Παρακολούθησα με ενδιαφέρον την εκδήλωση Θε-ΤΑΛΩΣ στην πλατεία Ρήγα Φεραίου (2η ημέρα), όπου μαθητές–δημιουργοί και εκπαιδευτικοί-εμπνευστές άφηναν το αποτύπωμά τους στην τρικαλινή κοινωνία μέσω προτάσεων καινοτομίας.
Στους περισσότερους όμως χώρους της πλατείας συνυπήρχαν δύο αντίθετοι κόσμοι. Από τη μία, οι ιδέες των μαθητών: πρωτότυπες, ζωντανές, γεμάτες φαντασία και διάθεση για αλλαγή. Από την άλλη, δίπλα ακριβώς από τα εκθέματα των μαθητών, χρησιμοποιημένα κύπελλα καφέ, πλαστικές συσκευασίες και πεταμένα μπουκάλια—ίχνη μιας πρόχειρης καθημερινότητας που αδιαφορεί για το περιβάλλον και την αισθητική. Χώρια τα τσιγάρα …
Η εικόνα αυτή δεν ήταν απλώς αταίριαστη· ήταν αποκαλυπτική. Πώς μπορεί η καινοτομία να σταθεί πλάι στην ακαταστασία και τη βρωμιά; Πώς μπορούν οι ιδέες για ένα καλύτερο αύριο να αναδειχθούν, όταν πνίγονται μέσα σε αντικείμενα της καταναλωτικής μας κουλτούρας;
Και κάπου εκεί αναδύεται και ένα ακόμη ερώτημα: ο ρόλος των συνοδών καθηγητών που, μάλλον, δείχνει ένα έλλειμα εποπτείας και περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Διότι, όταν δεν διασφαλίζεται ο σεβασμός προς τον χώρο δράσης των μαθητών, τότε το μήνυμα που περνά υπονομεύει όσα επιχειρεί να προωθήσει το ίδιο το πρόγραμμα.
Γιάννης Κουτεντάκης
Ομότιμος Καθηγητής