Σε ότι αφορά το γαλάζιο Αιγαίο μας, με ανησυχούν οι καταιγιστικές εξελίξεις, αφού οι φίλοι μας «τουρκαλάδες» γκριζάρισαν το μισό. Δυστυχώς κυβερνώντες και λαός, αυτοί είμαστε – αυτά παθαίνουμε.
Και αντί να προσαρμόσουμε τις συμπεριφορές μας στις υποδείξεις σοφών και καταξιωμένων, περί άλλων τυρβάζουμε.
Αισχρά αλληλοϋβριζόμενοι και ασύστολα ψευδόμενοι, ευτυχώς όχι όλοι, προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας πως θα…θα…θα…λυθούν τα όποια προβλήματα που οι ίδιοι δημιουργήσαμε λόγω αδυναμίας, ανικανότητας κ.λ.π.
Μία παρένθεση εδώ. Αφορά σχεδόν σε όλους τους πολιτικούς. Διερωτάται ο John Antono και απαντάει ο ίδιος σαρκαστικά σε γελοιογραφία του στην εφημερίδα Ποντίκι κάποιας Πέμπτης: «Ήταν πάντα τόσο διεφθαρμένοι και κατσαπλιάδες; Βέβαια, απλώς τώρα δεν προσπαθούν να κρυφτούν».
Σχετικά πρόσφατα παρακολούθησα, για μία ακόμα φορά, την ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» δημιούργημα των αειμνήστων Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου.Συνιστώ να την ξαναδούν όλοι οι Έλληνες. Είναι πάντα επίκαιρη.
Συνοπτικά:
Υπουργός εν ενεργεία, γόνος πολιτικού τζακιού, ανέθετε σε κομματόσκυλα παρατρεχαμένους του, την εκτέλεση προγραμματισμένων έργων αρμοδιότητος του υπουργείου του. Ο ίδιος αγάς, καλοπερασάκιας και μονίμως σε συσκότιση, αγνοούσε τα προβλήματα του κοσμάκη, που υποτίθεται πως έλυναν οι παρτάκηδες κολλητοί του. Οι αθεόφοβοι ανήγαγαν την οικονομική διαφθορά, το ψέμα, την κλοπή τις διακρίσεις, την απάτη σε επιστήμες.
Γραμματείς και Γκρούεζοι σε μεγάλα κέφια. Γνήσιοι κομματικοί βούρκοι, που προ πολλού είχαν διαζευχθεί την ηθική.
Τυχαίο ατύχημα έγινε αιτία να αποκαλυφθούν οι παρανομίες τους. Και τότε ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Άστραψε και βρόντηξε ο Υπουργός Μαυρογιαλούρος (όνομα και αυτό), εν προκειμένω ο αείμνηστος Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Παροιμιώδεις οι ατάκες του:
-Μαύρο στον Μαυρογιαλούρο.
-Οι γυναίκες και οι πολιτικοί πρέπει να προσέχουν τις περιφέρειές τους.
Και κάτι σαν παραμύθι:
Κάποια μέρα τυχαία συνάντησα τον καλό μου φίλο Γιάννη.
Πού είσαι μού λέει και σ’ έψαχνα; Γιατί του λέω; Γιατί αποφάσισα να σε πάρω να πάμε στην χώρα του παραδείσου. Ανησύχησα!!! Τον έπιασα το πρόσωπο, μα ήταν δροσερό. Του έβαλα θερμόμετρο, κανονική η θερμοκρασία. Και επειδή φοβήθηκα μη μου στρίψει και δεν προλάβω να γνωρίσω την χώρα του παραδείσου, ρωτάω ξανά: Πού είδες εσύ βρε Γιάννη αυτή την χώρα, αφού ποτέ δεν έφυγες από την Ελλάδα; Απαντά: Στην τηλεόραση σε ντοκιμαντέρ. Τι να σου πω, μαγεύτηκα. Τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Η δυστυχία εκεί είναι άγνωστη. Η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο δεν υπάρχει. Τα σπίτια ένα όνειρο. Όσο για καταναλωτικά αγαθά, ότι ποθήσει η ψυχή σου, διατίθενται δωρεάν παντού. Εκεί δεν βλέπεις κατσούφη άνθρωπο, παρά μόνο χαμόγελα.
Ρωτάω ξανά: Καλά πώς δικαιολογείς εσύ αυτό το ντοκιμαντέρ και πώς οι δικοί μας επέτρεψαν να δούμε αυτόν τον παράδεισο; Απαντά: Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, γιατί οι εκάστοτε κρατούντες βρίσκονται εκεί τακτικά για επίσκεψη εργασίας!!! Κόκκαλο εγώ.
Συνεχίζω με δημοσίευμα που βρήκα στο διαδίκτυο:
Σχετικά πρόσφατα έφυγαν από τη ζωή δυνατά ονόματα που εμείς με την ψήφο μας τους κάναμε κυβερνητικούς μεγαλοθεσήτες. Αν διαβάσεις τις νεκρολογίες και τις πάρεις στα σοβαρά, θ’ αρχίσεις να πιστεύεις ότι λίγο να ζούσαν ακόμα και:
- Θα παίρναμε την Πόλη.
- Θα βγάζαμε λεφτά με ουρά.
- Θα ταξιδεύαμε στα άστρα.
- Θα βρίσκαμε το ελιξίριο της αθανασίας.
Τόσο καλοί ήταν, τόσο καινοτόμοι, τόσο μπροστά από τον καιρό τους.
Τι περίεργο….. Τόσοι καλοί άνθρωποι με τόσο κακά αποτελέσματα; Ο πληθυσμός μειώνεται ραγδαία, η χώρα εποικίζεται από αφροασιατικούς πληθυσμούς, οι πόλεις βρωμούν και ζέχνουν, η ακρίβεια έχει ταβανιάσει, οι νέοι την έχουν κοπανήσει από την Ελλάδα. Μα πώς γίνεται αυτό; Με τους καλύτερους είχαμε τα χειρότερα αποτελέσματα; Ποιος να φταίει που πήγαν τόσο άσχημα τα πράγματα;
- ………………………………………..
- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- ………………………………………….
Κώστας Βάρναλης «Οι Μοιραίοι».
Και κείνος ο Καλοχιρέτας με τάπωσε με την φοβερή ατάκα του «Ε-τε-λεί-ω-σεν». Ποιος δεν την θυμάται;
Και αφού «Ε-τε-λεί-ω-σεν» με τις υγείες μας.
Σημείωση: Στοιχεία από το βιβλίο της Άννας Δαλαμήτρα «Βοήθεια πιάστε τους».
Μεγάρχη 8 Σεπτεμβρίου 2026.