Γάτσας Στέργιος, 24 ετών.
Μπριάζης Ιωάννης, 29 ετών.
Στεργιόπουλος Κωνσταντίνος, 27 ετών.
Σύρμπας Κώστας, 22 ετών.
Τσανάκας Απόστολος, 22 ετών.
«18 Απρίλη 1944
Λατρευτέ μου Πατέρα.
Σε δύο ώρες θα με κρεμάσουν στην πλατεία γιατί είμαι πατριώτης. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Μην πικραίνεσαι Πατέρα. Αυτό ήτανε γραφτό για μένα. Πεθαίνω με παρέα.
Αντίο,… φιλώ την μητέρα και όλους. Χαιρετισμούς στους γείτονες.
Καλή αντάμωση στον άλλο Κόσμο. Θα σας περιμένω Και η μέρα που θα φτάσετε θα είναι για μένα γιορτή.
Τα πράγματά μου θα τα πάρετε από την αστυνομία. Το Πορτοφόλι δεν έχει μέσα τίποτα. Όμως είναι καινούργιο. Πάρτο εσύ πατέρα. Γεια σας.
Να θυμάσαι πως ο γιος σου πάει πικραμένος γιατί δεν θα ακούσει τις καμπάνες της Ελευθερίας. Αντίο..
Ζήτω η Ελευθερία…
Κώστας.
Ήταν γραφτό να πεθάνω Απρίλη»
Το συγκλονιστικό γράμμα με τα τελευταία λόγια του Κώστα Σύρμπα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία Ρήγα Φεραίου μαζί με τους 4 συναγωνιστές του ΕΠΟΝίτες, δεν πρόκειται ποτέ να αφήσει τη μνήμη να ξεθωριάσει, το ηρωικό τους παράδειγμα να σβήσει, ούτε την κόκκινη κλωστή να σπάσει που συνδέει τους αγώνες της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ και των Αετόπουλων, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, των εργατικών κινητοποιήσεων και των νεολαιίστικων ξεσπασμάτων στα μετεμφυλιακά χρόνια, της αντιδικτατορικής πάλης και της εξέγερσης Πολυτεχνείου, όλων των αγώνων της εργατικής τάξης και της νεολαίας που ακολούθησαν στη μεταπολίτευση, μέχρι και στις άγριες μέρες του σήμερα.
Ένα σήμερα εφιαλτικό για τους λαούς και κυρίως την εργατική τάξη, τα φτωχά και λαϊκά στρώματα, με πολέμους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με δολοφονίες εν ψυχρώ ακόμη και σε σχολεία και νοσοκομεία, με απαγωγές ηγετών κρατών, με καταλήστευση φυσικών πόρων χωρών, με αποκλεισμούς και εμπάργκο σε ανυπότακτους λαούς, με ευτελισμό κάθε ίχνους του υποτιθέμενου «διεθνούς δικαίου, σκορπώντας χιλιάδες νεκρούς και ξεσπιτώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους, με τον σφαγιασμό των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, με την έκρηξη της ακρίβειας, την φτώχεια και την εξαθλίωση, τη σήψη και τη διαφθορά των σκανδάλων, με την ακροδεξιά να γίνεται ακόμη και κυρίαρχη πολιτική δύναμη σε πολλές χώρες, με τα εργοδοτικά εγκλήματα να δολοφονούν εργαζόμενες κι εργαζόμενους καθημερινά, με την ολοκληρωτική καταστροφή του περιβάλλοντος και την καταστολή να παίρνει όλο και πιο κτηνώδη μορφή.
Ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες όμως, οι σπίθες από τους αγώνες των λαών ξεπηδούν παντού και συνεχίζουν να δίνουν ελπίδα πως αυτός ο κόσμος θα αλλάξει. Και το αγέρωχο παράστημα, το καθαρό βλέμμα και οι σφιγμένες γροθιές των 200 της Καισαριανής που κι αυτοί λίγες μέρες μετά τους 5 ΕΠΟΝίτες θυσιάστηκαν για την ελευθερία, όπως οι πρόσφατα δημοσιοποιημένες φωτογραφίες απέδειξαν περίτρανα, θα δείχνουν πάντα τον δρόμο για όλες κι όλους μας!
Τον δρόμο για τη ζωή και την ελευθερία, για τα υπέρτατα αυτά ιδανικά για τα οποία 82 χρόνια πριν θυσιάστηκαν οι πέντε ΕΠΟΝίτες. Πέντε παλικάρια που εντάχθηκαν στις γραμμές της ΕΠΟΝ μαζί με χιλιάδες νέες και νέους και ρίχθηκαν με όλη τους την ψυχή και την καρδιά στη μάχη ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό. Με ανιδιοτέλεια, αξιοπρέπεια και φλόγα για μια καλύτερη ζωή, θυσίασαν τα νιάτα τους κι έχυσαν το αίμα τους για μια πατρίδα ελεύθερη, χωρίς ξένους και ντόπιους δυνάστες, με λαοκρατία κι εθνική ανεξαρτησία.
Στα πρόσωπα των ηρωικών 5 ΕΠΟΝιτών τιμούμε όλη τη δρακογενιά των αγωνιστών και των αγωνιστριών που έδωσαν ακόμη και τις ζωές τους για τα υψηλότερα ανθρώπινα ιδανικά, και σε αντάλλαγμα από το αστικό καθεστώς εισέπραξαν φυλακίσεις και διωγμούς, εξορίες, βασανιστήρια κι εκτελέσεις.
Αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής και σεβασμού απέναντι σε όλη αυτή την ηρωική γενιά, ιερό καθήκον όλων όσων εμπνεόμαστε από τα ιδανικά και τους αγώνες τους, τα κόκκινα λουλούδια να στολίσουν και φέτος το μνημείο της θυσίας τους!
ΛΕΣΧΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