Τώρα είναι καλό να πανηγυρίζουμε που ελληνικοί Patriot κατέρριψαν τους ιρανικούς πυραύλους; Εντάξει, ουδείς αμφιβάλλει για το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων και το υψηλό ηθικό του στρατεύματος, αλλά δεν μπορεί κανείς να επαίρεται για αυτό και να διαφημίζει ότι τα ελληνικά στρατά κερδάνε. Σοβαρά τώρα; Δηλαδή η Σαουδική Αραβία δεν είχε λεφτά για αγορά πυραύλων και στείλαμε εμείς οι πλούσιοι; Έχει καταλάβει κανείς μας ότι η Ελλάδα έχει πλέον εμπλακεί στον πόλεμο; Και ασφαλώς θα πρέπει να είναι έτοιμη για τις όποιες συνέπειες. Απίστευτα πράγματα, παράξενη τούτη η άνοιξη! Πάσχα πλησιάζει, αλλά, να χαρείτε, μην ψάχνετε τις αλήθειες φέτος για το Άγιο Φως, από σεβασμό στα χιλιάδες νεκρά παιδιά. Φέτος μυρίζει θάνατο παντού, κυριαρχεί ο τρόμος μιας ενδεχόμενης πυρηνικής απειλής, ζούμε κόλαση επί γης και παρακολουθούμε -σαν από διαστροφικό χόμπι- ειδεχθή εγκλήματα στις πλάτες αθώων ανθρώπων, να γίνονται σε κοινή θέα και όλοι να παίζουν τον ρόλο τους, με μοναδικό στόχο τα συμφέροντά τους. Ο κόσμος είναι σε απόγνωση, ζει με φόβο, με φτώχεια, χωρίς ελπίδα, χωρίς πίστη σε ιδέες και σε πρόσωπα. Όπου κι αν κοιτάξεις, όλοι οι άνθρωποι, οι δικοί μας άνθρωποι, δεν έχουν πια χαμόγελο, έχουν μονίμως σκυμμένο το κεφάλι από τις έγνοιες. Σταμάτησαν να κάνουν όνειρα και δεν κοιτούν πια τον ουρανό. Κάπου το χάσαμε το παιχνίδι: κοιτάζοντας την ιστορία, ακόμη και σε πολύ πιο σκοτεινούς και δυστοπικούς καιρούς, οι άνθρωποι διατήρησαν την ελπίδα. “Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της” Από ποια; Τίποτα μετά απ’ αυτόν τον πόλεμο δεν θα είναι ξανά ίδιο. Το εμπόριο, η οικονομία, η συσχετισμοί δυνάμεων, οι ψυχές μας. Τίποτα. Ό,τι ξέραμε έχει ανατραπεί ή έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Μέρες ήθελα να σας το πω, ελπίζω να χρησιμοποιείτε βιοδιασπώμενες σακούλες και χάρτινα καλαμάκια, μη τυχόν και καταστραφεί ο πλανήτης, ναι; Πως να κάνεις Πάσχα με τόσες αιματοχυσίες αμάχων και ανεξαρτήτως Θρησκείας; Δεν είμαι με το Ιράν. Δεν είμαι με το Ισραήλ. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι με τον Τραμπ. Είμαι με τα αθώα παιδιά και τον αθώο κόσμο που πεθαίνει, επειδή οι μεγάλοι σχεδιάζουν και οι μικροί πάντα πληρώνουν με αίμα. Μια συνάδελφος μου είπε ένα πρωί στη δουλειά: “Θέλω να γυρίσω στον προηγούμενο αιώνα κι αφήστε με εκεί για πάντα. Δε θα μου λείψει η τεχνολογία, τα AI, τα σόσιαλ κι αυτός ο ψεύτικος κόσμος” Ειλικρινά δεν ξέρω τίποτα πια. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι επιβάλλεται να νιώθουμε, να αντιλαμβανόμαστε, να αμφισβητούμε και να ονειρευόμαστε. Και να ζούμε, όχι μόνο να επιβιώνουμε! Σαν αεράκι δροσερό του Απρίλη και με την υπόσχεση ότι δεν πρόκειται να τα παρατήσουμε, ακόμη και με τσακισμένα φτερά, πάμε μια βόλτα με τον ποιητή; «Έρχεται φέτος κουρασμένη η Άνοιξη (να) κουβαλάει τόσα χρόνια τα λουλούδια πάνω της. Σκοτεινοί άνθρωποι στις γωνιές την παραμονεύουν για να την τσακίσουν. Αυτή όμως με κρότο ανάβει ένα-ένα τα λουλούδια της στα μάτια τους τα ρίχνει (για) να τους στραβώσει. Μίλτος Σαχτούρης ‘’Οι Εχθροί της Άνοιξης’’»
Ζωή Χατζηθωμά