Ενδιαφέρον πολιτιστικό ταξίδι πραγματοποίησε από 30 Ιουλ. μέχρι 2 Αυγ. 2026 το Γραφείο Ταξιδίων Chic Travel Tρικάλων ιδιοκτησίας Χρήστου Αντωνόπουλου με συμμετοχή 40 ατόμων στην γη της Αρχαίας Τροίας (Τρωάς) και στις νήσους Ίμβρο και Τένεδο. Στο ταξίδι συμμετείχε και ο γράφων, μέλος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Τρικάλων και του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων.
Το ταξίδι άρχισε λίαν πρωϊ της 30 Ιουλίου και φθάσαμε το απόγευμα στην ωραία παραθαλάσσια τουρκική πόλη Τσανάκαλε. Είναι πόλη άκρως τουριστική και στην πλατεία της φιλοξενεί ομοίωμα του Δούρειου Ίππου, τεράστια ξύλινη κατασκευή που οι Αμερικανοί κατασκεύασαν για τις ανάγκες της ταινίας Τροία του 2004 με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιττ και ακολούθως δώρισαν την κατασκευή στους Τούρκους, οι οποίοι την τοποθέτησαν στο Τσανάκαλε. Η πόλη αυτή όπως και η Καλλίπολη ευρίσκονται στην ασιατική και ευρωπαϊκή πλευρά των Δαρδανελλίων ή Στενών του Ελλησπόντου, τα οποία αποκαλούμε απλώς Στενά. Η χερσόνησος της Ευρωπαϊκής Τουρκίας (την οποίαν οι Τούρκοι αποκαλούν Δυτική Θράκη) ομού με την απέναντι ασιατική ακτή σχηματίζουν το πέρασμα που συνδέει το Αιγαίο Πέλαγος με την Θάλασσα του Μαρμαρά, η οποία συνδέεται με τον Βόσπορο, ο οποίος συνδέεται με την Μαύρη Θάλασσα ή Εύξεινο Πόντο. Αυτά είναι τα Στενά.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα την 31 Ιουλ. επισκεφθήκαμε μέσω του λιμανιού του Καμπάτεπε την νήσο Ίμβρο (Gokseada, τουρκιστί) γενέτειρα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α’. Η Ίμβρος ήταν νησί ελληνικό ήδη από την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου, νησί-οχυρό για την προστασία της εισόδου στα Στενά από οποιονδήποτε κατείχε αυτά και όλη την Ανατολία (Τουρκία, σήμερα). Περί το μεσημέρι φθάσαμε στο λιμάνι του Αγίου Κηρύκου και με δυο μικρότερα λεωφορεία αρχίσαμε την ξενάγηση, η οποία περιελάμβανε επίσκεψη στα χωριά Σχοινούδι, Αγρίδια, Άγιοι Θεόδωροι (όπου υπάρχει η οικία του Πατριάρχη) κ.ά. Ο γράφων, σύμφωνα με τις συνήθειές του είχε δυο και πλέον ώρες για δυο μικρές ανηφορικές πορείες και μια θαυμάσια θέα του νησιού από μέρη υψηλότερα. Με την εξαίρεση των Αγίων Θεοδώρων και ενός άλλου χωριού, τα υπόλοιπα αποτελούνται από ερείπια ή εγκαταλελειμμένα οικήματα. Οι Έλληνες κάτοικοι τα εγκατέλειψαν την ταραγμένη λόγω του Κυπριακού Ζητήματος δεκαετία του 1960 προς Ελλάδα, ΗΠΑ και Αυστραλία, διατηρούν όμως την ιδιοκτησία, δεδομένου οτι στο τουρκικό δίκαιο δεν υπάρχει ο θεσμός της χρησικτησίας και οτι στην Τουρκία υπάρχει πλήρες κτηματολόγιο εδώ και 400 χρόνια. Σήμερα οι μόνοι Έλληνες κάτοικοι είναι κάποιοι συνταξιούχοι παραθεριστές, χρηματοδοτούμενοι από το Πατριαρχείο. Οι υπόλοιποι είναι λίγοι Τούρκοι. Η Ίμβρος, παρόλη την αιγαιοπελαγίτικη ομορφιά της στερείται τουριστικών υποδομών για αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη, ίσως διότι οι ίδιοι οι Ίμβριοι αρνούνται να πωλήσουν τις ιδιοκτησίες τους. Στην καρδιά του θέρους δεν συναντήσαμε ούτε έναν ξένο τουρίστα, εκτός από Τούρκους επισκέπτες. Οι ίδιοι οι Ίμβριοι, απόγονοι Ελλήνων από τα πανάρχαια χρόνια είχαν κακή μοίρα, απότοκο του Κυπριακού και των διώξεων εις βάρος των Τουρκοκυπρίων από την τρομοκρατική οργάνωση ΕΟΚΑ Β’ κατά την ταραγμένη δεκαετία ’60. Οι τότε τουρκικές κυβερνήσεις κατέστησαν την Ίμβρο ανοικτές (!!!) φυλακές βαρυποινιτών, έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία κατά παράβασιν της Συνθήκης της Λωζάνης και σε κάποια μέρη διέκοψαν την ύδρευση. Αποτέλεσμα, σήμερα μόνον δυο χωριά κατοικούνται από λίγους Έλληνες και Τούρκους εργαζομένους στον τουρισμό.
