Η Γεωργία Λαμπάρα είναι απόφοιτος ψυχολόγος, του Παντείου Πανεπιστημίου κι εργάστηκε ως δασκάλα αγγλικών και γαλλικών. Η κα Λαμπάρα μας συστήνει την ποιητική της συλλογή «Ονειροδρόμιο», που αναφέρεται στην πορεία του ανθρώπου προς την αυτογνωσία μέσα από την αναγνώριση των τραυμάτων, τη συναναστροφή με τους γύρω –είτε αυτή είναι ερωτική είτε όχι– και εν τέλει μέσα από τα μαθήματα που αποκομίζει στο ταξίδι προς την επίτευξη των ονείρων του, όπως μας περιγράφει. Μια συλλογή που ακολουθεί την ενασχόλησή της με τον στίχο από μικρή ηλικία, με το διήγημα και το παιδικό παραμύθι, τις βραβεύσεις ποιημάτων της σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και τις δημοσιεύσεις κειμένων της σε λογοτεχνικά περιοδικά αλλά και στο προσωπικό της ιστολόγιο www.fotostalida.gr. Ένα blog που δημιουργήθηκε ως μια βιβλιοφιλική στέγη του λογοτεχνικού λόγου και του ποιητικού στοχασμού, όπου θα διαβάσεις, θα ταυτιστείς, θα συγκινηθείς, θα ταξιδέψεις και θα εμπλουτίσεις τη βιβλιοθήκη σου, όπως επισημαίνει.
Η ίδια αγαπά να βλέπει την τέχνη ως τις ίνες που υφαίνουν αυτόν τον κόσμο και σκοπός της είναι να προχωρά, να διδάσκεται και να ζει ουσιωδώς. «Παίρνω μια πρώτη ύλη και τη μεταμορφώνω σε τέχνη, βάζοντας τη δική μου ενέργεια μέσα στο μέσον που χρησιμοποιώ. Το αποτέλεσμα της δημιουργίας έχει ένα κομμάτι του δημιουργού, αλλά μπορεί να σταθεί αυθύπαρκτο», δηλώνει στο TrikalaIN.gr. Μάλιστα τονίζει την σημαντικότητα του ρόλου του ποιητή που έχει χρέος να κρατά την πόρτα ανοιχτή στο θεϊκό κομμάτι του ανθρώπου και την αναγκαιότητα της ποίησης στη ζωής μας για να θυμηθούμε πως η σκέψη και το βίωμα χρειάζονται όχι μόνο ωριμότητα, αλλά και ωρίμανση για ν’ αποδώσουν τα μέγιστα. Ας την γνωρίσουμε…
Ε. Ν. Θυμάστε ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που σας ώθησε στη συγγραφή κα Λαμπάρα; Μπορείτε να το μοιραστείτε μαζί μας;
Γ.Λ. : Στην εφηβεία μου, με την πολύτιμη συμβολή μιας αγαπημένης φιλόλογου που με δίδαξε την ομορφιά της ποίησης, ανακάλυψα τη συγγραφή ως έκφραση. Από εκεί και πέρα, ένας δρόμος ανοίχτηκε. Με καλούσε ανά διαστήματα να τον βαδίσω και να περιπλανηθώ, εξερευνώντας διαφορετικά είδη γραφής και τη δική μου ικανότητα να εκφραστώ μέσα από αυτά.
Ε. Ν. : Τι σημαίνει για σας «δημιουργώ»; Ποια ανάγκη σας καλύπτεται μέσα από τη δημιουργία;
Γ. Λ. : Δημιουργώ σημαίνει πλάθω. Παίρνω μια πρώτη ύλη και τη μεταμορφώνω σε τέχνη, βάζοντας τη δική μου ενέργεια μέσα στο μέσον που χρησιμοποιώ. Το αποτέλεσμα της δημιουργίας έχει ένα κομμάτι του δημιουργού, αλλά μπορεί να σταθεί αυθύπαρκτο, σαν ένα παιδί που έχει γεννηθεί και ανατραφεί για να συνεχίσει τη δική του πορεία. Προσωπικά, μέσα από αυτή τη γέννηση, ξεδιψώ. Βρίσκω το νόημα που κρύβεται από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα και ανασαίνω, ενθυμούμενη πως δεν είμαι μόνο ένα σώμα που περιφέρεται, εργάζεται, κοιμάται, αλλά και μια ψυχή που αναζητά τη σύνδεση κι έναν πιο ουσιώδη τρόπο ζωής.
