Ο άδικος θάνατος του λαοφιλέστατου τραγουδιστή Γ. Μαζωνάκη έφερε ξανά στο προσκήνιο την μεγαλύτερη από τις τραγικότητες του Ελληνικού κράτους, το ότι για να διορθωθεί ένα κακώς κείμενο πρέπει να υπάρξει πρώτα απώλεια ανθρώπινης ζωής. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Το ατύχημα των Τεμπών θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν λειτουργούσαν τα συστήματα όπως έπρεπε, η πυρκαγιά στο μάτι ήταν αποτέλεσμα της άναρχης, χωρίς κανένα έλεγχο δόμησης, η πλημμύρα στην Μάνδρα Αττικής ήταν αποτέλεσμα ανεξέλεγκτου μπαζώματος και θα μπορούσε να αποφευχθεί. Επιπλέον τα ατυχήματα σε Λούνα Παρκ και γενικότερα σε χώρους αναψυχής είναι συνεχόμενα (Ελληνικό 2014, Αλμυρός Βόλου 2019, Χαλκιδική 2024) και όλα τους οφείλονται σε ελλείπεις ελέγχους και καταστρατήγηση του μηχανισμού χορήγησης πιστοποίησης.
Τα παραδείγματα όμως δεν σταματούν εκεί. Η ανικανότητα του Ελληνικού κράτους να παρέχει τις απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας στους πολίτες του είναι πολύ παλιότερη. Χαρακτηριστικά παλιότερα παραδείγματα είναι το πέταλο του Μαλιακού που ήταν ένας από τους πιο επικίνδυνους δρόμους στην Ευρώπη, όμως η συνεχόμενη λειτουργία του εξυπηρετούσε συγκεκριμένα τοπικά ψηφοθηρικά συμφέροντα. Η Βύθιση του «Εξπρές Σάμινα» και η συνεπακόλουθη απώλεια 81 ζωών θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχαν γίνει οι απαραίτητοι έλεγχοι και αν το πλήρωμα είχε εκπαιδευτεί κατάλληλα.
Τα περιστατικά είναι τόσα πολλά που ο υπογράφων πιστεύει ότι τελικά μάλλον οι Ελληνικές κυβερνήσεις κάνουν ανθρωποθυσίες σε κάποιον σκοτεινό Θεό με θύματα τους Έλληνες πολίτες, ώστε να αποκτήσουν την εύνοια του. Το ποια είναι αυτή η σκοτεινή οντότητα θα αποκαλυφθεί στο τέλος του κειμένου.
Σε κάθε περίπτωση ο Θάνατος του Γ. Μαζωνάκη είναι εξίσου κραυγαλέα με όλες τις άλλες καθώς συνέβη σε ιδιωτική δομή του συστήματος υγείας της χώρας και θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Μάλιστα ο υπουργός υγείας δήλωσε για το περιστατικό:
«Μία οικογένεια έχασε το παιδί της. Εγώ δεν ανθίσταμαι ποτέ των ευθυνών του κράτους και των δικών μου ενδεχομένως, υπό την έννοια ότι δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους συγκεκριμένους απατεώνες. Το σύστημα δεν τα κατάφερε. Εκεί πήγε ο Ιατρικός Σύλλογος, που έχει την ελεγκτική αρμοδιότητα, τρεις φορές και δεν κατάφερε να τους πιάσει. Ο έλεγχος του ΙΣΑ είναι ένας έλεγχος ιατρικός, δεν είναι οι άνθρωποι εκπαιδευμένοι ελεγκτές, γιατροί είναι.»
Ο Υπουργός υγείας λοιπόν παραδέχεται παραπάνω ότι, το σύστημα υγείας δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών, καθώς δεν μπορούν να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι. Εδώ όμως θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και κάτι άλλο: Αυτός που κατήργησε το Σώμα Ελεγκτών Υπηρεσιών Υγείας, το 2019 με τον
• νόμο ήταν η σημερινή κυβέρνηση , με τον νόμο 4622/2019 για το «επιτελικό κράτος».
Οι λόγοι που η κυβέρνηση κατήργησε το ΣΕΥΥΠ ήταν δυο. Πρώτα από όλα για να καταργήσει μια κρατική υπηρεσία μειώνοντας με αυτό τον τρόπο τα έξοδα του κράτους. Κατά δεύτερο λόγο, και πιο σημαντικό, ήταν ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να προωθήσει την δημιουργία Ιδιωτικών κέντρων υγείας ώστε να προσελκύσει «Τουρισμό Υγείας» από χώρες του εξωτερικού. Η απουσία λοιπόν των ελεγκτικών μηχανισμών υποδεικνύει ότι ο Σκοτεινός Θεός στον οποίο η Κυβέρνηση κάνει ανθρωποθυσία τους πολίτες της, είναι αυτός του ανεξέλεγκτου κέρδους.
Κλείνοντας θα πρέπει να ειπωθούν δύο πράγματα. Ο υπογράφων έχει εμπειρία από δυο τοπικές ιδιωτικές δομές υγείας, οι οποίες είναι τουλάχιστο εξαιρετικές και έτσι έχει τις ιδιωτικές κλινικές, τους γιατρούς, και το προσωπικό τους σε μεγάλη υπόληψη. Όμως έχω την ανάγκη να παραφράσω την πολύ γνωστή ρήση του Bill Crossby του μεγάλου γκουρού της ποιότητας: «Η καλή ποιότητα κοστίζει, όμως η κακή κοστίζει ακόμη περισσότερο». Στην συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν γίνεται ως εξής: «Οι έλεγχοι κοστίζουν, όμως, η έλλειψη ελέγχων κοστίζει ακόμη περισσότερο»
