Από 1 έως 5 Ιουλίου 2026 πραγματοποιήθηκε μια όντως μεγάλη συγκέντρωση-εκδήλωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην περιοχή Βιτσίου-Φλώρινας για να τιμήσουν τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού υπό την τότε ηγεσία του ΚΚΕ, ο οποίος είχε ως σκοπό την ανατροπή του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και την εγκαθίδρυση στην Ελλάδα της Δικτατορίας του Προλεταριάτου μέσω εμφυλίου πολέμου, όπως γράφει στα βιβλία του ο Λένιν (ιδρυτής της Σοβιετικής Ένωσης το 1917).
Η εκδήλωση αυτή δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τα Μέσα Ενημέρωσης ούτε την κοινή γνώμη για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι οτι το ΚΚΕ δεν έχει σοβαρό ρόλο ούτε επιρροή στα πολιτικά μας πράγματα και ο δεύτερος είναι οτι η ελληνική κοινωνία φέρει μεν το βάρος της περιόδου 1946-49, οπότε διεξήχθη ο εμφύλιος πόλεμος, προτιμά όμως να ξεχάσει. Υπό την έννοια αυτή, η σύναξη του Βιτσίου μάλλον χαρακτήρα μνημόσυνου και κομματικού πατριωτισμού είχε, παρά πολιτική πράξη.
Κατ’αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Ο πόλεμος που διεξήχθη στην Ελλάδα την περίοδο 1946 -49 (και στην πραγματικότητα άρχισε το 1943) δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα για τους κομμουνιστές σε σχέση με αυτό που αντιλαμβάνονται οι μη κομμουνιστές. Για τους πρώτους ήταν ταξική επανάσταση που ακολούθησε έναν εθνικό πόλεμο εναντίον ξένων κατακτητών. Η μετατροπή εθνικού πολέμου σε ταξική επανάσταση με την προϋπόθεση οτι οι κομμουνιστές κατέχουν όπλα και διαθέτουν οργάνωση εκ των προτέρων αποτελεί κλασική λενινιστική συνταγή. Η έτερη απαραίτητη προϋπόθεση είναι να υπάρχει μια μεγάλη και ισχυρή σοβιετική πατρίδα, συγκεκριμένα η τότε Σοβιετική Ένωση, η αληθινή πατρίδα των απανταχού κομμουνιστών, η οποία σήμερα ανήκει στο παρελθόν. Οι άλλες πατρίδες, οι γνήσιες, είναι για τους άλλους, ΟΧΙ γι’αυτούς. Αυτό σημαίνει οτι για τους εν Ελλάδι κομμουνιστές ο πόλεμος 1946-49 ΔΕΝ ήταν εμφύλιος, όπως τον ονομάζουν όλοι οι άλλοι. Ήταν ταξικός. Ήταν απαραίτητος για την εγκαθίδρυση του καθεστώτος τους, το οποίο, μόνο με αίμα κτίζεται, μόνο με αίμα επιζεί και μόνο με αίμα πέφτει. Είναι όλα γραμμένα στα ιερά τους βιβλία του Μαρξ και του Λένιν.
