Μια ποιητική διαδρομή ανάμεσα στη μνήμη, την απώλεια και την ανάγκη να συνεχίζουμε.
Υπάρχουν βιβλία που ξεκινούν από μια ιστορία. Κι υπάρχουν βιβλία που ξεκινούν από κάτι πολύ πιο δύσκολο να οριστεί: μια ανάμνηση, μια απουσία, μια διαδρομή που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ένα όνειρο που πήρε λάθος δρόμο.
Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκει η πρώτη ποιητική συλλογή του Τρικαλινού Δημήτρη Κοσμαλή, με τον ιδιαίτερο και σχεδόν προκλητικά ειλικρινή τίτλο «Λάθος Όνειρο, Ηλίθια Πυξίδα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Poetry.
Και ίσως ήδη από τον τίτλο να βρίσκεται κρυμμένη ολόκληρη η φιλοσοφία της συλλογής.
Γιατί τι συμβαίνει όταν το όνειρο αποδεικνύεται λάθος; Όταν η πυξίδα δεν οδηγεί εκεί όπου πιστεύαμε; Όταν ο προορισμός χάνεται, αλλά εμείς εξακολουθούμε να περπατάμε;
Ο Δημήτρης Κοσμαλής δεν επιχειρεί να δώσει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, μέσα από την ποίησή του μοιάζει να αποδέχεται ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πάντοτε να γνωρίζει πού πηγαίνει για να συνεχίσει τη διαδρομή του.
Όταν η ποίηση γίνεται εσωτερικός χάρτης
Στο «Λάθος Όνειρο, Ηλίθια Πυξίδα», οι πόλεις, τα ποτάμια, οι γέφυρες, οι φωτογραφίες και οι λέξεις παύουν να είναι απλώς εικόνες.
Μετατρέπονται σε σημεία ενός προσωπικού χάρτη.
Σε τόπους όπου κατοικούν άνθρωποι που πέρασαν, στιγμές που τελείωσαν, προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν και αναμνήσεις που, παρά το πέρασμα του χρόνου, αρνούνται να εξαφανιστούν.
Η μνήμη συναντά την απώλεια. Ο χρόνος συνομιλεί με την προσδοκία. Το πραγματικό ακουμπά το ονειρικό και η καθημερινότητα αποκτά μια δεύτερη, περισσότερο εσωτερική διάσταση.
Είναι μια ποίηση που δεν ενδιαφέρεται να ωραιοποιήσει τη ζωή. Την κοιτάζει μαζί με τις ρωγμές της.
Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό μπορεί να γίνει τόσο οικεία.
Γιατί όλοι, κάποια στιγμή, ακολουθήσαμε μια πυξίδα που αποδείχθηκε λανθασμένη. Όλοι επενδύσαμε σε ένα όνειρο που δεν έγινε πραγματικότητα. Όλοι επιστρέψαμε νοερά σε έναν άνθρωπο, σε έναν τόπο, σε μια φωτογραφία ή σε μια στιγμή που γνωρίζαμε πως είχε τελειώσει.
Για όσα χάθηκαν και για όσα επιστρέφουν
Η συλλογή του Δημήτρη Κοσμαλή φαίνεται να χτίζεται ακριβώς πάνω σε αυτή την παράξενη ανθρώπινη αντίφαση: γνωρίζουμε ότι κάτι έχει χαθεί, αλλά ένα κομμάτι μας εξακολουθεί να το αναζητά.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η δύναμη του βιβλίου.
Δεν μιλά μόνο για την απώλεια. Μιλά για όσα επιμένουν μετά την απώλεια.
Για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Για τις εικόνες που μένουν. Για τις σχέσεις που αφήνουν το αποτύπωμά τους ακόμη κι όταν έχουν τελειώσει. Για τον χρόνο που προχωρά, χωρίς απαραίτητα να παίρνει μαζί του όλα όσα θα θέλαμε να ξεχάσουμε.
Η «λάθος πυξίδα» του τίτλου αποκτά έτσι έναν σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα. Ίσως τελικά να μην υπάρχει πάντοτε σωστή κατεύθυνση. Ίσως κάποιες από τις σημαντικότερες διαδρομές της ζωής μας να είναι ακριβώς εκείνες στις οποίες χαθήκαμε.
Πρώτη ποιητική συλλογή για τον Δημήτρη Κοσμαλή
Ο Δημήτρης Κοσμαλής γεννήθηκε το 1975 στα Τρίκαλα, όπου ζει μέχρι σήμερα.
Το 1995 εισήχθη στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών Ξάνθης, ενώ σήμερα δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον χώρο του εμπορίου μπίρας.
Μακριά από την εικόνα του ανθρώπου που έχει οργανώσει ολόκληρη τη ζωή του γύρω από τη λογοτεχνία, ο Δημήτρης Κοσμαλής έρχεται στην ποίηση μέσα από την ίδια την εμπειρία της ζωής. Και αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην πρώτη του εκδοτική εμφάνιση.
Η γραφή του στρέφεται στη μνήμη, στον χρόνο, στην απώλεια και στις ανθρώπινες σχέσεις — σε όλα εκείνα, δηλαδή, που δεν υπακούουν εύκολα στη λογική και δεν χωρούν σε ακριβείς μετρήσεις.
Το «Λάθος Όνειρο, Ηλίθια Πυξίδα» αποτελεί την πρώτη του ποιητική συλλογή και συγχρόνως την πρώτη επίσημη γνωριμία του με το αναγνωστικό κοινό.
Από το Books ’n More
Υπάρχει κάτι γοητευτικό σε έναν τίτλο που δεν προσπαθεί να είναι «όμορφος».
«Λάθος Όνειρο, Ηλίθια Πυξίδα».
Έχει θυμό, ειρωνεία, απογοήτευση, ίσως και μια μικρή δόση αυτοσαρκασμού. Κυρίως όμως έχει εκείνη την αίσθηση που όλοι έχουμε νιώσει κάποια στιγμή: ότι σχεδιάσαμε μια διαδρομή και η ζωή αποφάσισε να μας πάει αλλού.
Η πρώτη ποιητική συλλογή του Δημήτρη Κοσμαλή μάς συστήνει μια ποιητική φωνή που στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα και αναζητά όσα μένουν όταν τα μεγάλα σχέδια έχουν ήδη ανατραπεί.
Γιατί τελικά η ζωή δεν είναι πάντοτε ζήτημα σωστού προσανατολισμού.
Μερικές φορές είναι απλώς η απόφαση να συνεχίσεις να περπατάς.
Ακόμη και με μια ηλίθια πυξίδα στο χέρι.
«Λάθος Όνειρο, Ηλίθια Πυξίδα»
Δημήτρης Κοσμαλής
Ποιητική συλλογή
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Poetry
