Λες και γυρίζουν ταινία επιστημονικής φαντασίας με δυστοπικό σενάριο σ’ αυτόν τον ταλαιπωρημενο μικρό Δήμο με τους δημότες του κομπάρσους.
Βλέπεις δημότες αμιλητους και κλεισμένους στις σκέψεις τους. Λόγια που θα έπρεπε να ακουστούν κι όμως “δεν ακούγονται” από τα χείλη δημοτών… Ούτε από αυτούς που τον κατοικούν αλλά ούτε και από τους άλλους, που από μακριά παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο Δήμο τους. Ζουν μια “δυστοπία”, λες και βγήκαν από τις σελίδες της «Φάρμας των Ζώων» του Τζορτζ Όργουελ. Λες και είναι όλοι οι κάτοικοι «κομπάρσοι στον εφιάλτη κάποιου άλλου», όπως έλεγε και ο Στίβεν Κίνγκ.
Υπνωτισμένοι… από την “παπαρούνα” ή τον “Μάκο” των λίγων δεκάδων Ευρώ που τους “δώρισαν”, “τρομοκρατημένοι” από τα εξώδικα (εδώ πέφτει γελιο…) των “ψωνισμένων” δημοτικών αρχόντων και του αφέντη δημάρχου αλλά και
αποκλεισμένοι από το Δήμο, κλεισμένοι στις σκέψεις τους και “εγκλωβισμένοι στο λάθος τους”, περιμένουν υπομονετικά να περάσουν οι επόμενοι 30 μήνες…
“Λάθος” που τους στοιχειώνει και το πληρώνουν με μεγάλο τίμημα βλέποντας (ανήμποροι ή αδιάφοροι να αντιδράσουν) το Δήμο τους και την μικρή τους κοινωνία να μαραζώνουν, να αποδομούνται, να σβήνουν, να χάνονται…
Σκεφτείτε πως ένα “Παζαρακι” που δεν το διοργανώνει ο δήμος αλλά κάποιοι άσχετοι, το έχουν αναγάγει σε μείζον πολιτιστικό γεγονός.
Και το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι πως ο δήμος έχει αναλάβει το κόστος της οργάνωσης (καθαρισμό, σκουπίδια, ρεύμα, νερό κ.α.), δεν εισπράττει τίποτα αλλά ούτε και κάποιος ντόπιος επαγγελματίας, αφού δεν κατάφερε κανείς να μπει στο κύκλωμα…
Από πολίτες ενεργοί και συμμέτοχοι κατάντησαν κάτι… σαν “ξένοι υπήκοοι στη χώρα τους”, όπου η άποψή τους και η γνώμη τους ελάχιστα ακούγονται….
Κατάντησε όλος ο μικρός Δήμος μας όμηρος ενός υπερφιαλου, υπερόπτη παλαιοκομματικου αυτοδιοικητικου (πατερουλης γαρ), που μαζί με τα “ανεγκέφαλα αυτοδιοικητικά του πουλέν” (καθότι μέντοράς τους) αλωνίζουν χωρίς να δίνουν λόγο σε κανένα… Δύσοσμα αναδύεται από μέσα τους η ειρωνεία, η έπαρση, η αλαζονεία, ο σνομπισμος, η ψευτομαγκια, το φατσιμαρε…
Έχουν όμως δύο αδυναμίες που σύντομα θα τους γυρίσουν μπούμερανγκ. Είναι σαν την φτέρνα του Μυρμιδονα Αχιλλέα…
Η πρώτη αδυναμία που έγινε και πάθος, είναι η πλεονεξία για αυτό τα “στημένα” και οι απευθείας αναθέσεις…
Η δεύτερη αδυναμία, που δεν τους αφήνει να δουν τον ξεπεσμό τους και τους έχει καταντήσει εμμονικούς, είναι που δεν μπορούν να ξεπεράσουν -ούτε οι ίδιοι ούτε οι ψηφοφόροι τους- την δημοτική περίοδο 2014-2019 και δεν μπορούν να αντισταθούν στο πειρασμό να την αντιγράφουν μόνιμα και με άσχημο τρόπο.
