Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο ετήσιο ημερολόγιο 2017 του Συνδέσμου Σαμαριναίων Κόρης Ν. Τρικάλων η αγορά της έκτασης του οικισμού «Κόρης» πραγματοποιήθηκε την 24 Ιανουαρίου 1896 με το Συμβόλαιο Υπ΄ αριθμ 28.036.
Ήταν Γενάρης μήνας του 1896, τότε που πήραν οι πρόγονοι μας την απόφαση να δώσουν λύση στο πρόβλημα που τους, απασχολούσε και δεν ήταν άλλο από τη δυσκολία τους να μεταβαίνουν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, τη μακρινή Σαμαρίνα.
Για τη μετάβασή τους από την ελεύθερη Θεσσαλία στην Τουρκοκρατούμενη τότε (1881) Δυτική Μακεδονία ήταν απαραίτητη η έκδοση διαβατηρίων, τα οποία ελέγχονταν αυστηρότατα από τους Τούρκους.
Για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, διανύοντας (πεζοί ή με ζώα) τη μεγάλη διαδρομή από τη χειμερινή τους κατοικία (Τρίκαλα ή Καρδίτσα) ως τη μακρινή Σαμαρίνα της Μακεδονίας, είχαν ακόμη να αντιμετωπίσουν και τις επιθέσεις διάφορων ληστών.
Το Ταξίδι τους προς τη Σαμαρίνα εκτός από επικίνδυνο (λόγω των συνθηκών) ήταν και πολύ δύσκολο, δεδομένου ότι οι μετακινήσεις γίνονταν είτε με τα πόδια, είτε με άλογα ή μουλάρια και επί πλέον έπρεπε να μεταφερθούν τα εμπορεύματα, τα τρόφιμα, τα εφόδια, τα ρούχα, τα κατοικίδια ζώα κ.ά.,
Όλες αυτές οι δυσκολίες, ανάγκασαν τους Σαμαριναίους να αναζητήσουν μία κοντινή ορεινή περιοχή που θα τους θύμιζε την ιδιαίτερή τους πατρίδα, για να αποφύγουν τη μεγάλη ζέστη, να «ξεκαλοκαιριάζουν» και να συνεχίζουν τις ασχολίες τους.
Έτσι, στις 24/1/1896 με την προτροπή του γεροτσέλιγκα Φασούλα, που βοσκούσε τα γιδοπρόβατα στις πλαγιές του κοντινού Κόζιακα, οι συμπατριώτες μας Νάκας Μιχαήλ, Κουσμαλής Γεώργιος, Σουγκάρης Μιχαήλ και Μίγκας Ν. Γεώργιος, αγόρασαν από τον Γεραγόρη Δημήτριο, με το υπ΄ αριθμ 28.036 συμβόλαιο, «ποσοστό από το μερίδιο που αυτός κατείχε εκ της περιφερείας του χωρίου Ξυλοπαροίκου του τότε Δήμου Πιαλείων».
Την ίδια ημερομηνία και οι συμπατριώτες μας Κράϊας Μιχαήλ, Σπανός Μιχαήλ, Φασούλας Χρήστος & Φασούλας Αναστάσιος, αγόρασαν από τον Τζιαντάκη Στέργιο με το υπ΄ άριθμ. 28.037 συμβόλαιο «ποσοστό από το μερίδιο που αυτός κατείχε εκ της περιφερείας του, Ξυλοπαροίκου του τότε Δήμου Πιαλείων».
Την απόφαση των παραπάνω συμπατριωτών, ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια (1898-1900-1901) και άλλοι (45) συμπατριώτες με δώδεκα (12) συμβόλαια αγοράς γης, από διάφορους Ξυλοπαροικιώτες ή τρίτους. Η περιοχή η οποία αγοράσθηκε είχε πολλά χαρακτηριστικά όμοια με αυτά της Μητέρας – Σαμαρίνας, όπως μορφολογία του εδάφους, υψόμετρο 870 μ., πλούσια βλάστηση με ποικιλία δένδρων και θάμνων, τρεχούμενα νερά και το σπουδαιότερο μοναδική θέα στο Θεσσαλικό κάμπο. Εκεί φτιάχτηκαν τα πρώτα σπιτοκάλυβα, ο αριθμός των οποίων το 1930 έφτανε τα 150 και με την πάροδο των χρόνων δημιουργήθηκε ο οικισμός. Πρώτος Πρόεδρος του Οικισμού μέχρι το 1912 ήταν ο γιατρός Δ. Οικονόμου τον οποίο διαδέχθηκε ο επίσης γιατρός Ι. Κιοσές. Το όνομα του χωριού προήλθε από την απήχηση: η «ΚΟΡΗ»…….της Σαμαρίνας, ή κατά μία άλλη εκδοχή από το θρύλο που λέει ότι στην περιοχή «υπήρχε μία ωραία λίμνη περιβαλλόμενη από πυκνή άγρια βλάστηση, όπου ελούζετο μία νεραϊδογέννητη και πεντάμορφη ΚΟΡΗ».
(Ημερολόγιο 2017 του Συνδέσμου Σαμαριναίων Κόρης Ν. Τρικάλων.)
Ο Βασίλης Νάκας είναι Αξ/κός ε.α., ερευνητής, στιχουργός και κάτοικος του οικισμού της Κόρης