Η Ίμβρος, η Τένεδος και η Λήμνος ήταν κύρια επιδίωξη και κόκκινη γραμμή για την Τουρκία κατά τις διαπραγματεύσεις πριν την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, γνωρίζοντας με οδυνηρό τρόπο το 1912 οτι αυτά φράζουν τα Στενά (δείτε την πορεία του θωρηκτού Αβέρωφ προς απόδειξιν) και οτι η κατοχή τους από εχθρική δύναμη μπορεί να απειλήσει την ασφάλεια αυτής ταύτης της Ιστανμπούλ. Ζήτησαν επιμόνως την κυριαρχία επ’αυτών και ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Πλην όμως κατά την καθαρογραφή και υπογραφή της Συνθήκης κάποιος γραμματέας του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών εξ αβλεψίας ή επίτηδες (οι Τούρκοι είναι σίγουροι οτι ήταν ελληνικής καταγωγής) παρέλειψε να συμπεριλάβει το όνομα Λήμνος στο κείμενο. Όταν ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας μετά την υπογραφή διεπίστωσε την παράλειψη της Λήμνου στα προς παράδοσιν στην Τουρκία νησιών ζήτησε την συμπερίληψη της Λήμνου σε ξεχωριστό παράρτημα της Συνθήκης. Πλην όμως ο Υπουργός Εξωτερικών της τότε πανίσχυρης Βρετανίας το ξέκοψε και του αντείπε ”λυπούμαι, ισχύει ό’τι έχετε υπογράψει. Ας προσέχατε”. Ευχαριστούμε, Βρετανία. Ούτως η Λήμνος παρέμεινε υπό ελληνική κυριαρχία, αληθινός κάρφος στους οφθαλμούς των Τούρκων έως σήμερα. Κοινώς, το φυσάνε και δεν κρυώνει. Ας τους αφήσουμε να το φυσάνε στον αιώνα τον άπαντα. Κατά την Συνθήκη τα Στενά είναι διεθνή ύδατα και ουδείς δύναται να τα κλείσει.
