Βαπτίσαμε το παιδί μας. Τώρα πώς θα του μάθουμε να ζει με τον Χριστό;
Του κρατήσαμε το χέρι για να κάνει τα πρώτα του βήματα.
Θα του το κρατήσουμε και στα πρώτα βήματα της πίστης;
Ή θα αφήσουμε τη σχέση του με τον Θεό σε μερικές φωτογραφίες από την ημέρα της Βάπτισής του;
Αγαπητοί γονείς,
Την ημέρα που φέρνετε το παιδί σας στην κολυμβήθρα, η χαρά σας είναι μεγάλη. Συγγενείς, φίλοι, ευχές, συγκίνηση. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται ένας μικρός άνθρωπος, που ακόμη δεν μπορεί να καταλάβει με λόγια όσα ζει.
Η Εκκλησία τον υποδέχεται στην αγκαλιά της. Με το άγιο Βάπτισμα το παιδί ενώνεται με τον Χριστό και γίνεται μέλος του Σώματός Του, της Εκκλησίας. Αρχίζει μια καινούργια ζωή μέσα στη χάρη του Θεού.
Και μέσα σε αυτή τη ζωή, οι γονείς έχουν μια ευθύνη που κανείς άλλος δεν μπορεί να αναλάβει στη θέση τους.
Ο ανάδοχος γίνεται συνοδοιπόρος στην πνευματική πορεία του παιδιού. Ο ιερέας το υποδέχεται, το διδάσκει και το στηρίζει μέσα στην ενορία. Όμως εσείς είστε εκείνοι που θα βρίσκεστε δίπλα του κάθε μέρα. Εσείς θα του δείξετε τι θέση έχει ο Χριστός στο σπίτι σας.
Το παιδί θα ακούσει κάποτε πολλά λόγια για τον Θεό. Πρώτα, όμως, θα δει τη δική σας ζωή.
Θα δει πώς μιλάτε μεταξύ σας. Πώς αντιμετωπίζετε έναν άνθρωπο που σας δυσκόλεψε. Πώς στέκεστε μπροστά σε μια αποτυχία. Αν ξέρετε να ευχαριστείτε. Αν μπορείτε να ζητάτε συγγνώμη. Αν η πίστη σάς βοηθά να γίνεστε πιο υπομονετικοί, πιο δίκαιοι, πιο τρυφεροί.
Πριν μάθει το παιδί να διαβάζει το Ευαγγέλιο, θα βλέπει πώς το ζείτε εσείς.
Γι’ αυτό η πνευματική του ανατροφή αρχίζει από πολύ απλά πράγματα.
Από έναν σταυρό πριν φύγει για το σχολείο. Από μια μικρή προσευχή πριν κοιμηθεί. Από ένα «δόξα τω Θεώ» που βγαίνει αληθινά από την καρδιά. Από το να προσευχηθείτε μαζί για έναν άρρωστο, να βοηθήσετε διακριτικά έναν άνθρωπο, να μοιραστείτε κάτι με εκείνον που το χρειάζεται.
Αρχίζει όταν το παιδί σάς βλέπει να αφήνετε για λίγο το κινητό, να το ακούτε και να του δίνετε την προσοχή σας. Όταν καταλαβαίνει ότι η αγάπη χρειάζεται χρόνο, παρουσία και υπομονή.
Αρχίζει και όταν, ύστερα από μια δύσκολη στιγμή, σκύβετε στο ύψος του και του λέτε: «Σου μίλησα άσχημα. Συγχώρεσέ με».
Εκείνη την ώρα τού διδάσκετε κάτι πολύ βαθύ: ότι ο άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίζει το λάθος του και να αλλάζει. Ότι η μετάνοια ανοίγει ξανά τον δρόμο της αγάπης.
Δεν ζητά η Εκκλησία γονείς αλάνθαστους. Ζητά γονείς που αγωνίζονται και ξανασηκώνονται. Που έχουν την ταπείνωση να μαθητεύουν και οι ίδιοι στην πίστη που θέλουν να μεταδώσουν.
Και αυτή η πίστη χρειάζεται τη ζωή της Εκκλησίας.
Το παιδί έχει ανάγκη να γνωρίσει τον ναό ως οικείο τόπο. Να συμμετέχει στη Θεία Λειτουργία μαζί σας, να κοινωνεί με την καθοδήγηση του ιερέα και, μεγαλώνοντας, να μαθαίνει τι σημαίνουν όσα βλέπει και ακούει. Να γνωρίσει την ενορία, το κατηχητικό, τη χαρά να προσεύχεται και να προσφέρει μαζί με άλλους.
