Στον μεσσιανικό κόσμο της ελληνικής Αριστεράς, συνέβη αυτό που συμβαίνει κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, σε κάθε θρησκεία: Μόλις επήλθε κρίση, οι μεσσίες πολλαπλασιάστηκαν και οι πιστοί άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους, ποιανού ο μεσσίας είναι ο καλύτερος και, κυρίως, ο αληθινός.
Ορισμένοι αποδείχθηκε πολύ σύντομα ότι είναι fake, βλέπε Στέφανος Κασσελάκης. Αλλοι ριζοσπαστικοποιήθηκαν σε κάποια μορφή φωνακλάδικης αίρεσης, βλέπε Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι κάθε θρησκεία χρειάζεται και ένα βασικό δόγμα, τη mainstream έκφρασή της. Η ελληνική Αριστερά γέμισε παρακλάδια, αλλά έπαψε να έχει κύριο σώμα έκφρασης, αυτό στο οποίο καταφεύγουν, μετανοούντες, οι «ορθόδοξοι» πιστοί στις δύσκολες ώρες. Το πείραμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» είχε φτάσει στα όριά του χωρίς να καταφέρει να συγκροτήσει κοινή βάση αναφοράς.
Μπαίνει στη σκηνή ο Αλέξης Τσίπρας. Για την ακρίβεια, ξαναμπαίνει. Περίπου όπως ο Ιησούς, ο οποίος εξαφανίστηκε από προσώπου Γης για καμιά εικοσαριά χρόνια και κατά μία εκδοχή έκανε διαλογισμό στην Ινδία. Ο διαλογισμός του κ. Τσίπρα κράτησε πολύ λιγότερο, διότι η πεζή αλήθεια είναι ότι δεν έχει ιδιότητες θεανθρώπου και ο χρόνος του είναι πεπερασμένος. Επίσης «η χώρα τον χρειάζεται», και τα λοιπά. Το μεγάλο στοίχημα, στο οποίο ποντάρει όλα του τα «υπάρχοντα» –και τα «υπάρχοντα» διαφόρων άλλων ανθρώπων, που επενδύουν την επάνοδό του– είναι να εκφράσει το κύριο σώμα του εκκλησιάσματος. Αυτό που έμεινε ορφανό μετά τις αλυσιδωτές διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Τους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται το προφανές: ότι με σαράντα κόμματα τού οριακά 3% δεν πας ούτε μέχρι τη γωνία. Θα μπορούσε; Ενδεχομένως. Εάν ήταν ο Τσίπρας του 2015, ερχόμενος από το πουθενά, στη σημερινή συγκυρία θα είχε ανάλογες με τότε πιθανότητες. Με την προϋπόθεση ότι το 2015 δεν θα είχε συμβεί. Και, κυρίως, ότι δεν θα είχαν συμβεί όσα συνέβησαν μετά στην Αριστερά, για τα οποία πολύς κόσμος τού χρεώνει την ευθύνη. Οι αιρέσεις τα έχουν στηλώσει.
Σου λέει ο άλλος, είχαμε 38% και κοίτα πού καταντήσαμε. Διότι, ακόμη και αν δεν μας οδήγησες ευθέως εσύ εκεί, πάντως επέτρεψες να συμβεί. Τώρα τι θέλεις πάλι; Οι αντιδράσεις που προκάλεσε το Μανιφέστο του Ιδρύματος Τσίπρα είναι ενδεικτικές. Ο μεγάλος όγκος τους προέρχεται από τα αριστερά. Από την άλλη πλευρά πέρασε λίγο στα «ψιλά», το οποίο είναι και σώφρον: Ασ’ τον να λέει, μην του δίνεις χώρο. Οι εξ αριστερών, όμως, άρχισαν να ψειρίζουν τις 7.000 λέξεις του Μανιφέστου, σημειώνοντας «με κόκκινο» ακόμη και τα κόμματα και τις τελείες. Τι είπε, τι δεν είπε, τι θα έπρεπε να έχει πει και γιατί δεν το είπε. Καθένας από τη σκοπιά του.
Αλλος με έμφαση στο παραγωγικό μοντέλο, άλλος με έμφαση στη συνεργασία με το Κράτος του Ισραήλ, άλλος με έμφαση στις ιδεολογικές προσεγγίσεις· για να τους ικανοποιήσει όλους δεν θα έφταναν ούτε είκοσι τέσσερα Ευαγγέλια, πολλώ δε μάλλον Μανιφέστα. Για να είμαστε τίμιοι, η κριτική είναι σε έναν βαθμό εμπαθής, στη λογική τού «κοίτα ποιος μιλάει». Αρκετοί δεν θα τον συγχωρήσουν ποτέ τον Αλέξη Τσίπρα, που απώλεσε τη δυναμική της κυβερνώσας Αριστεράς. Που άφησε να χαθεί το όνειρο. Που τους «ανάγκασε» να επιστρέψουν στα σκόρπια 2% και 5%, μέσα στα οποία οι ιδεολογικές και άλλες διαφορές μεγεθύνθηκαν και έγιναν ξανά απροσπέλαστα εμπόδια.
Αυτή είναι η βασική πηγή της αποστροφής που προκαλεί σε πολλούς αριστερούς. Το 2015 κανείς από όσους απάρτισαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολήθηκε με μικρές ή και μεγάλες διαφορές. Οι απέξω, βέβαια, το έβλεπαν ότι πολύ σύντομα θα γινόταν σφαγή, όπως και έγινε, αλλά στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ είχε γίνει κυβέρνηση.
Ο Τσίπρας κατάλαβε ότι για να επιβιώσει θα έπρεπε να εκφράσει ένα ευρύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, την «Κεντροαριστερά», αλλά δεν ήξερε ούτε πώς να το κάνει, ούτε πώς να πείσει τους συντρόφους του ότι πρέπει να γίνει αυτή η διεύρυνση. Η στροφή αυτή απαιτούσε ένα ξεκάθαρο νέο αφήγημα, το οποίο δεν είχε.
Μένοντας μετέωρος ανάμεσα σε όσα είχε υποσχεθεί και σε όσα έπρεπε να κάνει, έχασε από όλες τις πλευρές. Σαν ένας εν ζωή Τίτο, είδε το οικοδόμημά του όχι απλώς να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, αλλά τα κομμάτια του να αλληλοσπαράσσονται. Και όταν αλληλοσπαραχθείς, δεν υπάρχει ελπίδα επανένωσης. Θα κερδίσει κάποιους, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Αυτό που θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να νικήσει είναι ο μεγάλος του εχθρός. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον εαυτό του και το παρελθόν του.
Πηγή: Protagon.gr