Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων σε αυτή τη χώρα, αυτοί που βλέπουν το μέλλον και αυτοί που κρατούν το ψαλίδι.
Στην τοπική μας ιστορία, ο Δημήτρης Παπαστεργίου ανέλαβε τον δύσκολο, σχεδόν μεταφυσικό ρόλο. Οραματίστηκε την πλατεία.
Την είδε στα όνειρά του, την σχεδίασε στα ψηφιακά του κατάστιχα, την φαντάστηκε ως ένα high-tech τοπόσημο, προτού μετακομίσει στα αθηναϊκά σαλόνια του Υπουργείου για να οραματιστεί το ψηφιακό κράτος. Άφησε πίσω του μια πλατεία-ιδέα, έναν χώρο γεμάτο υποσχέσεις, περιφράξεις και, κυρίως, πολύ, πάρα πολύ χρόνο αναμονής.
Και κάπου εδώ, η μοίρα έφερε στο προσκήνιο τον Νίκο Σακκά. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και τον τιτάνιο, καθημερινό αγώνα του ίδιου του Νίκου Σακκά, ο οποίος δεν επαναπαύτηκε απλώς στις δάφνες του προκατόχου του. Χρειάστηκαν αμέτρητοι καφέδες, «αυτοψίες» πάνω από το μπετόν και, κυρίως, μια απαράμιλλη υπομονή να απαντά στην κλασική ερώτηση του Tρικαλινού «πότε θα τελειώσει;»
Ο άνθρωπος έδωσε πραγματική μάχη με τις προθεσμίες, τους εργολάβους και τις κακοκαιρίες, αποδεικνύοντας ότι το να επιβλέπεις ένα έτοιμο όραμα μέχρι να μπει και η τελευταία πλάκα θέλει γερό στομάχι.