Ακολούθως και κατά το απόγευμα επιστρέψαμε ακτοπλοϊκώς στο Τσανάκαλε διασχίζοντας τα Στενά για δεύτερη φορά. Το όνομα Δαρδανέλια οφείλεται στο όνομα του πανάρχαιου βασιλιά της περιοχής Δάρδανο, πατέρα του Ίλιου, ιδρυτή του Ιλίου, γνωστού στην Ιστορία ως Τροία. Το όνομα Ελλήσποντος παραπέμπει στην ελληνική μυθολογία. Κατ’αυτήν, ο Φρίξος και η Έλλη ήταν παιδιά του Αθάμαντα, βασιλιά μιας ελληνικής περιοχής. Η μητριά τους Ινώ ήθελε να τα διώξει. Προς τούτο κατέστρεψε τις σοδειές του βασιλείου και έπεισε τον πατέρα των παιδιών να τα θυσιάσει. Η μητέρα τους Νεφέλη έστειλε ένα χρυσόμαλλο φτερωτό κριάρι το οποίο πήρε τα παιδιά στην πλάτη του και πέταξε επάνω από τα Στενά με ανατολική κατεύθυνση. Επάνω από τα Στενά η Έλλη ζαλίστηκε, έπεσε στο νερό και πνίγηκε δίνοντας στα Στενά το όνομα Ελλήσποντος, όνομα που οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για χιλιάδες χρόνια και ακόμη χρησιμοποιούν αντί του βαρβαρικού και ξενικού Δαρδανέλλια. Συγκινητική επίσης είναι και η ιστορία ενός άλλου προσώπου από την ελληνική μυθολογία, του Λεάνδρου. Ο τελευταίος κολυμπούσε κάθε βράδυ από την πόλη του Άβυδο στον Ελλήσποντο μέχρι την Σηστό για να συναντά την Ηρώ, ιέρεια του ναού της Αφροδίτης. Μια νύχτα πνίγηκε αφού έσβησε το λυχνάρι της Ηρούς που τον καθοδηγούσε.
Στην Χερσόνησο της Καλλίπολης η Ιστορία γύρισε σελίδα δυο φορές. Η πρώτη ήταν το έτος 1347, οπότε οι Οθωμανοί Τούρκοι του ηγεμόνα Ορχάν Μπέη (σ.σ. οι Οθωμανοί ηγεμόνες απέκτησαν τον αραβικό τίτλο του Σουλτάνου και τον ρωμαϊκό τίτλο του Καίσαρα των Ρωμαίων (Kesar Rum), τους οποίους κράτησαν ως το τέλος, μόνον μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453) κατέλαβαν με πολύ μικρή δύναμη 47 στρατιωτών το βυζαντινό φρούριο της Καλλίπολης ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΆ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. Ντροπή μας, αλλά εκεί έφτασαν οι απόγονοι του Μιλτιάδη και του Θεμιστοκλή, οι οποίοι αιώνες πριν είχαν απαγορεύσει στην Ανατολή να περάσει στην Δύση. Αποτέλεσμα, οι Τούρκοι πολιόρκησαν την Βιέννη στην καρδιά της Ευρώπης δυο φορές.
Η δεύτερη φορά ήταν το 1915 με την εκστρατεία Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών εναντίον των Τούρκων κατά την διάρκεια του Α’ Παγκ. Πολέμου με σκοπό την κατάληψη της Κων|λης και την βοήθεια των τότε συμμάχων Ρώσων που πολεμούσαν στον Πόντο. Η εκστρατεία αυτή ήταν ένα φοβερό λάθος του τότε Υπουργού Ναυτικών της Βρετανίας Ουϊνστον Τσώρτσιλ που παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα από την Λήμνο. Η εκστρατεία κατέληξε σε πανωλεθρία των Αγγλοσαξόνων και στην μετεωρική άνοδο του αστέρος του στρατηγού Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα Ατατούρκ, Πατέρα των Τούρκων και ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923. Οι Τούρκοι θεωρούν δικαίως οτι η νίκη τους αυτή καθόρισε την μοίρα όλης της Ανατολής (κάτι σαν τον δικό μας Μαραθώνα δηλαδή). Βεβαίως, για την νίκη έπαιξαν καθοριστικό ρόλο τα πανίσχυρα γερμανικά κανόνια Κrupp.
