Κάποιες φορές, αυτό που σε προβληματίζει περισσότερο, δεν είναι το ίδιο το γεγονός, αλλά η αντίδραση που ακολουθεί.
Το να φτάνει ένας υπερήλικας συμπολίτης μας, στο σημείο να σηκώσει όπλο απέναντι σε εργαζομένους, είναι από μόνο του σοκαριστικό. Ακόμη πιο ανησυχητικό όμως είναι να βλέπεις γύρω σου φωνές που προσπαθούν να το εξηγήσουν, να το δικαιολογήσουν ή ακόμη και να το παρουσιάσουν ως «κατανοητό».
Ας το πούμε καθαρά. Η αγανάκτηση μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Οι δυσκολίες με το κράτος, τη γραφειοκρατία ή τις υπηρεσίες, είναι υπαρκτές και τις έχουμε ζήσει πολλοί.
Όμως υπάρχει μια γραμμή, που δεν πρέπει να ξεπερνιέται. Κανένας άνθρωπος που πάει στη δουλειά του, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στόχο. Κανένας εργαζόμενος δεν ευθύνεται, για να πληρώσει το σύνολο των προβλημάτων του κράτους!!!
Η βία δεν είναι διεκδίκηση. Είναι αδιέξοδο. Η δημοκρατία έχει μηχανισμούς. Έχει δρόμους, έστω και δύσκολους: θεσμούς, δικαιοσύνη, καταγγελίες, δημόσιο λόγο.
Δεν είναι τέλεια – απέχει πολύ. Αλλά είναι ο μόνος τρόπος να διορθώνονται τα λάθη, χωρίς να καταρρέει η κοινωνία. Και μέσα σε αυτό, ο ρόλος των εκλεγμένων δεν είναι να σιωπούν! Είναι να παρεμβαίνουν, να πιέζουν, να διορθώνουν!
Ναι, συχνά κατηγορούνται για αυτές τις παρεμβάσεις. Όμως άλλο η θεσμική διεκδίκηση λύσεων και άλλο η ανοχή στη λογική της αυτοδικίας. Γιατί όποιος βρίσκει «ελαφρυντικά» στη βία, στην πραγματικότητα ανοίγει μια επικίνδυνη πόρτα. Σήμερα στρέφεται απέναντι σε κάποιον άγνωστο. Αύριο μπορεί να στραφεί απέναντι σε οποιονδήποτε από εμάς. Η κοινωνία δεν αντέχει να λειτουργεί με φόβο. Και η δημοκρατία δεν αντέχει να λειτουργεί με όπλα.
Ακρίβος Αθανάσιος
Π. Περιφερειακός Σύμβουλος