Τα τρία μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας (ηλικίας 9, 12 και 15 ετών) απομακρύνθηκαν από το περιβάλλον των γονέων και έδωσαν καταθέσεις παρουσία παιδοψυχολόγων, (Τα ΝΕΑ).
Ναι, οι κρατικές υπηρεσίες είχαν σαφή γνώση για την προβληματική κατάσταση της οικογένειας, αλλά το σύστημα απέτυχε να την προστατεύσει αποτελεσματικά. Συγκεκριμένα:
- Εισαγγελικές παρεμβάσεις και Νοσοκομεία:Η οικογένεια είχε περάσει επανειλημμένα «κάτω από τα ραντάρ» των αρχών παρότι υπήρχαν εισαγγελικές διαδικασίες και επισκέψεις σε νοσοκομεία, (LIFO).
- Μεταφορές στο Παίδων:Σύμφωνα με καταγγελίες της ΠΟΕΔΗΝ, ο 43χρονος πατέρας είχε πάρει πίσω τρεις φορές τα παιδιά από το Νοσοκομείο Παίδων κατόπιν εισαγγελικών εντολών, καθώς δεν υπήρχε δομή ή μόνιμη πρόνοια για να κρατηθούν σε ασφαλές περιβάλλον.
- Διαβίωση σε άθλιες συνθήκες:Παρά τις παρεμβάσεις, η οικογένεια άλλαζε συνεχώς σπίτια (τουλάχιστον 4 διαφορετικά σημεία), με αποτέλεσμα να χάνονται τα ίχνη τους από τις κοινωνικές υπηρεσίες, ενώ υπήρχαν καταγγελίες για χρήση ναρκωτικών μπροστά στα παιδιά (ERTNEWS)
Αλήθεια η ανεπάρκεια δομών είναι κάτι που χαροποιεί την πολιτεία? Η κα Υπ. Παιδείας (Σ. Ζαχαράκη) όπως και η αναπληρώτρια Υπ. Υγείας (Ε. Αγαπηδάκη) είναι ευτυχείς για τον τρόπο που οι δομές, οι όποιες δομές, διαχειρίστηκαν την οικογένεια? Οι κοινωνικές δομές του Δήμου Αθηναίων και του Δημοτικού διαμερίσματος της Κυψέλης έχουν να που κάτι περί αυτού? Το Α.Τ. Κυψέλης έχει καταγράψει τα συμβάντα και αστυνομικός του Τμήματος (αφού είχε επιληφθεί και εισαγγελέας), χτυπούσε πότε πότε ή ποτέ το κουδούνι να εξετάζει τι γίνεται?
Δομές πολλές, αλλά όλοι και όλες μανδαρίνοι γραφειοκράτες. Υποθέτουμε ότι και υπογραφές υπήρξαν και σφραγίδες μπήκαν. Πέραν τούτου, τίποτα. Α! και οι γείτονες. Αυτοί που μετά βγαίνουν στα ΜΜΕ και δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν κατάλαβαν, αλλά θα σχολιάσουν την απέναντι «πεταχτούλα» που άλλον μπάζει και άλλον βγάζει ή τον μουσάτο με τα μαύρα που η μπλούζα του γράφει κουβίκουνας, ρουβίκουνας , κάπως έτσι τέλος πάντων.
Πυρήνας της ανίχνευσης και των παρεμβάσεων το Σχολείο. Ειδικά τα Σχολεία που έχουν Τμήματα Ένταξης για την ενίσχυση της μάθησης και της ψυχοκοινωνικής συμπεριφοράς παιδιών με ιδιαίτερες ανάγκες. Το εκπαιδευτικό προσωπικό Ειδικής Αγωγής οφείλει να προσπαθεί. Δεν φθάνει μόνο η δημιουργία των Τμημάτων Ένταξης και η κατανομή των μαθητών και μαθητριών σε αυτά, ομαδοποιώντας τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες. Η επαφή με τους γονείς χρειάζεται να είναι συχνότατη, ακόμη και για τους πιο αμελείς, αναλαμβάνοντας η διεύθυνση το ρόλο αυτό. Με τις συμβουλές, με την πειθώ, ακόμη και με τον εκφοβισμό της προσφυγής στον εισαγγελέα.
Αγαπητό Υπ. Παιδείας , πιστεύετε ότι ο/η ψυχολόγος και ο/η κοινωνική λειτουργός ανά ημέρα σε διαφορετικά σχολεία θα μπορέσουν αξιοπρεπώς και με επάρκεια να ανιχνεύσουν προβλήματα, να δώσουν κατευθύνσεις? Για να μην μας κατηγορήσουν για μηδενιστές, η πολιτεία οφείλει σε συγκροτήματα σχολείων να υπάρχει γραφείο ψυχικής υποστήριξης σε καθημερινή βάση. Οφείλει να διορίσει και στελεχώσει με καθηγητές Ειδικής Αγωγής τα τμήματα, που ακόμη και σήμερα υπάρχουν οργανικές κενές (και στον νομό μας). Οφείλει να αναθεωρήσει τους περίφημους κόφτες για τον κλάδο των φυσικών επιστημών, που οργανική υφίσταται όταν το σχολείο έχει πάνω από 250 μαθητές και γνωμάτευση 15 μαθητές. Υπάρχουν σχολεία γυμνάσια και λύκεια με κοινές αυλές και αίθουσες μεσοτοιχία , που το άθροισμα των μαθητών είναι πάνω από 250. Εκεί γιατί δεν δίνει οργανική θέση με αντίστοιχο διορισμό? Μην βιαστούν μερικοί να πουν τα τετριμμένα περί βολέματος κλπ. Το ερώτημα αμείλικτο. Και αν ήταν το δικό σου παιδί? Και μην πείτε ότι λεφτά έχω θα το στείλω σε ιδιωτικό. Ξέρετε πολλά ιδιωτικά με λειτουργούντα Τμήματα Ένταξης? Ρητορικό το ερώτημα! Σκέφθηκε επίσης το Υπ. Παιδείας, ότι αυτά τα παιδιά, λόγω υπερκινητικότητας να έχουν περισσότερες ώρες γυμναστικής? Ψηλά γράμματα μανδαρίνων που αναλίσκονται σε ημερίδες, σεμινάρια από καθέδρας! Και όχι επί του πεδίου.
Και τέλος η τοπική αυτοδιοίκηση, οι Δήμοι και οι Κοινότητες. Ναι οι Δήμοι ασχολούνται. Γραφειοκρατικά. Μετά λόγου γνώσης, λόγω θέσης ευθύνης, ΠΟΤΕ δεν υπήρξε επικοινωνία για παιδί από Δήμο προς Σχολείο. Τουναντίον πολλές απόπειρες από Σχολεία προς αντίστοιχες υπηρεσίες των Δήμων. Και ενεργότερη συμμετοχή του Αστυνομικού της γειτονιάς, (αν υπάρχει). Δεν είναι για να τρέχουν πίσω από τη ΔΕΘ, την κάθε ΔΕΘ, αλλά εκεί δίπλα στην οικογένεια. Οι υπηρεσίες τους έχουν και τα μέσα και την τρόπο.
Ειδάλλως, θα «βγαίνουμε» στις τηλεοράσεις με εκείνο το αφελές ύφος, «δεν είδαμε, δεν ακούσαμε, ήταν καλό παιδί»!
Βασίλειος Παππάς – πρώην δ/ντης