Με αφορμή την συμπλήρωση 30 χρόνων (23 Ιουνίου 1996) από τον θάνατο του ιδρυτή και πρώην Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, το Τρικαλινό στέλεχος του κόμματος Άρης Μερεντίτης, έκανε την εξής ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η πραγματική τιμή στη μνήμη του Ανδρέα είναι πράξη πολιτική, όχι λογοτεχνική. Η μνήμη του Ανδρέα τιμάται απ’ όσους προσπαθούν και σήμερα να συνεχίσουν το ιστορικό και ανεπανάληπτο δημιούργημά του, το ΠΑΣΟΚ, με τις αρχές της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Από όσους θυμούνται και εμπνέονται από τους αγώνες κατά του (παρα)κράτους της δεξιάς, για μια Ελλάδα ισότητας και ισονομίας. Μια Ελλάδα που ανήκει σε όλους τους Έλληνες και όχι μόνο στους παρακοιμώμενους της εκάστοτε εξουσίας. Μια Ελλάδα που επενδύει στη δημόσια υγεία και παιδεία, και όχι στις ιδιωτικές μπίζνες που κάνουν την υγεία και την εκπαίδευση εμπόρευμα για τους έχοντες. Μια Ελλάδα με ισχυρή φωνή διεθνώς, κι όχι μια Ελλάδα – yesman των ισχυρών. Μια Ελλάδα που είναι στο πλευρό του αγρότη, κι όχι ένα κράτος που οργανώνει το πλιατσικολόγημα των επιδοτήσεων για αγρότες του Κολωνακίου. Ο Ανδρέας, άλλωστε, δεν θα καταδεχόταν ποτέ να εισπράττει “ιστορικά δικαιώματα” για μερικές ελιές στο Καλέντζι Αχαΐας.
Από την άλλη, μόνο ως υποκριτική μπορεί να φαντάζει η επίκληση της μνήμης του Ανδρέα απ’ όσους συμπορεύονται με τους φυσικούς και πολιτικούς απογόνους όσων επεδίωξαν τον πολιτικό του θάνατο το 1989. Από αυτούς που δικαιολογούν τη χρήση της ΕΥΠ για πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Από αυτούς που αντί να μάχονται τα εγχώρια ολιγοπώλια, τα υπηρετούν και στηρίζονται απ’ αυτά. Απ’ όσους, εν τέλει, αναδείχτηκαν από το ΠΑΣΟΚ και σήμερα (και χθες και προχθές) το λοιδορούν για ένα κομμάτι εξουσίας.
Ο Ανδρέας υπήρξε πραγματικός Ηγέτης, που δεν είχε ανάγκη επικοινωνιολόγους, ειδικούς συμβούλους, χειροκροτητές, δημοσκόπους και rebranding για να παριστάνει τον ηγέτη. Η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί κάποιος να κάνει στον Ανδρέα είναι η διατήρηση της ιστορικής παρακαταθήκης του. Τα μνημόσυνα (πολιτικά και μη) μπορεί κάλλιστα να είναι και υποκριτικά.