Την 1 Αυγ. επισκεφθήκαμε αρχικώς την νήσο Τένεδο (τουρκιστί Βozcaada). Το νησί θεωρείται από τους Τούρκους ως η Μύκονος της Τουρκίας με δεδομένη την ομορφιά και την ισχυρή τουριστική ανάπτυξή του. Οι Έλληνες κάτοικοι μετά την φυγή της δεκαετίας ’60 προτίμησαν σε αντίθεση με τους Ίμβριους να πωλήσουν τις περιουσίες τους σε Τούρκους πολίτες, οι οποίοι τις αξιοποίησαν τουριστικά. Η κύρια κωμόπολη του νησιού είναι οι Άγιοι Θεόδωροι, τώρα Βokcaada. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ενετικό κάστρο που δεσπόζει της πόλης και του λιμανιού, φρούριο αρχικά βυζαντινό και στο τέλος οθωμανικό. Επίσης, στο λίαν ενδιαφέρον Λαογραφικό Μουσείο συναντήσαμε με συγκίνηση πλήθος χρηστικών αντικειμένων, φωτογραφιών και επιγραφών ελληνικών καταστημάτων μιας άλλης εποχής με τις επεξηγήσεις να τις κάνει ελληνόφωνος ξεναγός του μουσείου. Ο γράφων πεζοπόρησε επί τρίωρον σε ωραιότατο αιγαιοπελαγίτικο τοπίο και συνάντησε τρεις ανεμόμυλους, σήμα κατατεθέν όλου του Αιγαίου. Ως συνήθως οι τουρίστες ήταν Τούρκοι, αλλά και πολλοί Έλληνες.
Περί το απόγευμα έλαβε χώρα το σπουδαιότερο τμήμα του ταξιδίου και όνειρο ζωής πολλών από εμάς, η επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Τροίας και του μουσείου της. Ο χώρος είναι πολύ μεγάλος και φιλοξενεί στην είσοδο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου. Επειδή η Ιστορία με την Τροία έπαιξε κομβικό ρόλο όχι μόνον στην Ιστορία των Ελλήνων, αλλά και στον πολιτισμό και στο πνεύμα τους, νομίζω οτι αξίζει μια γενναιόδωρη περιγραφή για όσους βεβαίως ενδιαφέρονται. Λοιπόν, σύμφωνα με τον μύθο, ο Δάρδανος νυμφεύθηκε την κόρη του βασιλιά Τεύκρου και ίδρυσε πόλη με το όνομά του. Αργότερα, ο γιός του Ίλιος ίδρυσε την πόλη Ίλιον, μετέπειτα Τροία. Το Ίλιον-Τροία ήταν πόλη ήδη περί το 3.000π. Χ. Κτισμένη ανάμεσα σε δυο ποταμούς η γη της ήταν ευφορώτατη. Επίσης, όντας κτισμένη στον μυχό του κόλπου από τον οποίον αρχίζει η περιοχή των Στενών είχε την δυνατότητα να ελέγχει αυτά επιβάλλοντας διόδια στους εμπόρους ή κλείνοντας αυτά στους εχθρούς. Στην χιλιάδων χρόνων Ιστορίας της η πόλη υπέστη φυσικές καταστροφές, προσχώσεις, σεισμούς και εγκαταλείψεις. Κάθε φορά που η πόλη εγκαταλείπετο επί των ερειπίων ανεφύετο νέα βλάστηση και οι ποτάμιες προσχώσεις και οι ισχυροί άνεμοι της περιοχής έφεραν νέο χώμα. Επί αυτού του νέου εδάφους νέοι κάτοικοι έκτιζαν μια νέα πόλη σε επίπεδο ανώτερο της προηγούμενης , συνήθως κάθε 300 με 500 χρόνια. Από το 3.000π. Χ. μέχρι τον 4ο μ.Χ. αιώνα, οπότε η πόλη εγκαταλείπεται οριστικά ως ειδωλολατρικό κέντρο με την άνοδο του Χριστιανισμού, οι αρχαιολόγοι μετρούν 9 Τροίες. Η Τροία που κατελήφθη και κατεστράφη από Αχαιούς Έλληνες περί το 1184π. Χ. ήταν η έβδομη. Περί το 700π. Χ. Έλληνες άποικοι ιδρύουν μια νέα πόλη στην οποία-κατά την γνώμη του γράφοντος- δίνουν το όνομα Τρωάς ή Τροία, αντί του προηγουμένου Ιλίου με πληθυσμό ανάμεικτο. Κατά την Ελληνιστική Εποχή (330-30π. Χ.) ο Μακεδών βασιλιάς Αντίγονος ο Μονόφθαλμος το 310π. Χ. δίνει στην πόλη το όνομα Αλεξάνδρεια Τρωάς. Η πόλη έχει τώρα ελληνικούς θεσμούς, Βουλευτήριο και Αγορά. Οι επόμενοι κατακτητές Ρωμαίοι κτίζουν μεγάλα έργα υποδομής, κατά την συνήθειά τους, επίσης ιδρύουν θέατρο και ωδείο και καθιστούν την Τροία κόμβο εμπορίου. Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας που μετέφερε την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Ανατολή ήθελε κατ’αρχάς να ιδρύσει την νέα πρωτεύουσα στην Τροία, πλην όμως τελικά προτίμησε το Βυζάντιο λόγω της προικισμένης γεωγραφικής του θέσης.
