Τα μαύρα σύννεφα έχουν καιρό που άρχισαν να συσσωρεύονται στον Ευρωπαϊκό ορίζοντα. Δυστυχώς όμως, το φαινόμενο αντιμετωπίσθηκε με σχετική ελαφρότητα και ρηχή επιπολαιότητα, και από την Ευρωπαϊκή ηγεσία αλλά και απ΄ την ευρωπαϊκή κοινωνία. Ώσπου έσκασε η πρώτη βόμβα, η σαρωτική νίκη του ακροδεξιού AFD στο κρατίδιο Σαξονίας-Άνχαλτ της Γερμανίας. Μπορεί να μην είναι βόμβα μεγατόνων, δεν παύει όμως να είναι βόμβα. Μικρό κρατίδιο, μέγιστο όμως το μήνυμα που εκπέμπει. Κάπως έτσι εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού, και αν δεν το συντρίψεις εν τη γενέσει του και το αφήσεις να γιγαντωθεί, τότε δύσκολα θα το πολεμήσεις. Το προηγούμενο του Ναζισμού, με ό,τι δεινά αυτός προκάλεσε στην παγκόσμια κοινότητα, κάπως έτσι ξεκίνησε. Μικρή λέσχη στην αρχή, αλλά με τροφή τον λαϊκισμό κυρίευσε την γερμανική κοινωνία με τα γνωστά αποτελέσματα. Με μια αδρή γραμμή. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που χάρισε τη μακροβιότερη περίοδο ειρήνης και ευημερίας στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, βρίσκεται εν κινδύνω από την ακροδεξιά επέλαση. Και εάν αυτό αφορούσε μικρές χωρικά και πληθυσμιακά χώρες, μικρό το κακό. Εδώ μιλάμε για τις δύο μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες, τη Γερμανία και τη Γαλλία, που αφήνοντας πίσω τους παλαιά πάθη και μίση, υπήρξαν οι γεννήτορες της Ευρωπαϊκής ιδέας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις δύο αυτές χώρες λοιπόν η ακροδεξιά καλπάζει. Η ακροδεξιά ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την ευρωπαϊκή ένωση και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Μύχιος πόθος της είναι η επαναφορά του έθνους-κράτους, έστω και αν δεν το ομολογεί δημόσια, το αφήνει όμως ως υπονοούμενο, υποκινούμενη και από εξωευρωπαϊκούς παράγοντες, που ποτέ δεν είδαν με ευνοϊκό μάτι το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ο υπέρ-εθνικισμός ήταν πάντα η κρυφή ατζέντα της ακροδεξιάς, Deutschland uber alles, ήταν το κεντρικό σύνθημα των Ναζί. Τρέμω στην ιδέα μιας Γαλλίας με πρόεδρο τη Λεπέν, και μια κυβέρνηση AFD στη Γερμανία. Η εκτίμηση μου είναι, ότι, δεν θα μείνει κολυμβηθρόξυλο από αυτό που σήμερα αποκαλείται ευρωπαϊκή ένωση. Θα πρόκειται για ένα πίσωγύρισμα άνευ προηγουμένου, τις τραγικές συνέπειες της οποίας αδυνατώ να προσλάβω σε όλο της το μέγεθος. Ήδη η Λεπέν ανακοίνωσε, ότι θα μειώσει την ετήσια εισφορά της Γαλλίας στον κοινοτικό προϋπολογισμό κατά 5 δις ευρώ. Πέρα από τις οικονομικές συνέπειες, που προφανώς θα πλήξουν περισσότερο τις περιφερειακές ευρωπαϊκές χώρες, θα αναβιώσει και η παλαιά διελκυστίνδα των διαχωριστικών γραμμών και των εθνικών περιχαρακώσεων. Τι σημαίνει αυτό; Ξεχάστε την ογδοηκονταετή ειρήνη. Μικρά έθνη-κράτη θα επιζητούν προστασία από ισχυρά έξω-ευρωπαϊκά