Δύο χρόνια χωρίς κορδέλα ήταν πολλά. Πάρα πολλά.
Η Θεσσαλία κινδύνευε να ξεχάσει τον ήχο από το ψαλίδι, το τέντωμα της σατέν κορδέλας και το ιερό «κλικ» της φωτογραφίας μπροστά από κάμερες και χαμόγελα.
Και ενώ μόλις πριν από λίγες ημέρες ο Περιφερειάρχης δήλωνε με ύφος αυστηρής λιτότητας στο ράδιο ΖΥΓΟΣ πως «δεν μας ενδιαφέρουν οι κορδέλες, μας ενδιαφέρει η ουσία», ξαφνικά… ω του θαύματος… βρέθηκε μπροστά σε δώδεκα ολοκαίνουργια οχήματα της δωρεάς της Εθνικής Ασφαλιστικής και το ψαλίδι εμφανίστηκε σχεδόν μόνο του.
Άλλωστε, δεν ήταν κορδέλα εγκαινίων. Ήταν… επιχειρησιακή κορδέλα ανάπτυξης.
Κακές γλώσσες λένε πως ίσως έπαιξε ρόλο και η πρόσφατη δήλωση Τσιάρα ότι «πέρασαν δύο χρόνια και δεν κόψαμε ούτε μία κορδέλα». Και πράγματι, τέτοια κουβέντα δεν αφήνεται αναπάντητη. Διότι στην πολιτική, όπως και στη ζωή, υπάρχουν στιγμές που πρέπει να υπερασπιστείς την τιμή του θεσμού. Και ποιος θεσμός είναι πιο διαχρονικός από μια κορδέλα μπροστά σε κάμερες;