Μην απογοητεύεστε όταν κουράζεται, όταν κινείται, όταν ρωτά. Είναι παιδί και μαθαίνει. Χρειάζεται υπομονή, μικρές εξηγήσεις και το ήρεμο παράδειγμά σας.
Πόση διαφορά έχει το «πήγαινε στην εκκλησία» από το «έλα να πάμε μαζί».
Στο δεύτερο υπάρχει συντροφιά. Υπάρχει ένας γονιός που περπατά τον ίδιο δρόμο.
Προσέξτε, όμως, και την εικόνα του Θεού που μεταφέρουμε στα παιδιά. Όταν χρησιμοποιούμε το όνομά Του για να τα φοβίσουμε —«θα σε τιμωρήσει ο Θεός»— μπορεί να συνδέσουν την πίστη με την απειλή και την αγωνία.
Μιλήστε τους για τον Χριστό που αγαπά, συγχωρεί, καλεί τον άνθρωπο να διορθωθεί και δεν τον εγκαταλείπει. Βοηθήστε τα να καταλάβουν ότι μπορούν να Του μιλήσουν και όταν χαίρονται και όταν ντρέπονται για κάποιο λάθος τους. Ότι η προσευχή χωρά και την απορία και το δάκρυ τους.
Καθώς μεγαλώνουν, θα κάνουν ερωτήσεις. Ίσως αμφισβητήσουν. Ίσως περάσουν περιόδους απομάκρυνσης.
Ακούστε τα χωρίς πανικό. Μην αντιμετωπίζετε κάθε απορία σαν ασέβεια. Όταν δεν γνωρίζετε κάτι, μπορείτε να πείτε: «Δεν το ξέρω. Ας το αναζητήσουμε μαζί».
Η δική σας ευθύνη είναι να καλλιεργείτε την πίστη με αγάπη και συνέπεια, σεβόμενοι την ελευθερία του παιδιού σας. Η πορεία του δεν μπορεί να εξασφαλιστεί με πίεση, ούτε αποτελεί μέτρο για να κρίνετε όλη σας την αξία ως γονείς.
Κρατήστε ανοιχτή την πόρτα της επικοινωνίας. Συνεχίστε να προσεύχεστε. Και φροντίστε, ακόμη κι όταν διαφωνείτε, το παιδί να γνωρίζει ότι μπορεί να σας εμπιστευθεί.
Δώστε χώρο και στον ανάδοχο να σταθεί ουσιαστικά δίπλα του. Να υπάρχει επικοινωνία, κοινή προσευχή, συμμετοχή στη ζωή της ενορίας. Να μεγαλώνει το παιδί έχοντας κοντά του ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την ψυχή του και συνεργάζονται με αγάπη.
Αγαπητοί γονείς,
Φροντίζουμε να δώσουμε στα παιδιά μας γνώσεις, εφόδια, ευκαιρίες. Κοπιάζουμε για το μέλλον τους. Μα η καρδιά τους χρειάζεται και τη δύναμη να αντέχει τη δυσκολία, να συγχωρεί, να ελπίζει και να αγαπά.
Γι’ αυτό, μαζί με όσα τους προσφέρουμε, ας τους δίνουμε και το βίωμα της πίστης. Μια πίστη που φαίνεται στον τρόπο που τα αγκαλιάζουμε, που βάζουμε όρια με αγάπη, που στεκόμαστε δίπλα στους αδύναμους, που ζητάμε τη βοήθεια του Θεού.
Την ημέρα της Βάπτισης κρατήσατε το παιδί σας και το φέρατε στην Εκκλησία.
Τώρα καλείστε να το συνοδεύετε, μέρα με τη μέρα, στη ζωή που τότε άρχισε.
Κι αν αναρωτιέστε από πού να ξεκινήσετε, ξεκινήστε από απόψε. Σταθείτε για λίγο μαζί του μπροστά στην εικόνα του Χριστού και πείτε απλά:
«Χριστέ μου, φύλαγε το παιδί μας. Φώτισέ μας να το μεγαλώνουμε με αγάπη. Μάθε μας να Σε γνωρίζουμε και να Σε ακολουθούμε μαζί».
π. Δημήτριος Κατσαρός