Και αίφνης χάθηκαν οι αμύντορες των Θεσμών! Στη διάρκεια του χειμώνα, διαπίστωναν την κατρακύλα της Ελλάδας με Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Δεν ξεχνιούνται οι προειδοποιήσεις τους για την απώλεια κυβερνησιμότητας. Όμως, εν μέσω θέρους και επελαύνοντος καύσωνα, ανθρώπινο είναι να αδρανοποιούνται οι αντιστάσεις. Συμπίπτει σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς συζητείται η Αναθεώρηση προτεινόμενων από την κυβέρνηση άρθρων του Συντάγματος ξεμείναμε από τους προστάτες των θεσμών. Δράμα!
Και συνδυαστικά με την πλήρη ανικανότητα και ατολμία της ΠΑΣΟΚικής Αντιπολίτευσης, αφέθηκε μόνος ο Κ. Μητσοτάκης να κάνει παιχνίδι! Η Κυβέρνηση χωρίς αντίλογο και καθόλου πίεση από τους αντιπάλους, κερδίζει κατά κράτος και στην Αναθεώρηση του Συντάγματος! Απλώς, κάνοντας περίπατο, σαν σε καλοκαιρινό φιλικό ματς προετοιμασίας. Και τους τρελαίνει… Φταίει;
«Βεβαίως», αποφαίνονται οι ισαποστάκηδες! Και με το γνωστό… συνοδευτικό της ανάλυσης τους «διότι του οποίου», προσθέτουν ότι δεν αρμόζει σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία να κυριαρχεί μία άποψη. Μοιράζουν ευθύνη και στον Πρωθυπουργό! Η λογική ότι, τουλάχιστον, τα κόμματα της αστικής αντίληψης ή εν πάσει περιπτώσει όσα κυβέρνησαν και επιδιώκουν μελλοντικά, ο Ν. Ανδρουλάκης κι ο Α. Τσίπρας ως ηγέτες πρέπον θα ήταν να συμφωνήσουν στις αναγκαίες Συνταγματικές αλλαγές αναφορικά με χρονίζοντα ζητήματα όπως της ιδιωτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης, του δασικού περιβάλλοντος, της μονιμότητας στο Δημόσιο, της Τεχνητής Νοημοσύνης κι όπου αλλού μπορεί να υπάρξει κάποια συνεννόηση.
Τα παραπάνω πιθανόν να ήταν εφικτά με κάποια άλλη Αντιπολίτευση, δυστυχώς, δεν υπάρχει. Ο Ανδρουλάκης με την ΠΑΣΟΚική δημογεροντία κι ο επερχόμενος Τσίπρας με την ΕΛΑΣίτικη νεοπαρέα δεν έχουν κότσια για κάτι παραπάνω! Η θέση του Ν. Ανδρουλάκη ότι δεν θα ψηφίσει ούτε τις δικές του προτάσεις, διότι δεν εμπιστεύεται τον Μητσοτάκη, δηλωτική φαιδρότητας! Τι να συζητήσεις;…
Να του φορτώνουν όμως του Μητσοτάκη και τις αδυναμίες της Αντιπολίτευσης είναι ένα ακόμη αστείο. Άσε, που καρφώνονται μόνοι τους οι λάτρεις του Ερντογάν! Εκείνος έχει αναλάβει να οργανώσει την Αντιπολίτευση και να την παρουσιάσει στους Τούρκους…
Επειδή, χύθηκαν τόνοι δακρύων τον περασμένο χειμώνα για τους Θεσμούς και τη διολίσθηση της Ελλάδας με ευθύνη του «συμμορίτη», «αρχηγού εγκληματικής οργάνωσης» Μητσοτάκη (ακούστηκαν κι αυτά στο Κοινοβούλιο), η υποτιθέμενη έλλογη Αντιπολίτευση θα περίμενε κανείς ότι θα περνούσε σε αντεπίθεση. Και ποιο άλλο προνομιακό πεδίο σκληρής κριτικής, από το ίδιο το πεδίο του «πολιτικού συστήματος» και της ανάγκης για αναμόρφωση του;
Προσεκτική παρακολούθηση του περιεχομένου που εκφράζει μια πολιτισμένη μειοψηφία της κοινωνίας, (πρόσωπα τα οποία διετέλεσαν σε θέσεις ευθύνης στους πυλώνες εξουσίας του πολιτεύματος μας), δίνει το στίγμα δυνητικής κριτικής στον Πρωθυπουργό. Και επιπλέον θα πρόσθετε στην Αντιπολίτευση το ζητούμενο της εναλλακτικής πρότασης!
Πού να βρουν το κουράγιο ο Νίκος Ανδρουλάκης κι ο Αλέξης Τσίπρας να στριμώξουν τον Μητσοτάκη, με προτάσεις τύπου:
- Μείωση αριθμού βουλευτών σε 200.
- Ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού.
- Αναβάθμιση του βουλευτή ώστε η Νομοθετική εξουσία να ελέγχει ουσιαστικά την Εκτελεστική, δηλαδή την Κυβέρνηση.
- Μονοεδρικές περιφέρειες ώστε να περιοριστεί το ρουσφέτι, λόγω έλλειψης ανταγωνισμού των υποψηφίων του ιδίου κόμματος.
Και πολλές ακόμη προτάσεις, λειτουργικές προς την επιδιωκόμενη κατεύθυνση των αλλαγών που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα.
Συμφωνούν όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα πρέπει να οργανωθεί σε νέες βάσεις; Δεν νομίζω. Θα υποστήριζα ότι τα… δάκρυα είναι κροκοδείλια και άρα υποκριτικά. Κυλούν μόνο για να δηλώσουν την αρνητική διάθεση εναντίον του Μητσοτάκη. Δεν εδράζονται σε ειλικρινή διάθεση για το πολιτικό σύστημα. Η αγωνία για τους «Θεσμούς» κρίνεται προσχηματική. Το ζητούμενο είναι να πέσει ο Μητσοτάκης. Επειδή όμως η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, στην περίπτωση Ανδρουλάκης, είναι παντελώς αδύναμη, η επίκληση των… αποδυναμωμένων «Θεσμών» είναι ένα κατά κάποιο τρόπο προκάλυμμα…
Η σταθερά παραμένει: Και περνάει από το «εγώ» όλων όσοι ενεργούν με πολιτικές φιλοδοξίες. Πεντάρα δεν δίνουν για την ουσία του συστήματος, αφού έχουν την «πίστη» και την βεβαιότητα ότι οι ίδιοι αποτελούν την εγγύηση της νομιμότητας και της τήρησης των κανόνων. Επειδή είναι… «καλοί άνθρωποι»!
Αυτό ακριβώς έλεγαν κι οι ΣΥΡΙΖΑίοι τον Ιανουάριο του 2015!
Και η εύπιστη κοινωνία ψήφιζε την περιπέτεια με τους… «καλούς ανθρώπους»…
liberal.gr