Το Ίλιον ήταν αρχικά υποτελές και προστατευόμενο της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, ισχυρό βασίλειο της κεντρο-ανατολικής Ανατολίας. Μετά την καταστροφή του κράτους αυτού από τους Λαούς της Θάλασσας (Πόντιοι και λοιποί Καυκασιανοί) περί το 1250π. Χ. και την αποχώρηση των Λαών της Θάλασσας δυτικότερα στην Μεσόγειο, άλλα κράτη δημιουργήθηκαν στην Ανατολία, ένα από αυτά ήταν και το Ίλιον, που οι ίδιοι οι κάτοικοι αποκαλούσαν Βιλούσα (Wilusa). Οι Αχαιοί είχαν ήδη ιδρύσει την πόλη Μίλητο στην Μικρά Ασία και είχαν στενές εμπορικές σχέσεις με το Ίλιον. Είναι χαρακτηριστικό οτι στην Ιλιάδα του Ομήρου οι δυο αντίπαλοι Αχαιοί και Τρωαδίτες δεν χρειάζονται διερμηνέα και λατρεύουν τους ίδιους θεούς (Δία, Αθηνά, Άρη, Απόλλωνα και Αφροδίτη). Ο γιός του βασιλιά Πριάμου του Ιλίου αποκαλείται Αλαξάντου, δηλαδή Αλέξανδρος (προστάτης των ανδρών), όνομα ελληνικής προέλευσης, πράγμα που αποδεικνύει και στενές πολιτιστικές σχέσεις Ελλήνων και Τρώων. Το όνομα Πάρις ΔΕΝ είναι του Ομήρου και εμφανίζεται αργότερα σε άλλες διασκευές της Ιλιάδας.
Η περίοδος της Τρωϊκής Εκστρατείας συμπίπτει με την παρακμή του μυκηναϊκού πολιτισμού των ανακτόρων. Τα μυκηναϊκά ανάκτορα, η αυλή των βασιλέων και των προυχόντων και η συντήρηση της γραφειοκρατίας έφερε οικονομική χρεωκοπία και κοινωνικές αναστατώσεις στα αχαϊκά βασίλεια της Στερεάς Ελλάδος και της Πελοποννήσου περί τις αρχές του 12ου αιώνα π. Χ. (1199 π.Χ. και μετά). Οι Αχαιοί βασιλείς έπρεπε να εύρουν μια διέξοδο για τα προβλήματα και μια εκστρατεία στην πλούσια και πολιτισμένη Ανατολή αφενός για να δώσουν νέα μέσα διατροφής στον πεινασμένο λαό της Ελλάδος, ο οποίος απειλούσε πλέον την εξουσία τους και αφετέρου για να εύρουν νέες πηγές πλούτου στην Ανατολή σε μια στιγμή που η κύρια δύναμή της , οι Χετταίοι, δεν υπήρχαν πια ήταν η μόνη λύση. Εκτός αυτών, το Ίλιον τους έφραζε τον δρόμο προς τον Εύξεινο Πόντο και ζητούσε διόδια για την κίνηση των πλοίων. Ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος και ήταν ο ΠΡΩΤΟΣ πόλεμος στην Ιστορία με επίδικο την ελεύθερη ναυσιπλοϊα των θαλασσών (σ.σ. αν οι σύγχρονοι Πέρσες με το ανεκδιήγητο καθεστώς τους ονειρεύονται επιβολή διοδίων σε ένα θαλάσσιο πέρασμα όπως τα Στενά του Ορμούζ, πλανώνται πλάνην οικτράν και τους συμβουλεύω φιλικά και για χάριν του υπέροχου περσικού λαού να διαβάσουν την κατάληξη της Τροίας. Επιπλέον, η βάση του Διεθνούς Δικαίου από την εποχή του Ηugo Grotius ήταν, είναι και θα είναι η ελεύθερη ναυσιπλοϊα των θαλασσών). Ο Τρωϊκός Πόλεμος (1194-1184π.