Στο νέο «σπορ» της πολιτικής ζωής δεν μετράνε πια οι ψήφοι αλλά οι λογαριασμοί.
Όσο περισσότερους IBAN διαθέτει ένας πολιτικός, τόσο πιο έμπειρος θεωρείται. Ένας λογαριασμός μισθοδοσίας θεωρείται πλέον ερασιτεχνισμός· οι σοβαροί παίκτες έχουν τουλάχιστον δώδεκα, εκ των οποίων οι μισοί περιέχουν ποσά που θυμίζουν ρέστα από περίπτερο.
Και κάπως έτσι, κάθε χρόνο στις δηλώσεις πόθεν έσχες, ο πολίτης παρακολουθεί με δέος έναν οικονομικό λαβύρινθο, 47 ευρώ εδώ, 112 εκεί, ένας κοινός λογαριασμός με συγγενή, ένας ξεχασμένος σε συνεταιριστική τράπεζα επαρχίας και κάπου στο βάθος ένα βιβλιάριο που άνοιξε «για διευκόλυνση» το 2004 και δεν έκλεισε ποτέ.
Οι κακές γλώσσες λένε ότι η πολυδιάσπαση βοηθά να μη βγάζει κανείς άκρη. Οι ίδιες γλώσσες βέβαια δεν κατανοούν τη βαθιά φιλοσοφία της πολιτικής οικονομίας, αν σκορπίσεις αρκετά τα μικροποσά, στο τέλος μοιάζεις φτωχός παντού.
Πάντως, ένα είναι βέβαιο, στη χώρα όπου ο μέσος πολίτης παλεύει να κρατήσει έναν λογαριασμό χωρίς κατάσχεση, η πολιτική τάξη συνεχίζει να δίνει μάχη για να συντηρήσει δεκαπέντε με υπόλοιπα που δεν φτάνουν ούτε για λογαριασμό ΔΕΗ.