Του Αποστόλη Β.Παππά
Δημοτικού Συμβούλου Δήμου Τρικκαίων
ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ
Η δήλωση του Τούρκου Προέδρου κ.Ερντογάν στη Γ.Σ. του ΟΗΕ ότι «η Ελλάδα δεν είναι εχθρός αλλά γείτονας και σύμμαχός μας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ» και η στο ίδιο μήκος κύματος απάντηση του κ.Μητσοτάκη στην ίδια Γ.Σ. ότι «δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, αλλά η μοίρα το όρισε να είμαστε γείτονες με την Τουρκία και συνεπώς αναγκασμένοι να συνυπάρξουμε» βάζει τα πράγματα σε μια ρότα «ήρεμων νερών».
Βέβαια, όλα αυτά προς απογοήτευση όσων αντί των «ήρεμων νερών» θα προτιμούσαν τα «φουρτουνιασμένα νερά». Είναι εκείνοι οι «Ελληναράδες» οι «υπερπατριώτες», οι Τουρκοφάγοι, οι Αλβανοφάγοι, οι Σκοπιανοφάγοι, οι Βουλγαροφάγοι, που έστησαν και στήνουν καριέρες εκμεταλλευόμενοι το «υπερπατριωτιλίκι». Ένιοι εξ αυτών, μπορεί να ‘ναι και φυγόστρατοι. Όμως, χακί μπορεί να μη φόρεσαν, το «πατριωτιλίκι» όμως το πουλάνε με το τσουβάλι. Βέβαια, και από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι ΓΡΑΙΚΟΦΑΓΟΙ Γκρίζοι Λύκοι.
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποια η απαρχή της ελληνοτουρκικής διελκυστίνδας στο Αιγαίο; Από τότε που υπήρξαν οι πρώτες υποψίες ότι ενδεχομένως ο υποπυθμένιος χώρος του Αιγαίου να υποκρύπτει υδρογονάνθρακες, κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Από τότε έχουμε επιδοθεί σε έναν εξαντλητικό εξοπλιστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία, ξοδεύοντας του κόσμου τα δισεκατομμύρια και οι δύο, κι ένα λίτρο πετρελαίου ή ένα κυβικό φυσικού αερίου δεν έχουμε αντλήσει ούτε εμείς, ούτε οι Τούρκοι.
Πενήντα χρόνια τέλμα και ακινησία. Ούτε ένα βήμα μπροστά. Πολύ φοβάμαι, αν συνεχίσουμε έτσι, ούτε στα επόμενα πενήντα, ίσως και εκατόν πενήντα χρόνια, θα βρούμε άκρη. Αλλά, και αν κάποια στιγμή στο μέλλον καταφέρουμε να συνεννοηθούμε, ίσως τότε να έχει παρέλθει και η εποχή των υδρογονανθράκων ως καύσιμη ενεργειακή ύλη και κάπως έτσι, τα υποτιθέμενα κοιτάσματα θα παραμείνουν εσαεί κοιμώμενα στον υποπυθμένιο χώρο του Αιγαίου.
Θα μας έχουν απομείνει, όμως, τα τανκς, τα αεροπλάνα, τα υποβρύχια, χωρίς βεβαίως να θέλω να απομειώσω την προσφορά τους στην αμυντική θωράκιση της χώρας. Πενήντα χρόνια ακινησίας και εντάσεων, με κίνδυνο να συμβεί έστω κι από λάθος το μοιραίο, είναι αρκετά. Δε χρειάζεται να γίνει γενικευμένη σύρραξη. Μια τουφεκιά να πέσει στο Αιγαίο, τουρισμός τέλος. Με τη συμβολή του στη σύνθεση του ΑΕΠ κατά 25%, αντιλαμβάνεστε, ότι επιστρέφουμε σε μνημονιακές εποχές, ίσως και χειρότερα.
Νομίζω, ότι ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε. Χρειάζεται βεβαίως τόλμη και γενναιότητα και από τις δύο πλευρές. Το διεκδικητικό πλαίσιο και των δύο πλευρών όπως παρουσιάζεται σήμερα δε μπορεί να γίνει αποδεκτό, είτε επιχειρήσουμε να επιλύσουμε τις διαφορές μας μέσω απευθείας συνεννοήσεων, είτε προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που είναι το πιθανότερο. Και στις δύο περιπτώσεις, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, και εμείς και οι Τούρκοι, ότι θα πρέπει να υπάρξουν υποχωρήσεις και συμβιβασμοί.