Χ.) ήταν λοιπόν από την ελληνική πλευρά η τελευταία αναλαμπή ενός πολιτισμού και ενός συστήματος εξουσίας που έσβηναν από προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν στον εαυτό τους. Στον πόλεμο αυτόν συμμετείχαν όλα τα αχαϊκά και αιολικά ελληνικά βασίλεια. Σημειωτέον οτι η τότε Ελλάς περιελάμβανε την Κρήτη, Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία και κάποια νησιά του Ιονίου Πελάγους. Η χώρα που ονομάστηκε αργότερα Μακεδονία κατοικείτο τότε από θρακικές φυλές, όπως η Ήπειρος από ιλλυρικές, οι ονομασίες των οποίων είναι εξαφανισμένες από την Ιστορία. Είναι χαρακτηριστικό της έκτασης αυτού του πολέμου οτι οι φυλές ανατολικά του Αξιού πολέμησαν στο πλευρό των Τρώων. Επίσης, σύμφωνα με την Ιλιάδα, οι Έλληνες για να φτάσουν στην Τροία χρειάστηκε να κατακτήσουν ένα προς ένα τα νησιά του Αιγαίου τερματίζοντας τον περίφημο Κυκλαδικό Πολιτισμό. Είχε πάντως επιτυχές τέλος. Για συμβολικούς λόγους μάλλον, οι Έλληνες προτίμησαν να σβήσουν το Ίλιον από τον χάρτη, όπως ακριβώς έκανε η Ρώμη στην Καρχηδόνα, αιώνες μετά. Όσο για το Έπος της Ιλιάδας του Ομήρου που περιγράφει ποιητικά τον πόλεμο, η αλήθεια είναι πιο απλή. Η περίφημη Ωραία Ελένη ήταν απλώς ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ της Τροίας. Ούτως ή άλλως, η αρπαγή Ελληνίδας βασίλισσας από ξένο ήταν απλώς απίθανη κατά την εποχή αυτή. Παρόλα αυτά, το όνομα Ελένη εξαφανίστηκε μετά την έκδοση της Ιλιάδας από το ελληνικό ονοματολόγιο ως συνώνυμο της Καταστροφής. Επανεμφανίστηκε στα χριστιανικά χρόνια για ανεξήγητους λόγους. Όσο για τον περίφημο Δούρειο Ίππο (δούρειος σημαίνει δώρο) οι ιστορικοί καταλήγουν οτι ήταν μια νέα πολιορκητική μηχανή, μάλλον ένας υπερυψωμένος πύργος, ο οποίος διαπέρασε τους 3 Πύργους του Θανάτου του Ιλίου, οχυρά πέτρινα ψηλά κτίσματα που προστάτευαν την οδό που οδηγούσε στην πύλη της πόλης, εξουδετερώνοντας τους υπερασπιστές αυτών. Ούτως ή άλλως, όπως είδαμε με τα μάτια μας, μια τεράστια ξύλινη κατασκευή ΔΕΝ μπορούσε να περάσει από την κεντρική οδό εισόδου στην Τροία, όπου χωρούσαν μετά βίας δυο άμαξες. Ο στρατός των Ελλήνων που ακολουθούσε την μηχανή δεν είχε παρά να σπάσει ή να κάψει την πύλη. Ακολούθησε γενική σφαγή του πληθυσμού, των νηπίων μη εξαιρουμένων και μόνον κάποιες γυναίκες κατέληξαν σκλάβες. Ο Νεοπτόλεμος, γιός του Αχιλλέα αποκεφάλισε την Πολυξένη, κόρη του βασιλιά Πριάμου ως εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του. Ο γράφων, έμπροσθεν των ερειπίων της Τροίας και γνωρίζων τα γεγονότα, ζήτησε συγγνώμη από τις ψυχές των αδικοχαμένων από τα χέρια των προγόνων μας. Μετά από αυτό οι Έλληνες δημιούργησαν στην δυτική ακτή της Μικράς Ασίας τον Πρώτο Ελληνικό Αποικισμό ιδρύοντας εκεί τις περίφημες Ελληνίδες Πόλεις. Παρόλα αυτά η παρακμή των παλαιών αχαϊκών βασιλείων συνεχίστηκε στην παλαιά Ελλάδα εγκαινιάζοντας τον Ελληνικό Μεσαίωνα (1200-800π.