Για να μιλήσουν οι δημότες ή να τολμήσουν να κάνουν κριτική, πρέπει να ζητήσουν άδεια… Και πρέπει αυτά που θα πουν να αρέσουν στην “ομάδα”. Φυσικά οι κριτικές δεν πρέπει να ακουστούν στο κοινό για αυτό και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου απαγορεύεσαι την απευθείας μετάδοση των συνεδριάσεων.
Αν καμιά φορά ακουστούν, θα πρέπει οι δημότες να δεχτούν το ραδιοφωνικό μπουλινγκ του “φιλικού” ραδιοφώνου και των φιλικών αμοιβομενων σάιτ, να υποστούν την πλύση εγκεφάλου μιας γελοίας ανούσιας διάψευσης-παπαρολογιας και με μεγάλη πιθανότητα να δεχτούν και κάποιο εξώδικο για συμμόρφωση.
Έπαρση, αλαζονεία, αγένεια, εμπάθεια, σκατοψυχια, μίσος, κακία, προκλητικότητα, επιθετικότητα, παραβατικοτητα, αυθάδεια, ερωτισμός,”σύνδρομο του ξερόλα”, ψευτιές, υποκρισία και μαζί τους ανεγκέφαλη και υπερφιαλη σκέψη συνθέτουν το “φόντο” του έργου…
Η παραβίαση των εργατικών δικαιωμάτων, το εργασιακό μπουλιγκ των εργαζομένων, οι έξι δημοτικοί υπάλληλοι που έφυγαν ή εκδιώχτηκαν, η απόλυση εργαζομένων και η αντικατάσταση τους με πρόσληψη “δικών” τους ανθρώπων είναι τα τελευταία “χαριτωμένα” φαινόμενα στη “ήρεμη” ζωή του δήμου.
Και το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι πως η αιμορροουσα αντιπολίτευση χαμένη στην ανυπαρξία της παρακολουθεί αμήχανα, μη μπορώντας να αντιδράσει. Αφήστε που κομμάτι της χαμένο μέσα στο συμφέρον και την κουτοπονηρια, γεύεται καρπούς εξουσίας…
Και όσο το πρόβλημα αιωρείται άλυτο, τόσο πιο πολύ ξεσαλώνουν οι τυχάρπαστοι και η φαντασία τους αρχίζει να οργιάζει…με “γελοία” σενάρια, ψυχρούς υπολογισμούς, μοίρασμα κερδών.
Η νοσηρή φαντασία, η ατέρμονη φιλοδοξία και η ανοχή των ψηφοφόρων τους επιτρέπουν να στήνουν “κόλπα” και να τα βαφτίζουν ανάπτυξη, χωρίς να δίνουν αναφορά σε κανέναν. Τα κέρδη θα τα μοιραστούν μεταξύ τους και την χασούρα θα την φορτώσουν, μέσω του δήμου, στους δημότες.
Και οι δημότες, κομπάρσοι ή θεατές στη γωνία άλλοι χειροκροτητες (βολεμένοι γαρ) και άλλοι να περιμένουν την σειρά τους…
Και έτσι για τους επόμενους 30 μήνες αυτοί θα κάνουν τάχα πως διοικούν και οι δημότες θα κάνουν τάχα πως τους πιστεύουν.
Απλή υπενθύμιση:
“Δεν αρκεί μόνο να εκλεγείς. Πρέπει να μπορείς να διαχειριστείς την εκλογή σου. Ο θρίαμβος ή η συντριβή είναι μόνο στιγμές”.
Ο Ηλίας Καραμάνος είναι πρώην Αντιδήμαρχος του Δήμου Φαρκαδόνας