Του Αποστόλη Β.Παππά
Δημοτικού Συμβούλου Δήμου Τρικκαίων
Δύο ήταν οι μεγαλύτερες και προοδευτικότερες μεταπολιτευτικές επιλογές της χώρας. Η πρώτη, ήταν η ένταξη της χώρας στην τότε Ε.Ο.Κ. από τον Κων/νο Καραμανλή, και η δεύτερη, η ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε., στον σκληρό δηλαδή πυρήνα της Ε.Ε. από τον Κώστα Σημίτη. Ιστορικά, αυτό έχει αποδειχθεί. Προϊόν αυτών των επιλογών, είναι το λεγόμενο ευρωπαϊκό κεκτημένο, ένας ποικιλώνυμος θώρακας για την οικονομία και την εθνική ασφάλεια κυρίως, αλλά και για πολλά άλλα. Η ευδοκίμηση των επιλογών αυτών δεν μας χαρίστηκε, αλλά οφείλεται εν πολλοίς στις σοβαρές προσπάθειες των δύο χαρισματικών προσωπικοτήτων που προανέφερα. Και κάπως έτσι, η Ελλάδα μας από Ψωροκώσταινα έγινε κυρά-Κώσταινα.
Κι όμως, αυτή η κατάκτηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, κινδύνευσε να παιχθεί σε μια ζαριά τον Ιούλιο του ’15, με την προκήρυξη του αλήστου μνήμης δημοψηφίσματος. Μια ανεύθυνη τότε κυβέρνηση και κυρίως ένας ανεύθυνος πρωθυπουργός, ρίσκαραν την παραμονή μας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, και στο μεγάλο αυτό οικονομικό κλαμπ παρά τις ατέλειες που παρουσιάζει. Είχε προηγηθεί η προσφυγή στη Ρωσία του Πούτιν για οικονομική βοήθεια, όμως, φάγαμε πόρτα.
Τι συνέβη μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Είχαμε μια χαμαιλεοντική μετάλλαξη. Ο διαπρύσιος κήρυκας του ΟΧΙ κ.Τσίπρας, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, έγινε θιασώτης του ΝΑΙ. Για να διασωθεί όμως βρήκε σωσίβιο από κάποιους «γερμανοτσολιάδες» πασοκονεοδημοκράτες, οι οποίοι δεν δίστασαν να ψηφίσουν το γ΄ μνημόνιο, διασώζοντας την πατρίδα και τον ελληνικό λαό από άγριες περιπέτειες, αλλά και τον τότε πρωθυπουργό ίσως από ένα νέο Γουδί. Έτσι νοείται ο πατριωτισμός και η υπευθυνότητα.
Αφήνω στην άκρη την ταλαιπωρία που υποστήκαμε με τα capital controls, καθώς λιβακωνόμασταν για να αντλήσουμε τα 60€. Το δυστυχέστερο θα ήτο, ότι τελικώς σήμερα θα χρειαζόμασταν μια σακούλα χιλιάρικα δραχμούλες για να πάρουμε μισό κιλό ψωμί, χώρια τι θα συνέβαινε με το ιδιωτικό και δημόσιο χρέος, χώρια τι θα συνέβαινε με την ανταγωνιστικότητα, χώρια τι θα συνέβαινε με το εξαγωγικό και το εισαγωγικό σκέλος των πληρωμών, χώρια, χώρια, χώρια… Θα ζούσαμε αρμαγεδωνικές καταστάσεις, εάν δεν βρίσκονταν τότε κάποιοι «μαλάκες» πασοκονεοδημοκράτες, με συγχωρείτε κιόλας, να βάλουν πλάτη. Ας μην επεκταθούμε τώρα στην αθέτηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, και κυρίως στην αθέτηση του περιβόητου συνθήματος για κατάργηση των μνημονίων μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο.
Ο κ.Τσίπρας λοιπόν, δεν μας προέκυψε εκ παρθενογεννέσεως. Έχει τραυματικό και βεβαρημένο κυβερνητικό παρελθόν. Θιασάρχης άλλοτε του κυβερνητικού θιάσου, τον ακυρώνει σήμερα στέλνοντάς το στον εξώστη. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν αυτό το θυσίασμα του θιάσου, προκειμένου να λειτουργήσει ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον ίδιο, κινείται εντός των ορίων της πολιτικής ηθικής. Και εν πάση περιπτώσει, εσύ επέλεξες του πρωταγωνιστές του θιάσου, αγαπητέ Αλέξη.
