300.000 συνταξιούχοι λέει επέστρεψαν στην εργασία! Οι περισσότεροι απ’ αυτούς λόγω των πενιχρών συντάξεων. Στην ηλικιακή ομάδα 25–35 ετών, το 43% δαπανά για στέγαση από το 25% έως το 40% του εισοδήματός του, ενώ ένας στους πέντε (20%) διαθέτει πάνω από το 40%. Η μέση ηλικία αποχώρησης από το πατρικό σπίτι παραμένει στα ύψη (30,7 έτη)! Άλλη μια χαμένη γενιά.
Είμαστε μια παρακμιακή κοινωνία και Οικονομία, που υπάρχουν χρήματα για εξοπλιστικά (Τι πιο φυσιολογικό για μια πτωχευμένη χώρα!) και όχι για τον λαό. 27η ημέρα πολέμου, η λογική φαίνεται ότι έχει χαθεί, ο πλανήτης σε αναβρασμό και ο δικός μας κόσμος διαλύεται και βουλιάζει. Όλα σε ζωντανή μετάδοση πάντως. Και αρκετά με τις σημαίες στα μπαλκόνια, παιδιά:
Όποιος δεν ξέρει σε ποια χώρα ζει, ας ανοίξει λίγο το πορτοφόλι του. Δε βγαίνουν οι αριθμοί, δεν υπάρχει έλεγχος στις τιμές και φρένο στην ακρίβεια και την αισχροκέρδεια. Δε βγαίνουν οι αριθμοί και οι μαθηματικοί σκίζουν τα πτυχία τους! Σε άλλα νέα, στο αρχείο τίθεται η δικογραφία που σχηματίστηκε για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο από την Αρχή καταπολέμησης μαύρου χρήματος σχετικά με παραβάσεις του νόμου περί πόθεν έσχες. Έτσι γίνονται οι δουλειές, φτωχοί μου βιοπαλαιστές! Αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνοι, θα ήταν εξαιρετικά αστείοι! Κάτι σαν τον Τραμπ δηλαδή και σαν τους γενοκτόνους, που μιλούν για εγκλήματα πολέμου. Άραγε, σε κρίση ειλικρίνειας, νιώθουν ποτέ τύψεις; Ρητορική ερώτηση. Ζούμε σε μια χώρα, που από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν χάθηκαν οι 57 ψυχές, ο χρόνος σταμάτησε. Και από τότε δεν είχαμε ούτε μια ήρεμη νύχτα, από πόνο και από φόβο, μη τυχόν και ξεχαστεί τίποτα, μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Και η ζωή συνεχίζεται με καθημερινά σκάνδαλα, απευθείας αναθέσεις, υποκλοπές, εκβιασμούς , παιδοβιασμούς, εγκλήματα: Και η γη γυρίζει, και η γη γυρίζει! Δε θέλουμε να ακούμε τίποτα και κανέναν πια, μόνο φασαρία στο κεφάλι μας προκαλούν οι δικαιολογίες και οι ανοησίες τους. Κλείστε επιτέλους τα στόματα και σεβαστείτε τα παιδιά, που τους στερήσαμε το μέλλον και τα όνειρα. Σεβαστείτε και τα ροζιασμένα χέρια των γονιών μας, που μαζεύουν τα ψιλά να βγάλουν την εβδομάδα.
Πού ακούμε για 3ήμερα και ο νους μας δεν πάει σε διακοπές, αλλά σε μνημόσυνο. Και εξοργίζουν πλέον τα καθημερινά επικοινωνιακά σόου, στημένα επάνω στην εξαθλίωση εκατομμυρίων Ελλήνων, που οδηγούνται καθημερινά στη φτωχοποίηση. Από όπου κι αν αυτά τα σόου προέρχονται, γιατί το έγκλημα έχει πολλούς και πολλών χρωμάτων συνεργούς. Κλέφτες με ακριβές κοστουμιές και σενιέ πενιέ γραβατούλες. Υποκρισία για Όσκαρ! Το τραγικό είναι ότι κάποιους, κάποτε τους πιστέψαμε και τους είχαμε ψηλά.
Μεγάλη ήττα να κάνεις κάποιον που σε πίστεψε, σε ακολούθησε και σε στήριξε, να μη θέλει να σε βλέπει στα μάτια του. Θέλει ταλέντο, όσο και να πεις. Έλα, φτάνει τώρα. Και πολλά είπαμε. Σιωπή και σκυμμένο το κεφάλι. Αιδώς! Εκτός αν… “Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά, όταν γύρω σου όλοι τον εαυτό τους έχασαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν, στον εαυτό σου αν μπορείς να ‘χεις πίστη, όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν…” (Ρ.Κίπλινγκ “Αν”)