Ο μάχιμος δικηγόρος Βασίλης Παπαστεργίου ανακοίνωσε πως εντάχθηκε στο κόμμα της Νέας Αριστεράς.
«Παρά τις διαφωνίες μου στις εκτιμήσεις για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 και μετά δεν μπορώ να μην στηρίξω έμπρακτα αυτή την δύσκολη προσπάθεια. Μου αρέσουν εξάλλου τα δύσκολα στοιχήματα. Γιατί θεωρώ ότι είναι δύσκολα μεν, αλλά όχι χαμένα», σχολιάζει μεταξύ πολλών άλλων εξηγώντας τους λόγους επαναφοράς του στην κομματική δραστηριότητα.
Παράλληλα, ο Β. Παπαστεργίου ασκεί κριτική στο νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα και σημειώνει πως «σέβομαι τους φίλους που βλέπουν – μέσα στην γενική κατήφεια – μια ελπίδα στην νέο κόμμα που έρχεται αλλά εγώ – βλέποντας και τις δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται οι επίδοξοι συμμετέχοντες – σκέφτομαι την ευαγγελική ρήση: “έσται η έσχατη πλάνη χείρων της πρώτης”».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Βασίλη Παπαστεργίου:
“Θα `ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,
άνθρωποι που διαλύθηκαν ησύχως…”
(Βύρων Λεοντάρης, Αποχρωματισμοί)
Εδώ και λίγες μέρες είμαι μέλος της Νέας Αριστεράς.
Είχα χρόνια να συμμετάσχω σε κόμμα, από το 2015 και θεωρούσα ότι μάλλον είχα ξεμπερδέψει με αυτά τα ζητήματα. Είχα μάλιστα κάπως βολευτεί με τον ανενταχτισμό μου, χωρίς πρόσθετες υποχρεώσεις για παρουσίες σε ολομέλειες, κομματικά μπλοκ κλπ. Περισσότερος χρόνος για την οικογένεια και την δουλειά, η κατάσταση του ανένταχτου ήταν για μένα μια καλή σύμβαση.
Να όμως που ξανακύλησα. Και μάλιστα κάνοντας μια εκ πρώτης όψεως παράδοξη επιλογή να ενταχθώ δηλαδή σε ένα κόμμα που δημοσκοπικά βρίσκεται στην περιφέρεια του 1% και δοκιμάζεται από μια βαθιά εσωτερική κρίση που θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ύπαρξή του.
Θα ήθελα λοιπόν να εξηγήσω αυτή την επιλογή μου πριν με χαρακτηρίσετε γραφικό. Όταν δημιουργήθηκε η Νέα Αριστερά οι σκέψεις μου είχαν δύο όψεις. Από την μία ήξερα ότι αυτό το δυναμικό που συγκροτούσε το κόμμα ήταν σε μεγάλο βαθμό ο πυρήνας των ανθρώπων του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, οι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμουν μια κοινότητα ιδεών και αρχών, σε μεγάλο βαθμό. Από την άλλη, μας είχε χωρίσει η κυβερνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και δεν αποτιμούσα αρνητικά την κυβερνητική εμπειρία κάποιων από αυτούς/ές (το αντίθετο), δεν πειθόμουν ωστόσο ότι η συνολική αρνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ είχε αξιολογηθεί επαρκώς από τους συντρόφους αυτούς και ιδίως από τα συλλογικά τους όργανα. Έβλεπα δικαιολογίες, ωραιοποιήσεις, υπεκφυγές.
Προέβλεπα επίσης την χαμηλή επιρροή του σχήματος, αλλά αυτό για την δική μου συμμετοχή δεν θα αποτελούσε καθαυτό πρόβλημα.
Στην πορεία η Νέα Αριστερά εν μέρει δικαίωσε και εν μέρει διέψευσε τις επιφυλάξεις μου. Παράλληλα με την ύπαρξη μιας πολύ επαρκούς κοινοβουλευτικής ομάδας (που δυστυχώς αυτές τις μέρες διαλύεται άδοξα) που άσκησε πραγματικά καλό κοινοβουλευτικό έλεγχο από την σκοπιά της Αριστεράς, υπήρχε ένας κόμμα που δεν τολμούσε να πάρει πρωτοβουλίες, που έμοιαζε να φοβάται την επαφή με τον κόσμο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Νέα Αριστερά να μην μπορεί να καταγραφεί ως μια κοινωνικά μάχιμη παρουσία και να οικοδομήσει μια νέα φυσιογνωμία πάνω σε αυτή.
Για παράδειγμα, σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν ένα κόμμα να μην κινητοποιείται και να μην χτίζει πολιτικά πάνω στην συμμετοχή των μελών του στο March to Gaza και στο Flotilla. Βέβαια, η κοινωνική αποτίμηση της εμπειρίας του ΣΥΡΙΖΑ και ο ρόλος πολλών στελεχών της στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένας περιοριστικός παράγοντας. Αλλά η Νέα Αριστερά έμοιαζε να μην προσπαθεί καν να υπερβεί αυτό το ζήτημα. .