Θα το πω ευθέως. Εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, πέραν της συνεκμετάλλευσης δεν υπάρχει άλλη λύση. Τα ποσοστά συμμετοχής μπορούν να βρεθούν. Γι΄αυτό λοιπόν οι λέξεις ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ και ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ θα πρέπει να εισαχθούν στο δημόσιο λόγο ένθεν κακείθεν, ούτως ώστε να γίνει η αναγκαία προσαρμογή της κοινής γνώμης και στις δύο πλευρές. Ποτέ σε μια διαπραγμάτευση δεν τα παίρνεις όλα. Κάτι δίνεις κάτι παίρνεις. Άλλωστε, πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, όπως έλεγε και ο μεγάλος Όττο φον Μπίσμαρκ.
Εάν λοιπόν, βρούμε την άκρη στο ζήτημα ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα , γιατί αυτό είναι το βασικό, όλα τα υπόλοιπα, γκρίζες ζώνες, εναέριος χώρος, αποστρατικοποίηση των νησιών, θα βρουν το δρόμο τους. Και βεβαίως, μια επίλυση των Αιγαιακών διαφορών δε σταματά εκεί. Θα ανοίξει ο δρόμος σε μια τουριστική, εμπορική και καταναλωτική αγορά 90 εκατομμυρίων ατόμων, η οποία βρίσκεται δίπλα μας και παραμένει ανεκμετάλλευτη. Ένα μικρό παράδειγμα. Η χορήγηση βίζας μικρής διάρκειας σε 12 νησιά του Αιγαίου έφερε στη χώρα μας 1,5 εκατομμύριο τούρκους τουρίστες πέρυσι, που φέτος ίσως ξεπεράσουν τα 2 εκατομμύρια. Η ειρήνη και η συνύπαρξη αποδίδει, όχι η διαιώνιση παλαιών παθών και πληγών.
Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας να δούμε τι γίνεται. Προαιώνιοι εχθροί η Γαλλία και η Γερμανία, με αμέτρητους μεταξύ των πολέμους και εκατομμύρια θύματα. Τεράστια τα ιστορικά βάρη. Όταν συνειδητοποίησαν, ότι δεν αξίζει για κάποια τετραγωνικά χιλιόμετρα η διαιώνιση αυτής τη πολεμικής διελκυστίνδας, κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, τα βρήκαν, και κάπως έτσι μας προέκυψε αυτό το ενιαίο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο δε χάρισε μόνο ευημερία στην Ευρώπη, αλλά τη μακρύτερη περίοδο ειρήνης.
Το παρόν και το μέλλον λοιπόν, δεν πρέπει να τροχιοδρομείται από το παρελθόν. Τώρα, αν κάποιοι «πατριωτάρες» ονειρεύονται κόκκινες μηλιές, ας τους αφήσουμε στη μακαριότητά τους.
Υ.Γ. Το 1928, έξι μόλις χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, οι πολέμαρχοι της εποχής εκείνης Ελευθέριος Βενιζέλος και Κεμάλ Ατατούρκ, συνυπέγραψαν το σύμφωνο ελληνοτουρκικής φιλίας. Ίσως να ήταν η καλύτερη περίοδος των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Γιατί οδηγήθηκαν εκεί; Ο μεν Βενιζέλος γιατί συνειδητοποίησε ότι το όραμα της Μεγάλης Ιδέας ενταφιάσθηκε οριστικά στα συντρίμμια της μικρασιατικής καταστροφής , ο δε Κεμάλ, ότι η ανασύσταση της παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν πλέον όνειρο απατηλό. Αυτά είναι πλέον τα σύνορά μας και αφού το πεπρωμένο όρισε να είμαστε γείτονες, ας συνυπάρξουμε ειρηνικά, επ’ ωφελεία και των δύο. Άλλωστε, αυτό είναι που διακρίνει όλα τα μεγάλα πολιτικά αναστήματα.