Χ.), την Κάθοδο των Δωριέων περί το 1000-900π.Χ. και την πλήρη υποχώρηση του πολιτισμού συνδυαζόμενη με ραγδαία μείωση του ελληνικού πληθυσμού (υπολογίζεται οτι η Ελλάδα τότε έχασε περίπου τον μισό πληθυσμό της με τον υπόλοιπο να ζει στοιχειωδώς) μέχρι περίπου το 800π.Χ., οπότε οι Έλληνες άρχισαν να ξανακάνουν αυτό που πάντα ήξεραν και συνέχισαν στην Ιστορία τους να κάνουν. Έκτισαν πάλι πλοία και ξανοίχτηκαν για άλλη μια φορά στους δρόμους της θάλασσας, δημιουργώντας το μεγαλύτερο ανά τους αιώνες θαύμα του Ελληνισμού, τον Δεύτερο Ελληνικό Αποικισμό.
Η ιταλική Ιστορία αναφέρει οτι ο Τρώας άρχοντας Αινείας μαζί με κάποιους συμπατριώτες του γλύτωσαν από την σφαγή και διέφυγαν από κάποιο μυστικό πέρασμα. Ακολούθως κατέληξαν στην Κεντρική Ιταλία και δημιούργησαν τον λαό του Λατίου, ο οποίος στα μέσα του 8ουπ.Χ. αιώνα ίδρυσε την Ρώμη. Σε μια επική μάχη λίγοι θυμούνται τον νικητή, ουδείς ξεχνά τον ηττημένο (π.χ. πόσοι γνωρίζουν το όνομα τον νικητή του Ναπολέοντα στην Μάχη του Βατερλώ;). Ο μύθος της ηττημένης Τροίας, προγόνου της Ρώμης, εξήπτε πάντα την φαντασία των ισχυρών της Ευρώπης και όλοι ήθελαν κάτι από την κληρονομιά της. Όλοι οι μεσαιωνικοί βασιλείς της Ευρώπης, Άγγλοι, Γάλλοι, Βενετοί, ακόμη και οι Αυστριακοί Αψβούργοι, θεωρώντας τους εαυτούς των απογόνους των Αυτοκρατόρων της Ρώμης, υπερηφανεύοντο οτι ήταν απόγονοι των…Τρώων!! Όχι μόνον αυτοί. Στην Ανατολία ο Σουλτάνος Μεχμέτ Β’ Πορθητής της Κωνσταντινούπολης και στην πραγματικότητα κρυπτοχριστιανός (ο τάφος του ευρέθη δίπλα σε τάφους βυζαντινών βασιλιάδων), ήξερε την Ιλιάδα απέξω και ανακατωτά. Είχε Ελληνίδα μάνα γαρ. Έγραψε γράμμα στον Ρωμαίο Πάπα Κάλλιστο αναφέροντας οτι η εχθρότητα απέναντί του είναι ανεξήγητη διότι αυτός…εκδικήθηκε τους Έλληνες για την καταστροφή των Τρώων, οι οποίοι ήταν κοινοί πρόγονοι Ρωμαίων και Τούρκων (εννούσε φυσικά τους εκτουρκισμένους κατοίκους της Ανατολίας, τμήμα των οποίων ήταν και οι απόγονοι των Τρώων). Αιώνες μετά ο Μουσταφά Κεμάλ, μετά την νίκη του επί του Ελληνικού Στρατού στο Dumlubunar ανέκραξε περιχαρής στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση οτι εκδικήθηκε για τον θάνατο του Έκτορα. Κατά την γνώμη του γράφοντος η αληθινή απάντηση της Ανατολής για την Καταστροφή της Τροίας ΔΕΝ ήταν η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453. Ήταν η Καταστροφή της Σμύρνης το 1922, οπότε η Ιστορία αποκατέστησε τις ισορροπίες της στέλνοντας τους Έλληνες στην αρχική τους κοιτίδα και αφήνοντας οριστικά την Ασία στους Ασιάτες. Λυπούμαι αν στενοχωρώ πολλούς, αλλά από την πέννα μου βγαίνει η αλήθεια, όσο πικρή και αν είναι. Η Ιστορία αποκαθιστά ΠΑΝΤΑ τις ισορροπίες της χωρίς να μετρά αιώνες γι’αυτό.
