Η Αρχαία Ελλάδα αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους Έλληνες, ασχέτως πολιτικών προτιμήσεων. Οι έννοιες του πολιτισμού, της τέχνης, της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της ίδιας της πολιτικής οφείλονται στο ερευνητικό και ανήσυχο πνεύμα που επέτρεψε στους Έλληνες του 9ου π.χ. αιώνα, μετά από 400 χρόνια πνευματικού σκότους (Ελληνικός Μεσαίωνας) να κτίσουν πάλι στόλους, να εξέλθουν των στενών ορίων της πατρίδας τους (που τότε σταματούσαν στα βόρεια της Θεσσαλίας) και να δημιουργήσουν το θαύμα του Δεύτερου Ελληνικού Αποικισμού στα πέρατα της Μεσογείου και της Θάλασσας, τα οποία ήταν τότε τα όρια του γνωστού κόσμου. Ως μια δυνατή καρδιά ο Ελληνισμός της εποχής εκείνης έστειλε αρτηρίες και φλέβες σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο, κάτι που τότε απαιτούσε εξερευνητικό πνεύμα και κυρίως τόλμη, μεγάλη τόλμη. Εκεί, στις αμμουδιές του Ομήρου γεννήθηκε η ποίηση και η λογοτεχνία, εκεί στις υπερπόντιες μεσογειακές ελληνικές αποικίες γεννήθηκε η έννοια της πολιτικής. Στα επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα των Ελλήνων αποίκων στις συνελεύσεις τους σε τόπους άγνωστους και επικίνδυνους για το πως θα εξασφαλισθεί η παραμονή τους εκεί και η ασφάλειά τους οφείλεται η γέννηση της Πολιτικής ως σύστημα διακυβέρνησης με σκοπό το γενικό καλό. Εκεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών γεννήθηκε η Τέχνη της Ομορφιάς, πηγή και απαρχή του δυτικού πολιτισμού, όλα ξεκίνησαν από τον Παρθενώνα. Εκεί πάλι, στην σκιά της Ακρόπολης των Αθηνών γεννήθηκε η Ανθρωπιστική Φιλοσοφία, η βάση της δυτικής σκέψης. Όπως οι δυτικοί φιλόσοφοι παραδέχτηκαν, η δική τους συνεισφορά στην φιλοσοφική σκέψη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά υποσημειώσεις κάτω από την σκέψη των Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Εκεί, στην αρχαία Αγορά γεννήθηκε η Δημοκρατία, όταν σε μια ταραχώδη συνέλευση των Αθηναίων σε μια ταραγμένη εποχή κάποιος άγνωστος Αθηναίος εξεστόμισε μια κραυγή ”η εξουσία στον λαό”. Όλα ξεκίνησαν από αυτήν την κραυγή. Από αυτήν την κραυγή ξεκίνησε ένα πολίτευμα εντός του οποίου όλοι οι πολιτισμένοι λαοί ζουν και δημιουργούν ελεύθερα μέχρι σήμερα.
Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην υπέροχη ομιλία του στην Πνύκα την 7-Οκτ. -2026 αυτήν την Ελλάδα εξήρε, επαίνεσε και σε αυτήν εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του. Αναγνώρισε οτι οι Πατέρες της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, άπαντες ελληνιστές, αυτήν την αρχαία Ελλάδα είχαν υπόψιν τους όταν έγραφαν την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και οτι επιτέλους δημιουργούσαν στην δυτική ακτή του Ατλαντικού ένα πολίτευμα όπως το ήθελαν κάποτε οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι.
Ο Ρούμπιο είπε οτι οι Αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν προς τα επάνω και οτι σκοπό ζωής, τρόπο ζωής και τελική επιδίωξη είχαν πάντα δυο πράγματα. Την Αρετή, με βασικές αρετές την δικαιοσύνη, την γενναιότητα, την σωφροσύνη και την σύνεση (ο Μέγας Αριστοτέλης προσέθεσε και το μέτρο) και την Αριστεία, η οποία επιτυγχάνεται με την μόρφωση και την αρετή. Ο Ρούμπιο εξήρε το οικουμενικό πνεύμα των Αρχαίων Ελλήνων, το οποίο με την πολιτιστική-κατά βάσιν-εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφερε το ελληνικό πνεύμα στα πέρατα της τότε γνωστής Οικουμένης και αποτέλεσε πρότυπο για τους διαδόχους του στον Οικουμενισμό Ιούλιο Καίσαρα, Κάρολο τον Μέγα και Φερντινάντο Κορτές. Οι μεγάλοι εξερευνητές Χριστόφορος Κολόμβος και Μαγελάνος στα βήματα των αρχαίων Ελλήνων θαλασσοπόρων βάδισαν και οι μεγάλοι ερευνητές του Διαστήματος Νιούτον, Γαλιλαίος και Κοπέρνικος τον Ερατοσθένη ακολούθησαν. Η Αρχαία Ελλάδα τους ενέπνευσε όλους.
Ο Ρούμπιο παρακίνησε τους Ευρωπαίους ηγέτες και πολίτες να μην αποστούν του πνεύματος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και να περιφρουρήσουν τον Δυτικό Πολιτισμό χωρίς τις ενοχές της αποικιοκρατίας και να μην επιτρέψουν να μετατραπούν οι χώρες τους σε ανομοιογενή χυλό εθνικοτήτων χωρίς σαφή εθνική και πολιτιστική ταυτότητα. Η ανομοιογένεια καταστρέφει την ταυτότητα και ακυρώνει την Ιστορία, πράγμα που ο Ρούμπιο θεωρεί κακό, όπως και ο γράφων. Βεβαίως ο Εθνικισμός είναι κάτι κακό και απορριπτέο, διότι απορρίπτει οτιδήποτε πολιτιστικό αγαθό προέρχεται από έξω και διότι είναι από την φύση του επιθετικός προς τους γείτονες και τυραννικός προς τον ίδιο τον λαό του (οι Αρχαίοι Έλληνες ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξαν εθνικιστές, αφομοίωναν πάντα οτιδήποτε σημαντικό προερχόταν από ξένους λαούς και πάντα ήταν φορείς πολιτισμού και όχι καταστροφείς ξένων πολιτισμών και τύραννοι άλλων λαών). Άλλο όμως αυτό και άλλο η περιφρούρηση και η εξέλιξη του πολιτισμού που Έλληνες και ξένοι κληρονομήσαμε από τους προγόνους.
Ο γράφων καλεί όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως των όποιων προβλημάτων έχουμε, να είναι υπερήφανοι για την αρχαία και την βυζαντινή κληρονομιά τους και να συνεχίσουν τον προβληματισμό, δηλαδή έναν τρόπο σκέψης που πρώτοι οι αρχαίοι μας έδειξαν στον κόσμο.
Ιωάννης Ξηρός
Ταξίαρχος ε.α.