Καθημερινά νέα παιδιά χάνονται, αφήνοντας πίσω τους θλίψη, ερωτήματα και μια κοινωνία που πρέπει επιτέλους να αφυπνιστεί. Κανείς δεν γνωρίζει τι πραγματικά βίωνε η ψυχή τους. Όμως πολλές φορές τα παιδιά φωνάζουν σιωπηλά και οι μεγάλοι δεν ακούν. Ως πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Συλλόγου «Αγκαλιά Αγάπης», αισθάνομαι την ανάγκη να πω ότι τα παιδιά σήμερα κουβαλούν βάρη μεγαλύτερα από την ηλικία τους.
Διαζύγια, δικαστικές αντιδικίες, φωνές μέσα στο σπίτι, πίεση, μοναξιά, κατάθλιψη. Και μέσα σε όλα αυτά, πολλές φορές δεν βρίσκουν ούτε έναν άνθρωπο να τα ακούσει πραγματικά. Δεν πρέπει να πιέζουμε τα παιδιά να γίνουν κάτι που δεν θέλουν. Δεν είναι όλα τα παιδιά γεννημένα για πρωτιές, πτυχία και μια ζωή γεμάτη «πρέπει». Κάθε παιδί έχει τη δική του ψυχή, το δικό του όνειρο, τη δική του διαδρομή. Πολλές φορές αντί να τα αγκαλιάσουμε, τα γεμίζουμε άγχος. «Διάβασε περισσότερο». «Πρέπει να πετύχεις». «Μην μας απογοητεύσεις». Και την ίδια στιγμή, μέσα στο ίδιο σπίτι, χάνονται οι κουβέντες.
Γονείς και παιδιά κλεισμένοι ο καθένας σε μια οθόνη, σε ένα κινητό, απομακρυσμένοι ενώ βρίσκονται δίπλα δίπλα. Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο χρήματα και μαθήματα. Χρειάζονται χρόνο. Μια αγκαλιά. Ένα “πώς νιώθεις σήμερα;”. Να αισθανθούν ότι κάποιος τα ακούει χωρίς να τα κρίνει. Ας αφήσουμε για λίγο τα κινητά και ας κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια.
Εκεί κρύβονται φόβοι, όνειρα, αγωνίες και πολλές φορές μια σιωπηλή κραυγή βοήθειας. Καμία επιτυχία, κανένας βαθμός και καμία δικαστική νίκη δεν αξίζει περισσότερο από την ψυχική υγεία και τη ζωή ενός παιδιού.
Βαγγέλης Κολώνας Πρόεδρος Φιλανθρωπικού Συλλόγου «Αγκαλιά Αγάπης»