Την Τροία και τα τρωϊκά θεωρούσαν για αιώνες οι Δυτικοί ως μύθο. Το 1871 στην Γερμανία ένας πολύ πλούσιος Γερμανός (μη αρχαιολόγος) ονόματι Ερρίκος Σλήμαν, έχοντας διαβάσει την Ιλιάδα στην γλώσσα του, έκρινε οτι όχι μόνον η Τροία υπήρξε, αλλά έθεσε ως σκοπόν ζωής την ανακάλυψή της. Με την βοήθεια της Ελληνίδας δεύτερης συζύγου του Σοφίας Σλήμαν αποκάλυψε όχι μόνον τα ερείπια της πόλης, αλλά ξέθαψε και τρία κιβώτια με θησαυρούς (σκεύη, κοσμήματα). Αυτά δεν ανήκαν στον Πρίαμο, αλλά σε μια Τρωαδίτισσα πριγκίπισσα πριν από αυτόν. Είναι ο περίφημος Θησαυρός της Τροίας. Ο Σλήμαν εξήγαγε παρανόμως κάτι που ανήκε στην οθωμανική κυβέρνηση της εποχής και προσπάθησε να τα πωλήσει στην τότε ελληνική. Η τότε ελληνική κυβέρνηση όμως, φοβούμενη την δικαιολογημένη οργή των Τούρκων έδωσε διαταγή στον Σλήμαν ”να μαζέψει τα κιούπια του και να φύγει”. Τελικά ο θησαυρός σήμερα μοιράζεται μεταξύ Τουρκίας (είδαμε μερικά κομμάτια στα μουσεία Κων|λης και Τροίας), Γερμανίας (Μουσείο Περγάμου, όπου συνιστώ επίσκεψη) και Ρωσίας, η οποία κατέχει τα περισσότερα ως λάφυρο του Β’ Παγκ. Πολέμου. Κατά τα άλλα, οι ανασκαφές συνεχίζονται.
Επιστρέψαμε στο Τσανάκαλε το βράδυ και την επομένη 2 Αυγ. επιστρέψαμε στην μαμά -Ελλάδα. Ήταν για όλους ένα αξέχαστο ταξίδι, μια αληθινή βουτιά στην Ιστορία για όσους βεβαίως θέλουν να την μάθουν. Οι 40 συνταξιδιώτες ήταν όλοι υπέροχοι υψηλού επιπέδου άνθρωποι. Θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες οφείλουμε όλοι στον ιδιοκτήτη του Γραφείου Ταξιδίων Chic Travel κ. Χρήστο Αντωνόπουλο για την άψογη διοργάνωση του πολιτιστικού αυτού ταξιδιού και τον υψηλό επαγγελματισμό του. Θερμότατες ευχαριστίες επίσης οφείλουμε όλοι στον ξεναγό μας κ. Παναγιώτη Σαρρή, Ρωμιό της Πόλης και σημερινό κάτοικο Αθηνών για τις πολύτιμες γνώσεις που μας μετέδωσε (για όσους ενδιαφέρονται για τις υπηρεσίες του το τηλέφωνό του είναι 6979528933). Ο γράφων συνιστά εντόνως σε όλους ένα ταξίδι εκεί, ακριβώς όπως το κάναμε εμείς. Μέχρι τότε εύχομαι σε Ελλάδα και Τουρκία αιώνιο ειρήνη και την καλύτερη των τυχών.
Ιωάννης Ξηρός