Υπάρχουν μήνες που περνούν και χάνονται στο ημερολόγιο. Κι υπάρχει ο Αύγουστος. Ο μήνας που δεν μετριέται με ημέρες, αλλά με ηλιοβασιλέματα, με αλμυρά φιλιά του ανέμου και με αναμνήσεις που αρνούνται να ξεθωριάσουν.
Ο Αύγουστος μοιάζει με έναν παλιό ποιητή. Δεν μιλά δυνατά· ψιθυρίζει. Στις χρυσές αμμουδιές, στα λευκά σοκάκια των νησιών, στα γιασεμιά που ευωδιάζουν τις αυλές και στο φεγγάρι που καθρεφτίζεται στα ήρεμα νερά. Εκεί κρύβει τους πιο όμορφους στίχους του.
Είναι ο μήνας που μας καλεί να αφήσουμε για λίγο τα «πρέπει» και να θυμηθούμε τα «θέλω». Να περπατήσουμε ξυπόλυτοι στην άμμο, να κοιτάξουμε τον έναστρο ουρανό χωρίς να βιαζόμαστε, να αγκαλιάσουμε εκείνους που αγαπάμε σαν να σταμάτησε ο χρόνος μόνο για εμάς.
Κάθε δύση του ήλιου μοιάζει με μια μικρή υπόσχεση πως τίποτα όμορφο δεν χάνεται πραγματικά. Γίνεται φως μέσα στην ψυχή, γίνεται ανάμνηση που ζεσταίνει τις δύσκολες μέρες του χειμώνα, γίνεται ελπίδα πως η ζωή ξέρει πάντα να ανθίζει ξανά.
Και όταν ο Αύγουστος ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει το καλοκαίρι, δεν φεύγει με θόρυβο. Αφήνει πίσω του το άρωμα του πεύκου, την αλμύρα της θάλασσας, το τραγούδι των τζιτζικιών και μια καρδιά λίγο πιο γεμάτη από πριν.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο του. Να μας θυμίζει πως η ευτυχία δεν κατοικεί στα μεγάλα γεγονότα, αλλά στις μικρές στιγμές που γίνονται αιώνιες, όταν τις ζεις με όλη σου την ψυχή.
Και κάπως έτσι, κάθε Αύγουστος γίνεται ένα ποίημα που δεν γράφεται μόνο με λέξεις. Γράφεται με φως, με αγάπη, με θάλασσα και με την αθόρυβη υπόσχεση ότι όσο η καρδιά θυμάται, το καλοκαίρι δεν τελειώνει ποτέ.
Ιωάννα Χαρμπέα
Συγγραφέας