Οι εν Ελλάδι κομμουνιστές το 1946 διέθεταν όλες τις προϋποθέσεις εξαπόλυσης ταξικού πολέμου, επομένως ο πειρασμός ήταν μεγάλος και ενέδωσαν. Προκάλεσαν πολλούς θανάτους, πολλές καταστροφές, πολλή ντροπή και πολύν πόνο. Τα θύματά τους, ως επί το πλείστον, ΔΕΝ ήταν καπιταλιστές, δηλαδή ταξικοί εχθροί. Ήταν άνθρωποι φτωχοί της διπλανής πόρτας, άνθρωποι της διπλανής οικίας στο χωριό, άνθρωποι του μόχθου που δεν ζούσαν εις βάρος κανενός, απλώς δεν ήταν κομμουνιστές. Και απήχθησαν ως όμηροι και εκτελέστηκαν. Το χειρότερο έγκλημα της εποχής εκείνης ήταν το παιδομάζωμα που έκαναν οι κομμουνιστές σε πολλά μέρη και έστειλαν τα παιδιά της Ελλάδος στην Βουλγαρία για να τα μεγαλώσουν οι…Βούλγαροι!!! Το δηλητήριο με το οποίο πότισαν τα μυαλά των οπαδών τους οι τότε ηγέτες του εντόπιου κομμουνισμού ήταν τόσο ισχυρό, ώστε απλοί άνθρωποι του μόχθου και αυτοί, οι οποίοι σε άλλες συνθήκες θα ήταν καλοί γείτονες και φίλοι, ακόμη και συμπέθεροι με τους διπλανούς τους, ανακάλυψαν σ’αυτούς έναν εχθρό που έπρεπε να εξοντωθεί. Είναι απίστευτο σε ποια και πόσο επικίνδυνα και αιματηρά μονοπάτια μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους μια φιλοσοφία εάν δεν διέλθει το φίλτρο της λογικής (ας μην ξεχνούμε οτι ο ιδρυτής της κομμουνιστικής σκέψης, ο Κάρολος Μαρξ ήταν πρώτα και κύρια φιλόσοφος. Προσοχή λοιπόν, αθώες φιλοσοφίες ΔΕΝ υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και αθώες ιδεολογίες).
Για τους υπόλοιπους-πλην κομμουνιστών-Έλληνες ο πόλεμος αυτός χαρακτηρίζεται ως εμφύλιος, ο οποίος απλώς ΔΕΝ έπρεπε να γίνει, διότι ακόμη δεν ευρίσκουν τον λόγο. Μετά την Μεταπολίτευση του 1974 η ηγεμονική στην Ελλάδα αριστερή ιδεολογία προσπάθησε να εξαγνίσει την επίθεση των κομμουνιστών εναντίον της Ελλάδος. Η προσπάθεια έπεσε στο κενό. Στην εθνική συλλογική μνήμη ο εμφύλιος αυτός ήταν και παραμένει κάτι ΚΑΚΟ και τα ποσοστά του ΚΚΕ δεν υπερέβησαν ποτέ το μονοψήφιο νούμερο. Ο γράφων, παρόλα όσα ισχυρίζεται το ΚΚΕ δεν είναι καθόλου σίγουρος οτι οι ίδιοι θέλουν να τα υπερβούν. Αρνούνται πεισματικά να συνεργαστούν εκλογικά με ουδένα. Προφανώς δεν θέλουν να φανεί στην πράξη η διαχειριστική τους ανικανότητα και το αληθινό ποιόν τους, διότι στην περίπτωση αυτή απλώς θα εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη. Προτιμούν λοιπόν να διατηρούν το ΚΚΕ Α.Ε. με τα ίδια οικονομικά, μόνοι απέναντι σε όλους, όπως άλλωστε τους αξίζει.
Το ΚΚΕ ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη από το ελληνικό έθνος για τον πόνο που προκάλεσε στην Ελλάδα κατά την καταραμένη δεκαετία του Σαράντα. Πολύ φυσικό. Αν το κάνει αυτό, απλώς ΑΥΤΟΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ, παύει να έχει λόγο ύπαρξης και διαλύεται. Προτιμά λοιπόν να προσποιείται οτι έπραξε καλώς κατά την δεκαετία ’40 και πάντα προς το συμφέρον της εργατικής τάξης. Αυτής που σε όλην την Ανατολική Ευρώπη πρώτοι-πρώτοι οι ίδιοι οι εργάτες παντού τους έδειραν και τους έδιωξαν, πράγμα που αποδεικνύει οτι ο χειρότερος εχθρός της εργατικής τάξης είναι ο κομμουνισμός (ο γράφων, ως ταξιδευτής, ακόμη συναντά σε μπαρ της Ανατολικής Ευρώπης ταμπέλες που γράφουν ”buy, buy Lenin”).