Ε. Ν. : Πως επιλέχθηκε ο τίτλος «Ονειροδρόμιο» για την πρώτη σας ποιητική συλλογή; Μιλήστε μας για το περιεχόμενο και το ύφος των ποιημάτων σας.
Γ. Λ. : «Ονειροδρόμιο» είναι ο τίτλος ενός ομώνυμου ποιήματος που περιλαμβάνεται μέσα στη συλλογή. Σαν λέξη, συνοψίζει το περιεχόμενο του συνόλου των ποιημάτων, το οποίο αναφέρεται στην πορεία του ανθρώπου προς την αυτογνωσία μέσα από την αναγνώριση των τραυμάτων, τη συναναστροφή με τους γύρω –είτε αυτή είναι ερωτική είτε όχι– και εν τέλει μέσα από τα μαθήματα που αποκομίζει στο ταξίδι προς την επίτευξη των ονείρων του. Σε εναρμόνιση με το θέμα, τα ποιήματα έχουν έναν χαρακτήρα βιωματικό και διδακτικό και με γλώσσα απλή, χρωματίζουν με ποιητική χροιά εμπειρίες που οι περισσότεροι έχουμε κατά καιρούς ζήσει.
Ε.Ν. : Με ποιους στίχους σας θα συστηνόσασταν στους αναγνώστες μας και τι ιδιαίτερο σηματοδοτούν για σας;
Γ. Λ. : Θα αναφέρω τους τελευταίους στίχους από το ποίημα «Ονειροδρόμιο», οι οποίοι θεωρώ ότι συμπυκνώνουν την προσωπική μου στάση ζωής, αλλά αποτελούν και το εφαλτήριο για να βαδίσει κανείς τον δρόμο προς τη δική του Ιθάκη.
«Διώξε της νύχτας τις σκιές / και ντύσου τις επιλογές σου. / Και μην ξεχνάς: / στ’ ονειροδρόμιo του νου, / οι εφιάλτες πάντα στοιχειώνουν τους παράδρομους».
Ε. Ν. : «Το νου σας, σύντροφοι ποιητές,
ένας ποιητής είναι ένας εργάτης στο πόστο του, ένας στρατιώτης στη βάρδια του,
ένας υπεύθυνος αρχηγός μπροστά στις δημοκρατικές στρατιές των στίχων,» έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος. Ποιο είναι για σας το χρέος του ποιητή στο άνθρωπο, στην κοινωνία, στην εποχή;
Γ. Λ. : Είναι βαρύ το χρέος που κουβαλά στις πλάτες του ένας ποιητής. Πρέπει να ξεφεύγει από το καθιερωμένο και προβλεπόμενο, να βλέπει τα πράγματα από ψηλά, από μακριά, από μέσα. Πρέπει να κάνει όσα ο καθημερινός άνθρωπος δεν τολμά, να συνδέει τα ασύνδετα και να υφαίνει με φροντίδα και σεβασμό τη λεπτή κλωστή του νοήματος που διατρέχει τα πάντα. Το χρέος ενός ποιητή είναι να κρατά την πόρτα ανοιχτή στο θεϊκό κομμάτι του ανθρώπου.
Ε. Ν. : Υπάρχουν ρεύματα ή ποιητές που έχουν επηρεάσει τον τρόπο γραφής σας;
Γ. Λ. : Στα πρώτα μου ποιητικά βήματα, ιδιαίτερη επιρροή άσκησαν ο Γιάννης Ρίτσος και ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Από εκεί και πέρα, έχω επηρεαστεί και επηρεάζομαι συνεχώς από ποιητές και ποιήτριες, παλαιότερους αλλά και σύγχρονους. Διδάσκομαι από κάθε ποίημα που διαβάζω και ανακαλύπτω νέες συνδέσεις λέξεων και νοημάτων.