κέντρα, με ό,τι κάτι τέτοιο συνέπεται. Εάν τα εξωευρωπαϊκά συμφέροντα τα εξυπηρετεί μια θερμή σύγκρουση όμορων κρατών, και αυτό μπορεί να γίνει. Θα ζήσουμε θερμά και οικονομικά ολοκαυτώματα, που δεν μπορεί να τα συλλάβει ανθρώπινος νους. Μια διαλυμένη Ευρώπη θα μετατραπεί σε έναν χώρο παγκόσμιου ανταγωνισμού, για το ποιος θα την ηγεμονεύσει. Μια κατακερματισμένη Ευρώπη θάναι πάντα ευάλωτη σε ξένες επεμβάσεις και επιρροές. Δεν ζούμε πλέον στον 19ο αιώνα . Διανύουμε τον 21ο , και όπως έχουν διαμορφωθεί οι παγκόσμιοι οικονομικοί και στρατιωτικοί συσχετισμοί δυνάμεων, η Ευρώπη είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ. Η ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΝΩΜΕΝΗ, Η ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ. Η Ενωμένη Ευρώπη όμως προαπαιτεί την απόκτηση συλλογικής ευρωπαϊκής συνείδησης, για να γεννηθεί το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΘΝΟΣ. Πατρίδα η Ευρώπη, και ιδιαίτερη πατρίδα η Ελλάδα, η Γερμανία, η Γαλλία κ.ο.κ. Τώρα όμως επείγει η αντιμετώπιση όλων εκείνων, που όλοι αυτά επιδιώκουν να τα τορπιλίσουν, και ο κίνδυνος προέρχεται από μια ακροδεξιά ωρίμανση. Οι κατευνασμοί του Τσαμπερλέν και του Νταλαντιέ δεν απέτρεψαν το Ναζιστικό τέρας να γιγαντωθεί, να αποθρασυνθεί και να χυμήξει κατά της ανθρωπότητας. Το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο ήδη έχει χαρακτηρίσει το AFD ως κόμμα εξτρεμιστικό. Αρκεί αυτό; Δεν νομίζω. Χρειάζεται κάτι δραστικότερο. Η αντιμετώπιση της ακροδεξιάς θα πρέπει να αναδειχθεί ως μείζον ευρωπαϊκό ζήτημα , καθώς συνδέεται με την συνέχεια της και σαν τέτοιο, δεν αφορά μόνον την ευρωπαϊκή ηγεσία κα ελίτ, αλλά σύνολη την ευρωπαϊκή κοινωνία. Επείγεται λοιπόν η δημιουργία ενός πανευρωπαϊκου δημοκρατικού μετώπου, που θα αποτελέσει το αναχαιτιστικό ανάχωμα στην επελαύνουσα ακροδεξιά. Κάτι ανάλογο είχε γίνει στη διάρκεια του Μεσοπολέμου με τη σύμπτυξη λαϊκών μετώπων για την αντιμετώπιση του Ναζισμού και του φασισμού, ήταν όμως λίγο αργά. Δέκα υποψήφιοι Πρόεδροι σήμερα στη Γαλλία . Θλιβερό. Όλοι τους ρίχνουν νερό στο μύλο της Λεπέν. Το διακύβευμα των Γαλλικών εκλογών δεν είναι αν θα είναι Πρόεδρος κεντροδεξιός, κεντρώος η σοσιαλιστής. Αυτό είναι το έλασσον. Το μείζον είναι, να είναι δημοκρατικών πεποιθήσεων και φιλοευρωπαϊστής. Ένας κοινός υποψήφιος του δημοκρατικού τόξου, θα αποκτούσε την αναγκαία δυναμική για την αντιμετώπιση της Λεπέν. Δεν λέω, καλές οι κομματικές αντιπαραθέσεις και οι κομματικές υποψηφιότητες, έτσι άλλωστε λειτουργεί η Δημοκρατία. Για να υπάρχουν όμως όλα αυτά, θα πρέπει πρώτα να υπάρχει Δημοκρατία. Βέβαια όλοι στο όνομα της Δημοκρατίας ομνύουν. Όμως, αν κοιτάξετε γύρω σας, θα δείτε πόσων αποχρώσεων ‘’Δημοκρατίες’’, υπάρχουν. Αν αφυπνισθούμε, πριν είναι αργά. Όχι άλλος στρουθοκαμηλισμός.