Καμμία ατομική ευθύνη. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής. Λίγη γενναιότητα ρε γαμώτο. Δεν φταίνε για όλα οι βάρβαροι. Κάπου έχουμε κι εμείς το μερτικό μας. Αυτός ο εξαγνισμός δια τη θυσίας, πιστεύει ότι θα του δώσει το δικαίωμα να επανακάμψει ως πεφωτισμένος μεσσίας. Μοιάζει λίγο αυτό με μεσαιωνικές αυτοκρατορικές νοοτροπίες και πρακτικές. Είναι το σύνδρομο του μεσσιανικού βοναπαρτισμού.
Εν πάση όμως περιπτώσει, λίγο μας ενδιαφέρει η συμπεριφορά του ηγήτορος προς τους μπιστικούς του. Αυτό ενδιαφέρει τους προστρέξαντες και τους προστρέχοντες . Όσοι ανέμεναν την έλευση του «Μεσσία» ήρθε η ώρα, αφού πρώτα περάσουν από την Αμαλίας για το αναγκαίο προσκύνημα.
Επιβλητικός και υποβλητικός συνάμα, προαπαιτεί εν αρχή από τους πρώην συντρόφους του να περάσουν από το καθαρτήριο πριν την οργανική τους ένταξη στο νέο πολιτικό δημιούργημά του. Μοιάζει λίγο με το ρωμαιοκαθολικό δόγμα του «καθαρτηρίου πυρός», πριν οι μικροένοχες ψυχές διαβούν τις πύλες του παραδείσου. Ο ορισμός του προσωποκεντρισμού και της προσωπολατρείας. Και να φανταστείτε, ότι η ΕΛΑΣ αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα, και η αριστερά παντού και πάντα αντιμάχονταν την προσωπολατρεία και τον προσωποκεντρισμό, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο.
Τώρα, μένει να δούμε με ποια κατασκευαστικά υλικά θα οικοδομηθεί αυτός ο νέος πολιτικός σχηματισμός. Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι, ότι ο φέρον οργανισμός αυτού θα στηθεί από ανανήψαντες παλαιούς συντρόφους με την προσθήκη κάποιων νέων. Να το πούμε απλά. Ένας ΣΥΡΙΖΑ σε νέα έκδοση, έτσι, για να μην κουβαλάμε και τα πολιτικά ανομήματα του παρελθόντος. Αυτά, ας τα χρεωθούν οι μη ανανήψαντες παλαιοί σύντροφοι.
Και τέλος, μια μικρή αναφορά στα ιδεολογικοπολιτικά. Ιδεολογικά η ΕΛΑΣ αυτοπροσδιορίζεται ως «κυβερνώσα αριστερά», εκφράζοντας τη ριζοσπαστική αριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία. Κατάσταση μπερδεγουέλ. Αν το ερμηνεύουμε σωστά, εκεί χωράει και λίγος Μάρξ, και λίγος Ένγκελς, και λίγος Μπερνστάιν, και λίγος Κάουτσκυ, και λίγος Γκράμσι για να αναφερθούμε στους παλαιότερους αλλά και λίγος Ολάντ, και λίγος Ολαντρέου, που τώρα γίναμε και θαυμαστές του, για να έρθουμε στους νεώτερους. Πολιτικός αχταρμάς δηλαδή.
Όμως αγαπητέ Αλέξη, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει διαρρήξει επισήμως τους δεσμούς της με το μαρξισμό και τη μαρξιστική αριστερά. Εσείς πώς τα μπολιάζετε; Εκτός κι αν έχετε προβεί σε κάποια σχετική αποκήρυξη και δεν το γνωρίζουμε. Διότι, εξ όσων γνωρίζουμε, τη σοσιαλδημοκρατία κατά το παρελθόν αποκηρύξατε, χαρακτηρίζοντάς την ως δεκανίκι του καπιταλισμού.
Τώρα θα μου πείτε, η σοσιαλδημοκρατική δεξαμενή είναι μεγάλη, με μπόλικα αλιεύματα. Μια επίθεση φιλίας, όχι μόνο δεν κοστίζει, αλλά, όλο και κάποια καλή ψαριά θα πιαστεί στα δίχτυα μας. Τι να κάνουμε, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Διαχρονικό αξίωμα.
Υ.Γ. Κατά δήλωση του κ.Τσίπρα , αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει πολιτική ομάδα στην Ευρώπη, όπου θα μπορούσε να στεγασθεί η ΕΛΑΣ. Εξ’ αυτού τεκμαίρεται, ότι δεν την καλύπτει η σοσιαλιστική ομάδα. Ίσως, στο μέλλον να δημιουργηθεί η ομάδα των ονείρων του. Άλλωστε, θερινή περίοδο διανύουμε και ίσως τούτο να εκπορεύεται από κάποιο όνειρο θερινής νυκτός.