Ε. Ν.: Έχει χώρο η ποίηση στις μέρες μας; Ακουμπά πιστεύετε στις ζωές μας όπως παλιότερα ή έχει χάσει την δυναμική του παρελθόντος;
Γ. Λ. : Πιστεύω πως η ποίηση έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος. Η εποχή μας επιτάσσει την ταχύτητα σκέψης και πράξης και η ποίηση απαιτεί χρόνο και ηρεμία και για να συντεθεί και για να διαβαστεί. Δε χωρά βιασύνη, γι’ αυτό και είναι κάπως πιο απομακρυσμένη από την καθημερινή μας ζωή. Αυτό, όμως, είναι που την κάνει και πιο απαραίτητη σήμερα. Την έχουμε ανάγκη για να κατεβάσουμε λίγο τους ρυθμούς. Να θυμηθούμε πως η σκέψη και το βίωμα χρειάζονται όχι μόνο ωριμότητα, αλλά και ωρίμανση για ν’ αποδώσουν τα μέγιστα. Όσο γεμίζουμε ερεθίσματα, χωρίς να παίρνουμε τον χρόνο που χρειάζεται για να τα επεξεργαστούμε, τόσο θα υπερφορτωνόμαστε με απωθημένα συναισθήματα και συγχυσμένους λογισμούς.
Ε. Ν. : «Αν δεν έχει ξεσκίσει τη ψυχή σου ένα ποίημα ,δεν έχεις νιώσει ποτέ την Ποίηση» κατά τον Poe. Ποιο ποίημα κατάφερε να σας διαλύσει πνευματικά, ψυχικά, καλλιτεχνικά ως αναγνώστη και επανέρχεστε συχνά διαβάζοντας το;
Γ. Λ. : Πολλά είναι τα ποιήματα που έχουν αγγίξει ευαίσθητες χορδές μου. Θα μου επιτρέψετε όμως να επιλέξω δύο. Το πρώτο, το οποίο με έχει στιγματίσει από την πρώτη φορά που το διάβασα και επανέρχομαι συχνά σε αυτό, είναι «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου. Το δεύτερο, με το οποίο ταυτίζομαι σε κάθε στίχο, είναι το «Πέρασα» της Κικής Δημουλά.
Ε. Ν. Είστε διαχειρίστρια του ιστολογίου fotostalida.gr. Τι μπορώ να βρω ως επισκέπτης σε αυτό;
Γ. Λ. : Το fotostalida.gr είναι ένα λογοτεχνικό ιστολόγιο που δημιούργησα έχοντας την ανάγκη να μοιραστώ την ελπίδα μέσα από τον λογοτεχνικό και ποιητικό λόγο. Το όνομα «Φωτοσταλίδα» συμβολίζει το φως που υπάρχει μέσα στον κάθε άνθρωπο. Από αυτό το φως εμπνέομαι και το τροφοδοτώ με τα γραπτά μου, ώστε ο αναγνώστης να ταυτιστεί, ν’ αγαλλιάσει και να πάρει δύναμη. Πρόκειται, λοιπόν, για έναν προσωπικό χώρο έκφρασης που προωθεί τη λογοτεχνία και τη φιλαναγνωσία, όπου ο επισκέπτης θα διαβάσει –μεταξύ άλλων– ποιήματα, διηγήματα και μικρές ιστορίες, καθώς και βιβλιοπροτάσεις για να εμπλουτίσει τη βιβλιοθήκη του.
Ε.Ν. : Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Γνωρίζω πως μοιράζετε το συγγραφικό ενδιαφέρον σας και στον πεζό λόγο. Τι να περιμένουμε από σας στο άμεσο μέλλον;
Γ. Λ. : Το πρώτο μου μυθιστόρημα έχει ολοκληρωθεί και είναι προς αναζήτηση εκδοτικού οίκου, οπότε ναι, η πεζογραφία είναι ο επόμενος σταθμός στο συγγραφικό μου ταξίδι. Υπάρχουν ιστορίες που θέλω να πω και ήρωες που έχουν να μοιραστούν πολλά με τους αναγνώστες.
Ε. Ν.: Σας ευχαριστώ θερμά για αυτή μας την «συνάντηση» και εύχομαι μέσα από την δημιουργική σας έκφραση να φωτίζετε σκέψεις και συναισθήματα μικρών και μεγάλων! Εύχομαι καλή επιτυχία σε κάθε σας βήμα!
Γ. Λ. Κι εγώ ευχαριστώ για τις ευχές σας και για την ευκαιρία αυτής της ενδιαφέρουσας συζήτησης! Εύχομαι με τη σειρά μου καλές εμπνεύσεις και δημιουργικότητα, με την ελπίδα να δούμε σύντομα ένα καλύτερο μέλλον για τον χώρο του βιβλίου.