Σήμερα η Νέα Αριστερά (όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ) δοκιμάζονται και απειλούνται με ρευστοποίηση. Το σχέδιο του Αλέξη Τσίπρα ξεδιπλώνεται, με σχετική επιτυχία μάλιστα, θα έλεγα. Έχω γράψει ήδη την άποψή μου για την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και δεν θα τα επαναλάβω σε έκταση. Δεν μπορώ να παραβλέψω ότι γύρω του συσπειρώνονται πολλοί αξιόλογοι και καλών προθέσεων άνθρωποι με ικανότητες. Και ο ίδιος μοιάζει να αποζητά την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού (γύρω από τον ίδιο πάντα, βέβαια) με νέους και νέες επιστήμονες, μια επιλογή που είναι ενδιαφέρουσα και σε κάθε περίπτωση θα δοκιμαστεί.
Ωστόσο, τόσο οι προγραμματικές θέσεις του νέου σχήματος (μια ήπια σοσιαλδημοκρατία χωρίς το κοινωνικό βάθος των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων) όσο και η εκ μέρους ανεπαρκής αποτίμηση της κυβερνητικής εμπειρίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και – κυρίως – η αμιγώς αρχηγική μέθοδος οικοδόμησης του νέου σχήματος με προιδεάζουν για το τι θα έπεται. Αν η αυτονόμηση του αρχηγού υπήρξε μία από τις μείζονες αιτίες των συντηρητικών συμβιβασμών του ΣΥΡΙΖΑ, τι μπορεί στ’αλήθεια να περιμένει κανείς από μία προσπάθεια όπου αυτά τα χαρακτηριστικά παγιώνονται και γίνονται ταυτοτικά;
Και πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς μια προσπάθεια όπου όσοι πραγματικά επιχείρησαν έστω μεταρρυθμιστικές τομές κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (σκέφτομαι ας πούμε τον Νίκο Φίλη) κόβονται με βάση το αρχηγικό face control, ενώ αντίθετα περνούν άλλοι περισσότεροι φιλικοί σε κάθε είδους συμβιβασμούς;
Θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς αν αυτό το σχήμα είναι ικανό να επαγγελθεί επιτυχώς έστω μια σοβαρή μεταρρυθμιστική προσπάθεια;
Δεν έχει νόημα να συνεχίσω.
Ειλικρινά εύχομαι να σφάλλω, αλλά δεν το νομίζω.
Σέβομαι τους φίλους που βλέπουν – μέσα στην γενική κατήφεια – μια ελπίδα στην νέο κόμμα που έρχεται αλλά εγώ – βλέποντας και τις δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται οι επίδοξοι συμμετέχοντες – σκέφτομαι την ευαγγελική ρήση: “έσται η έσχατη πλάνη χείρων της πρώτης”.
Όμως, η προοπτική του νέου κόμματος με πεισμώνει και με οδηγεί στην εκ νέου ένταξη και για έναν λόγο ακόμα.
Γιατί αξιώνει την διάλυση της υπόλοιπης αριστεράς. Αδιαφορώντας για τους συλλογικούς κόπους τόσων γενεών αριστερών που από το υστέρημά τους έφτιαξαν εφημερίδες, ραδιοσταθμούς, εντυπα, παραταξεις, ινστιτούτα, αγόρασαν κτήρια και νοίκιασαν γραφεια, στηρίγματα των αναγκών του κόσμου της Αριστεράς και που αφέθηκαν στην απαξίωση και την κατάρρευση.
Αυτά δεν υποκαθίστανται από τις φιλικές σχέσεις με επιχειρηματίες.
Αλλά και γιατί υποτιμά την αξία της συμμετοχής των αριστερών της βάσης, της ραχοκοκκαλιάς της Ελληνικής Αριστεράς. Το νέο κόμμα φτιάχνεται από ένα ικανό μεν, αλλά στεγανοποιημένο επιτελείο. Όμως οι ιδέες της Αριστεράς για να ανθίσουν, να αναπτυχθούν, να πλουτίσουν, να μετασχηματιστούν, χρειάζονται οργάνωση, ρίζες, αναφορές, ανθρώπους, οργανώσεις, όχι ασπόνδυλα αρχηγικά σχήματα χωρίς παρελθόν, χωρίς εμπιστοσύνη στην συλλογική γνώση και σοφία των ανθρώπων της Αριστεράς.
Στην εκδήλωση της Νέας Αριστεράς στην Κυψέλη την περασμένη Παρασκευή είχε αρκετό κόσμο. Ήταν βέβαια κόσμος παλιός, κουρασμένος από τις διασπάσεις, τις ήττες, αλλά κυρίως από τον εκφυλισμό για τον οποίο οι νέοι επίδοξοι σωτήρες δεν είναι καθόλου αμέτοχοι. Όμως ο κόσμος αυτός, που αντιστοιχεί σε μια κοινότητα βιωμάτων, ιδεών και πρακτικών, αρνείται να αυτοδιαλυθεί και επιμένει.
Παρά τις διαφωνίες μου στις εκτιμήσεις για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 και μετά δεν μπορώ να μην στηρίξω έμπρακτα αυτή την δύσκολη προσπάθεια. Μου αρέσουν εξάλλου τα δύσκολα στοιχήματα. Γιατί θεωρώ ότι είναι δύσκολα μεν, αλλά όχι χαμένα.
«Κι έχετε στο χέρι ένα σφυρί και σαν τους γύφτους
Σφυροκοπάτε αδιάκοπα στο ίδιο αμόνι.
Σαν τους γύφτους
σφυροκοπάμε
αδιάκοπα
στο ίδιο αμόνι»
(Μανόλης Αναγνωστάκης, Κριτική).