Το κομμουνιστικό φεστιβάλ-μνημόσυνο του Βιτσίου έκλεισε με παρέλαση στους δρόμους της Φλώρινας, ενός τόπου που υπέφερε τα πάνδεινα στον κομμουνιστικό πόλεμο, ενός τόπου που δεν ψηφίζει ΚΚΕ. Ίσως το έκαναν για να ”τιμωρήσουν” τους Φλωρινιώτες και να τους δείξουν οτι είναι ακόμη εδώ. Άβυσσος η ψυχή του κομμουνισμού. Όσο για τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ κ. Δημ. Κουτσιούμπα, ο οποίος διακήρυξε στον λόγο του οτι ”διδασκόμαστε από την ηρωϊκή γενιά που πολέμησε στο Βίτσι τον…αστικό στρατό (sic) και θα ακολουθήσουμε την πορεία τους μέχρι την τελική νίκη”, έχω να του είπω οτι όσο και να απευθύνεται στο θυμικό των ομοϊδεατών του, όσο και να τους λέγει αυτά που θέλουν να ακούσουν, όσα ψέματα και να εξαπολύει η ηγεσία του κόμματός του, η Ιστορία έγραψε τις σελίδες της και πίσω ΔΕΝ γυρίζει. Ο πλανήτης ολόκληρος άφησε πίσω του τον κομμουνισμό, αφού τον δοκίμασε και-όπως έγραψε ο Ευαγγελιστής τους Κάρολος Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνον ως φάρσα. Αυτά.
Κλείνοντας, επισημαίνω σε άπαντας τους αναγνώστες το εξής. Ίσως δεν φταίνε σε όλα οι κομμουνιστές για τα αστεία πανηγύρια στον Γράμμο-Βίτσι. Επί δεκαετίες οι αντικομμουνιστικές πολιτικές παρατάξεις έστηναν ανάλογα πανηγύρια στα βουνά αυτά εορτάζοντας την νίκη του Ελληνικού Στρατού επί των αντιπάλων της εποχής. Ακόμη και σήμερα αντικομμουνιστικοί σύλλογοι και ενώσεις τιμούν τους πεσόντες του Στρατού μας στον Γράμμο με διάφορες εκδηλώσεις. Ο γράφων πιστεύει οτι ΟΛΑ αυτά είναι σήμερα ανιστόρητα και περιττά. Όχι μόνον αυτό, αλλά τέτοιες εκδηλώσεις παροτρύνουν τους κομμουνιστές να κάνουν τα ίδια και περισσότερα. Ο γράφων επαναφέρει δια του παρόντος παλαιά πρότασή του στην Ένωση Αποστράτων Ελλήνων Αξιωματικών Ελλάδος να καταργήσει τις ετήσιες εκδηλώσεις στον Γράμμο και να βάλει σταυρό στην υπόθεση. Επαναφέρω επίσης την πρότασή μου για διενέργεια μνημόσυνου στους μητροπολιτικούς ναούς κάθε περιοχής εις μνήμην των πεσόντων του Ελληνικού Στρατού κάθε Σεπτέμβριο και προς τιμήν αυτών, διότι όντως οι άνθρωποι αυτοί θυσιάστηκαν για μια Ελεύθερη Ελλάδα και βεβαίως δικαιούνται τιμής, αλλά ΟΧΙ στον Γράμμο. Οι εκκλησίες μας είναι αρκετές. Θα πρότεινα και στους κομμουνιστές να κάνουν το ίδιο, αλλά δεδομένης της αθεϊας τους, ας εύρουν άλλον τρόπο απόδοσης τιμής προς τους δικούς τους νεκρούς, ίσως στις κομματικές τους οργανώσεις, αλλά ΟΧΙ σε αυτά τα βουνά. Στα βουνά αυτά ανήκουν μόνο οι ψυχές ΟΛΩΝ των πεσόντων και οφείλουμε όλοι να τα αφήσουμε ήσυχα στις ψυχές και στην ιερότητά τους. Και επιτέλους, αν εννοούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο την εθνική ενότητα, γιατί δεν κάνουμε ένα και ΜΟΝΑΔΙΚΟ μνημείο στον Γράμμο, όπου ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα τιμούμε τους πεσόντες, ασχέτως σε ποια μεριά ήταν, όπως έκανε στην Ισπανία ο Φράνκο; Ας δούμε τότε τι θα απαντήσουν σ’αυτό οι εν Ελλάδι κομμουνιστές. Μέχρι τότε, μην ξεχνάτε την πρότασή μου.
ΑΦΗΣΤΕ ΗΣΥΧΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ.
Ιωάννης Ξηρός
Ταξίαρχος ε.α.