Η νέα ενεργειακή κρίση, δεν είναι μια μακρινή οικονομική είδηση. Έχει ήδη αρχίσει να περνά, στην καθημερινότητα του πολίτη.
Η τιμή του πετρελαίου κινείται, πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, το κόστος των καυσίμων αυξάνεται και μαζί του αυξάνεται το κόστος των μεταφορών και της παραγωγής.
Στην Ευρώπη η πίεση είναι πλέον ιδιαίτερα έντονη, με το diesel να έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα:
Η αύξηση στην αντλία, δεν μένει στην αντλία.
Περνά στα φορτηγά, στα ταξί, στους επαγγελματίες, στους αγρότες, στις επιχειρήσεις. Περνά στα προϊόντα που μεταφέρονται, από τον παραγωγό στην αγορά.
Και τελικά φτάνει στο ράφι και στον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Για τον πολίτη που χρησιμοποιεί καθημερινά το αυτοκίνητό του, για τον επαγγελματία που κάνει δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιόμετρα, για τον αγρότη που κινεί μηχανήματα και μεταφέρει την παραγωγή του, δεν είναι θεωρία. Είναι πραγματικό κόστος.
Η κυβέρνηση πρέπει να περάσει από τις διαπιστώσεις στις αποφάσεις. Το γεγονός ότι η διεθνής κρίση, δημιουργεί τις αυξήσεις δεν απαλλάσσει την Πολιτεία από την ευθύνη να προστατεύσει την κοινωνία.
Ήδη έχει γίνει γνωστό, ότι στις 30 Σεπτεμβρίου αναμένονται αποφάσεις, για μέτρα στα καύσιμα.
Το ζητούμενο όμως είναι ένα:
Να υπάρξει ουσιαστική και άμεση ανακούφιση εκεί όπου η πίεση είναι μεγαλύτερη.
Και παράλληλα να υπάρξει αυστηρός έλεγχος στην αγορά, ώστε μια διεθνής αύξηση, να μη μετατρέπεται σε ευκαιρία, για αδικαιολόγητες επιβαρύνσεις του καταναλωτή.
Δεν μπορεί κάθε ενεργειακή κρίση, να καταλήγει στον ίδιο τελικό αποδέκτη: την τσέπη του πολίτη.
Και υπάρχει και η μεγάλη ευθύνη για το αύριο.
Η σημερινή κρίση πρέπει να μας θυμίσει, κάτι που έχουμε πει πολλές φορές:
Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει διαρκώς εξαρτημένη, από το πετρέλαιο και τις διεθνείς γεωπολιτικές αναταράξεις.
Η χώρα μας έχει ήλιο, αέρα, νερό και μεγάλες δυνατότητες παραγωγής ενέργειας, από ανανεώσιμες πηγές.
Το ζητούμενο είναι να αξιοποιηθούν αυτές οι δυνατότητες, προς όφελος της κοινωνίας.
Να μειωθεί το ενεργειακό κόστος για τα νοικοκυριά. Να στηριχθούν οι παραγωγοί και οι μικρές επιχειρήσεις. Να ενισχυθούν οι ενεργειακές κοινότητες. Και να δημιουργηθούν συνθήκες, ώστε η φθηνότερη εγχώρια ενέργεια, να επιστρέφει με κάποιον τρόπο στον πολίτη.
Η ενεργειακή ανεξαρτησία δεν είναι μόνο περιβαλλοντικός στόχος. Είναι οικονομική και κοινωνική ανάγκη. Σήμερα χρειάζονται μέτρα, για να αντιμετωπιστεί η κρίση.
Αύριο χρειάζεται σχέδιο, για να μη βρεθούμε ξανά στην ίδια θέση.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα, δεν είναι μόνο:
«Πόσο θα πάει η βενζίνη;»
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
«Μέχρι πότε θα πληρώνει ο πολίτης κάθε διεθνή ενεργειακή κρίση από την τσέπη του;»
Κατά τη γνώμη μου, εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής ευθύνης!
Υ.Γ. Με ενδιαφέρον για τα κοινά, συνεχίζω να παρεμβαίνω και να καταθέτω την άποψή μου.
Ο Αθανάσιος Ακρίβος είναι πρώην Περιφερειακός Σύμβουλος, επικεφαλής της παράταξης «Πράσινη Θεσσαλία»