Ιδού ο κέρβερος των στρατοπέδων, κατά την περίοδο 1981-’82. Κανείς δεν περνούσε την πύλη, χωρίς το νεύμα του! Ανέλαβε το υπεύθυνο πόστο κατόπιν σκληρής και εξουθενωτικής εκπαίδευσης, όπου έμαθε:
Την τάχιστη αποφλοίωση των (αιγυπτιακών) γεωμήλων.
Την τέλεια ευθυγράμμιση των μαξιλαριών (με τεντωμένο νήμα).
Την… ημιανάπαυση (πώς λέμε ημιυπόγειο, ημιδιατροφή…).
Τη νυκτερινή φύλαξη των -άνευ τροχών- αυτοκινήτων Τζέιμς (μεταξύ μας: εδώ ο στρατός επαναλάμβανε το κόλπο του Καποδίστρια με τις πατάτες, μπας και τα κλέψουν. Οι κλέπτες όμως, ήσαν… νουνεχείς).
Τη βολή με όπλο Μ1: σημάδευε τον «πόδα» του εχθρού, για να τον πετύχει στο κεφάλι (δεν ίσχυε το αντίθετο).
Την αποτελεσματική εύρεση του Βορρά τη νύκτα. Εύρισκε τον Πολικό Αστέρα, αφού πριν είχε βρει τη Μικρή Άρκτο, αφού πιο πριν είχε βρει τη Μεγάλη συνονόματή της (σιγά την πυξίδα! Είδαμε και τον Κολόμβο το 1492 που τη χρησιμοποίησε και πήγε… αλλού ντ’ αλλού).
Την αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυρηνικών βομβών: μόλις άκουγε το «μπαααμ», έπεφτε πρηνηδόν (μπρούμυτα) στο χαντάκι και μετά έκανε ντους (όπως στο έργο «Ραντεβού στον αέρα»). Ο διοικητής του επέμενε, ότι εάν την εφάρμοζαν αυτήν τη μέθοδο οι κάτοικοι της Χιροσίμα θα τη… σκαπούλαραν (Τι να μας πει εμάς η Φυσική…)
Το πανούργο παράγγελμα του νυκτερινού σκοπού, «Αλτ, τις ει;». Ο εισβολεύς αποχωρεί πανικόβλητος. Σου λέει: πού να μπλέξω με… Αλαμπουρνέζους, που με προστάζουν να σταματήσω στα γερμανικά, «Halt», και με ερωτούν «ποιος είσαι» στα αρχαία ελληνικά. Εάν δε συνεχίσουν με βλάχικα, με φάγανε λάχανο…
Δημήτριος Τουφεξίδης
(Το αφιερώνω στην 153η σειρά, που κατετάγη σαν σήμερα, 13/8, το έτος 1981. Ευχαριστώ δε την ΤΝ, που όταν έκανε την αποκατάσταση των ζημιών της φωτογραφίας, μου γυάλισε και τις αρβύλες)