Του Αποστόλη Β.Παππά
Δημοτικού Συμβούλου
Δήμου Τρικκαίων.
Ας ξεκινήσουμε με την αφορμή που μας έδωσε ο δήμαρχος Αθηναίων
κ. Δούκας, που έκανε άνω κάτω το ΠΑΣΟΚ, γιατί, στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα αυτό αιωρείται ως η πολύφερνη νύφη.
Προσωπικά, δεν με εξέπληξε η πρόταση του κ. Δούκα για εκλογική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΕΛΑΣ στο δεύτερο γύρο, αν υπάρξει, των επόμενων εθνικών εκλογών. Εκτιμώ, ότι εκφράζει και την αγωνία για το προσωπικό πολιτικό του μέλλον. Προσπαθεί να δεσμεύσει το ΠΑΣΟΚ σε μια εκλογική συνεργασία με την ΕΛΑΣ, και συγχρόνως να αποτρέψει κάθε πιθανότητα μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ.
Γιατί; Από αυτή την εξέλιξη, εξαρτάται πιθανότατα και η δική του πορεία ως δημάρχου του Δήμου Αθηναίων, και εικάζει ότι, εάν συμβεί το πρώτο θαχει κάποιες πιθανότητες επανεκλογής. Εάν συμβεί το δεύτερο, θάναι πιθανότατα υποψήφιος μόνον με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, και με δεδομένο ότι στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, καταργείται η Β΄ Κυριακή και δήμαρχος εκλέγεται από την Α΄ Κυριακή, οι πιθανότητες επανεκλογής του είναι μηδαμηνές. Αυτό θα είχε συμβεί και στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, εάν ίσχυε ο υπό ψήφιση εκλογικός νόμος. Η χαώδης διαφορά μεταξύ του κ. Μπαγκογιάννη που έλαβε 41,35% την Α΄Κυρικακή και του κ. Δούκα που έλαβε 14%, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να καλυφθεί από την εναλλακτική ψήφο, με την οποία ο δημότης θάχει την δυνατότητα να εκφράσει την β΄ προτίμησή του. Τώρα, πως έγινε η ανατροπή. Όταν το 55% συμμετοχής της Α΄ Κυριακής πέφτει στο 25% τη Β΄Κυριάκη, όλα γίνονται και όλα ανατρέπονται. Για το πολιτικό μέλλον του κ. Δούκα ως δημάρχου Αθηναίων αποτελεί μονόδρομο η συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΕΛΑΣ, με τον ίδιο κοινό υποψήφιο, αλλιώς, αποχαιρέτατην την Αλεξάνδρεια. Πολιτική εκτίμηση κάνω, και όταν κάνεις κάτι τέτοιο, προσπαθείς να διεισδύσεις στη σκέψη του υποκειμένου. Αυτό με πληροφορεί το πολιτικό μου αισθητήριο. Μπορεί να κάνω και λάθος, δεν είμαι απόλυτος, μπορεί να πρόκειται και για πολιτική επιπολαιότητα, πράγμα που δεν το πολυπιστεύω, καθώς, έξυπνος άνθρωπος είναι.
Γι΄ αυτό και προσπάθησε να προκαταλάβει καταστάσεις , σπεύδοντας αμέσως μετά την ανακοίνωση του νέου πολιτικού σχηματισμού ΕΛΑΣ, να προτείνει εκλογική συνεργασία στο β΄γύρο με ηγέτη αυτόν του πρώτου των δύο κομμάτων, αιφνιδιάζοντας την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, και φέρνοντας παράδειγμα τη δική του εκλογή ως δημάρχου. Η αριθμητική όμως των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν ισχύει για τις εθνικές εκλογές. Άλλο πράγμα οι αυτοδιοίκητικές εκλογές , και εντελώς διαφορετικές οι εθνικές. Τα διακυβεύματα δεν εφάπτονται, αλλά είναι διαφορετικού πολιτικού περιεχομένου. Βέβαια, μετά την οξεία και οργισμένη αντίδραση ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ και κυρίως μετά τη δήλωση της ρεαλίστριας πολιτικού και διαθέτουσας υψηλό δείκτη πολιτικής ευφυΐας κας Διαμαντοπούλου, ότι με την ΕΛΑΣ δεν έχουμε καν πολιτικό σύνορο, ανασκεύασε και ανέκρουσε πρύμναν. Η ζημιά όμως έγινε. Ένα κομμάτι μετριοπαθών ψηφοφόρων λάκισε προς την ΝΔ. Φαντασθείτε τι θα γίνει, εάν επισημοποιηθεί κάτι τέτοιο. Οι μετεκλογικές συνεργασίες αγαπητέ κ. Δούκα δεν προαναγγέλλονται. Προκύπτουν ως πολιτική αναγκαιότητα, κατόπιν υποδείξεως του εκλογικού σώματος μέσω του εκλογικού αποτελέσματος . Θα συνιστούσε, όχι απλώς πολιτική ανοησία αλλά πολιτική αυτοκτονία για ένα κόμμα, να ορίσει εκ των προτέρων τη μετεκλογική του συμπεριφορά, πριν την τροχιοδρομήσει ως ένα βαθμό δια της ψήφου του το εκλογικό σώμα. Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς βαθειά πολιτική σκέψη για να αντιληφθεί, ότι , εάν το ΠΑΣΟΚ εκφράσει πριν τις εκλογές την μετεκλογική του πορεία συντασσόμενο με το ένα ή το άλλο κόμμα, αυτό θα σηματοδοτήσει την εκλογική του κατάρρευση και τον πολιτικό του ενταφιασμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ λοιπόν ο κ. Δούκας με την πρόταση του επιζητεί το ΠΑΣΟΚ να γίνει Ιφιγένεια, έστω και ακούσια, πιστεύοντας ότι κάπως έτσι θα πνεύσει ούριος άνεμος για τον ίδιο στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Είναι το άγχος της επανεκλογής, ηλίθιε. Υπ΄αυτή την έννοια λοιπόν, τον απογοητεύει μια ενδεχόμενη μετεκλογική συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για αυτό, ακόμη και στο συνέδριο προσπάθησε να περάσει σχετική ρήτρα περί μη συνεργασίας. Βέβαια, οι ρήτρες των συνεδρίων εσωκομματικοί συμβιβασμοί είναι, γι’ αυτό αθετούνται και ανατρέπονται, εάν η αδήριτη πολιτική αναγκαιότητα το επιβάλει. Τώρα, ο προσανατολισμός του ΠΑΣΟΚ για αυτόνομη πορεία μέχρι τις εκλογές κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Ιστορικό κόμμα είναι , και παρά την υποχώρηση του διαθέτει ακόμη κατά τεκμήριο την αρτιότερη πανελλαδική στελεχειακή δικτύωση εξ όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεν έχει άλλη επιλογή . Οτιδήποτε άλλο θα συνιστούσε αυτοχειριασμό. Το πολιτικό του πρόταγμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Αυτόνομη κάθοδος και νίκη στις εκλογές. Αν θολώσει , τότε κινδυνεύει με έναν αγεληδόν αναχωρητισμό
των οπαδών του. Το τί θα γίνει μετεκλογικά , θα το ορίσει η λαϊκή εντολή και κανένας Δούκας. Έτσι λειτουργούν οι συντεταγμένες και συγκροτημένες πολιτείες και κοινωνίες.
Ας κοιτάξουμε και λίγο γύρω μας να δούμε τι συμβαίνει. Από το 2005 που ανέλαβε Καγκελάριος η κ. Μέρκελ μέχρι τα σήμερα η Γερμανία κυβερνάται με συνασπισμούς κομμάτων. Δεκαέξι χρόνια Καγκελάριος η κ. Μέρκελ συνεργάσθηκε πότε με τους σοσιαλδημοκράτες και πότε με τους ελευθεροδημοκράτες, και ποτέ δεν κυβέρνησε μόνη της. Στον ίδιο δρόμο πορεύθηκαν και πορεύονται ο κ. Σόλτς και ο κ. Μέρτς. Ποτέ δεν ακούσθηκε και ποτέ δεν ζητήθηκε από κάποιο κόμμα να εκφράσει προεκλογικά την προτίμηση του, αλλά και ποτέ δεν ακούσθηκε κάποιο κόμμα να αποκλείει από κυβερνητικό εταίρο άλλο κόμμα, πλην του ακροδεξιού AFD το οποίο το αποκλείουν όλα τα κόμματα. Κανένα κυβερνητικό σχήμα δεν εξορκιζόταν εκ των προτέρων. Όποιο κυβερνητικό σχήμα προέκυπτε μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, προέκυπτε στη βάση της εντολής του γερμανικού λαού, και όχι στο όνομα κάποιων προσωπικών επιλογών και στρατηγικών. Και ως κατακλείδα. Επί τέλους να ξεκαθαρίσουμε, ότι οι συνεργασίες στη βάση προγραμματικών δεσμεύσεων και κυρίως όταν εκδηλώνονται στο κατάλληλο timing , δεν είναι ούτε προδοσία ούτε αμαρτία.
Νάναι άραγε αλήθεια, οι Γερμανοί κουτόφραγκοι;
Ασφαλώς όχι. Απλώς, εμείς ως λαός υπολειπόμεθα της συγκεκριμένης κουλτούρας.
Αλλού, αποτελεί παράδοση και κάτι το φυσιολογικό, στα καθ’ ημάς χρίζεται αφύσικο και δαιμενοποιείται. Ως φαίνεται, έχουμε δρόμο ακόμη να διανύσουμε.