«Συμμορία του Μαξίμου», «εγκληματική οργάνωση», «πραίτορες», «παρατράγουδα της Πάνια» και εσχάτως μας προέκυψε και ο… «Ζούκοφ».
Όλα αυτά είναι μια ανθολογία, τελευταίας εσοδείας, των χαρακτηρισμών του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ για την κυβέρνηση και προσωπικά τον Πρωθυπουργό. Να μιλήσεις για «ανέβασμα των τόνων» από τον Ν. Ανδρουλάκη, μάλλον πρόκειται για έναν πολύ soft χαρακτηρισμό.
Ο Πρόεδρος στην πραγματικότητα έχει ανέβει στα κεραμίδια. Τα πολιτικά ερωτήματα για τον «εκπυραυλισμό» είναι δύο: Γιατί και κατά πόσον αυτή η στρατηγική συμφέρει το ΠΑΣΟΚ.
Για το πρώτο, η απάντηση είναι απλή. Ο Ν. Ανδρουλάκης βιώνει μια πίεση από τον Αλ. Τσίπρα και το επερχόμενο κόμμα του. Γι’ αυτό βγαίνει στα «μαρμαρένια αλώνια» και επιχειρεί να απευθυνθεί σε ένα αριστερό ακροατήριο που θέλγεται από την αντίστοιχη ρητορική. Δυστυχώς, μια ετεροκαθορισμένη στρατηγική ποτέ δεν είναι ασφαλής, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν.
Για το δεύτερο ερώτημα, η απάντηση είναι ακόμη πιο απλή. Το ΠΑΣΟΚ με τη μετακίνησή του στον χώρο μιας ακραίας και υπερβολικής αντιπολίτευσης χάνει τον ζωτικό του χώρο. Ο οποίος είναι αυτός μιας σκληρής, αλλά θεσμικής αντιπολίτευσης, που διατηρεί ορθάνοιχτους διαύλους επικοινωνίας με το κέντρο και τους «συστημικούς» ψηφοφόρους. Ταξιδεύοντας σε μια πολιτική «ήπειρο» την οποία ο Ν. Ανδρουλάκης είναι αδύνατο να «κατακτήσει». Γιατί εκεί, εκτός από τον Τσίπρα, έχουν στήσει τις «αποικίες» τους όλοι οι «ακραίοι», από τη Ζωή μέχρι την «Κάρυ» και άλλους. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή κινδυνεύει να καταλήξει σε μια «No Man’s Land».