Η Δημόσια Υγεία ως Πολυτέλεια: Το Νοσοκομείο Τρικάλων Σύμπτωμα μιας
Διαλυτικής Πολιτικής.
Η εικόνα των υγειονομικών που διαμαρτύρονται έξω από την πύλη του Γενικού Νοσοκομείου
Τρικάλων δεν είναι μια μεμονωμένη τοπική διένεξη. Είναι η τομογραφία ενός Εθνικού
Συστήματος Υγείας που καταρρέει υπό το βάρος συγκεκριμένων κυβερνητικών επιλογών. Η
στάση εργασίας στην οποία προχώρησαν οι εργαζόμενοι συμπυκνώνει το αδιέξοδο στο οποίο
έχει περιέλθει η δημόσια περίθαλψη στην ελληνική περιφέρεια.
Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική του Υπουργείου Υγείας και της κυβέρνησης της Νέας
Δημοκρατίας βασίστηκε σε μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση: ότι ένα σύστημα υγείας μπορεί να
λειτουργεί επ’ αόριστον με λογική έκτακτης ανάγκης, «μπαλώματα» και εξαντλητική πίεση στο
υφιστάμενο προσωπικό.
Η συστηματική αποδυνάμωση σε τέσσερις πράξεις
Οι αιφνιδιαστικές απολύσεις και η παγίδα της «ευελιξίας»: Αντί για γενναίες, μόνιμες
προσλήψεις που θα κάλυπταν τις πραγματικές ανάγκες της Θεσσαλίας, προκρίθηκε η τακτική
των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Η εφαρμογή νομοθετικών διατάξεων που οδηγεί σε
αιφνιδιαστικές απολύσεις παρατασιακών ειδικευόμενων γιατρών —οι οποίοι κάλυπταν ζωτικές
και καθημερινές ανάγκες του νοσοκομείου— αποκαλύπτει την απόλυτη αναλγησία του
σχεδιασμού. Γιατροί που στήριζαν τις εφημερίες και τη λειτουργία των κλινικών απομακρύνονται
από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς καμία πρόνοια για την αντικατάστασή τους.
Επαγγελματική εξουθένωση : Η άρνηση ουσιαστικής στελέχωσης των δομών μετατρέπεται σε
καθημερινό εξαναγκασμό του εναπομείναντος προσωπικού σε εξαντλητικές εφημερίες και
αλλεπάλληλες μετακινήσεις. Αυτός ο φαύλος κύκλος πιέζει τους επιστήμονες στα όριά τους,
οδηγώντας σε κύμα παραιτήσεων και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια των
παρεχόμενων υπηρεσιών.
Διοικητικός αυτοσχεδιασμός και «μπαλώματα»: Η τακτική του «βλέποντας και κάνοντας» έχει
μετατραπεί σε επίσημη πολιτική. Μετακινήσεις γιατρών από τη μία μονάδα στην άλλη για να
καλυφθούν οι τρύπες των εφημεριών δημιουργούν αλυσιδωτές αντιδράσεις,
αποδιοργανώνοντας το σύστημα συνολικά.
Υποχρηματοδότηση και περιφερειακή εγκατάλειψη: Τα περιφερειακά νοσοκομεία
αντιμετωπίζονται ως δομές «δεύτερης κατηγορίας». Χωρίς ουσιαστικά μισθολογικά,
επιστημονικά και στεγαστικά κίνητρα για την προσέλκυση νέων γιατρών, η επαρχία
απογυμνώνεται υγειονομικά, αναγκάζοντας τους πολίτες να μετακινούνται στα αστικά κέντρα ή
να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα.
Από την απαξίωση στην εμπορευματοποίηση
Αυτή η διαρκής συρρίκνωση των δημόσιων δομών δεν αποτελεί απλώς διοικητική αποτυχία,
αλλά συνειδητή πολιτική κατεύθυνση. Όταν το δημόσιο νοσοκομείο αδυνατεί να καλύψει τις
βασικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας λόγω ελλείψεων και ξαφνικών αποψιλώσεων σε
προσωπικό, ο πολίτης οδηγείται αναγκαστικά να βάλει το χέρι στην τσέπη. Η σταδιακή
αποδιοργάνωση του ΕΣΥ λειτουργεί ως ο καλύτερος «χορηγός» των ιδιωτικών θεραπευτηρίων.
Ο αγώνας των γιατρών και των νοσηλευτών στα Τρίκαλα ξεπερνά τα στενά όρια των
διεκδικήσεων ενός επαγγελματικού κλάδου. Είναι ένας αγώνας για την υπεράσπιση ενός
θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος: της πρόσβασης σε δωρεάν, ποιοτική και ασφαλή
υγειονομική περίθαλψη για όλους, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας ή την οικονομική τους
δυνατότητα.
Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως δημοσιονομικό βάρος και όχι
ως κοινωνική επένδυση, οι κινητοποιήσεις στα νοσοκομεία της περιφέρειας δεν θα είναι η
εξαίρεση, αλλά ο καθημερινός κανόνας μιας προδιαγεγραμμένης κατάρρευσης.
Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ) – ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ Ν.ΤΡΙΚΑΛΩΝ