Η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε τη δημιουργία του κόμματός της στη Θεσσαλονίκη και μπήκε και επισήμως στην πολιτική, με την απήχησή της να καταγράφεται υπολογίσιμη και όχι στα μεγέθη που η ίδια και οι συνεργάτες της θα ήθελαν.
Η κομβική λέξη που διατρέχει τους τελευταίους μήνες τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού είναι η «ελπίδα», λέξη με θετικό αποτύπωμα και πολιτικά αόριστη ώστε να συγκινεί ευρύτερα κοινά.
Η νέα στην πολιτική γυναίκα που έζησε το ισχυρότερο χτύπημα που μπορεί να δεχθεί κανείς, έχασε το παιδί της σε ένα δυστύχημα, για το οποίο έχει κάθε δικαίωμα να ζητά απαντήσεις και λογοδοσία. Αυτό άλλωστε απαιτούν και οι υπόλοιποι συγγενείς των θυμάτων που όμως δεν φαίνεται να έχουν πεισθεί για το πολιτικό της εγχείρημα.
Η Μαρία Καρυστιανού, όπως και ο Αλέξης Τσίπρας που σύντομα θα ανακοινώσει την ίδρυση του δικού του κόμματος, μιλά για «κίνημα», που σημαίνει κάτι που γεννήθηκε μέσα στην κοινωνία, δημιούργησε μια δυναμική και αυτή η δυναμική κάποια στιγμή έχει ανάγκη να εκφραστεί πολιτικά. Πλην όμως αυτό μοιάζει μάλλον με ευσεβής πόθος, καθώς το κόμμα Καρυστιανού είναι ένα κλασσικό δείγμα προσωπαγούς κόμματος. Μπορεί να απαιτεί Δικαιοσύνη, λογοδοσία, ισότητα, αλλά αυτές είναι έννοιες που χρησιμοποιούνται από όλους τους πολιτικούς χώρους. Είναι σαφές ότι η συγκέντρωση 10 ατόμων σε ένα δικηγορικό γραφείο πχ δεν συνιστούν «κινηματική δράση».
Ας μην είμαστε άδικοι με την Μαρία Καρυστιανού, βρίσκεται στο πρώτο της βήμα. Πλην όμως θα πρέπει να βιαστεί και να αποδείξει στον κόσμο του οποίου την ψήφο θα ζητήσει ότι δεν έχει μόνο ελπίδες , αλλά και πρόγραμμα (ψείγματα του οποίου παρουσιάστηκαν χθες στη Θεσσαλονίκη). Μέχρι τότε το μέλλον που ονειρεύεται θα μοιάζει κάπως… αόριστο.
cnn.gr