Εξι ολόκληρους μήνες πριν από τη ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινδυνεύει είτε να «κάψει» όλα τα χαρτιά του είτε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Η πλειοδοσία από μέλη της κυβέρνησης και βουλευτές της ΝΔ μόνο αθώα δεν είναι και στο Μέγαρο Μαξίμου πρέπει να ξαναδούν τη στρατηγική τους
Θα υπέθετε κάποιος ότι μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό και την παρατεταμένη αρρυθμία, η κυβέρνηση θα επανερχόταν σε μια συνθήκη στοιχειώδους συντονισμού και ιεράρχησης προτεραιοτήτων.
Φαίνεται όμως ότι μια τέτοια προσδοκία είναι αβάσιμη.
Με το «καλημέρα» γίνεται σαφές ότι οι προσωπικές ατζέντες κυριαρχούν και –το χειρότερο– ότι στο Μαξίμου εξακολουθούν να απουσιάζουν ο κεντρικός έλεγχος και ο αποτελεσματικός στρατηγικός σχεδιασμός. Οσα συμβαίνουν και ακούγονται τις τελευταίες ημέρες δεν δικαιολογούν αυταπάτες.
Την προηγούμενη εβδομάδα, μόλις λίγες ημέρες μετά τις αλλαγές στη σύνθεση της κυβέρνησης, ο Νίκος Δένδιας αξιοποίησε μια τελετή για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου πεσόντων στο υπουργείο Αμυνας και έστησε μια προσωπική πολιτική εκδήλωση. Μόλις λίγες ώρες αργότερα, έσπευδε να ανακοινώσει γενναιόδωρες μισθολογικές αυξήσεις της τάξης του 20% στις ΕΔ. Κατά μία εκδοχή, αυτές είναι εφικτές λόγω της εξοικονόμησης πόρων που έχει επιτευχθεί από το σχέδιο εξορθολογισμού και εκσυγχρονισμού.
Κατά μία άλλη, είναι αποτέλεσμα και της ευρωπαϊκής ρήτρας διαφυγής, λόγω της κεντρικής απόφασης για την αύξηση των αμυντικών δαπανών. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η αίσθηση που κυριάρχησε ήταν ότι πρόκειται για «πακέτο Δένδια». Και παρά το γεγονός ότι δεν έγιναν όλα ερήμην τού Μεγάρου Μαξίμου, το ατομικό παιχνίδι του υπουργού Αμυνας δεν άρεσε στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Πολύ περισσότερο όμως ενόχλησαν τον Πρωθυπουργό όσα ακολούθησαν, έστω και αν οι συνεργάτες του θα όφειλαν να έχουν ενεργήσει προληπτικά και να τα έχουν αποτρέψει. Με αφορμή τις αυξήσεις στους ενστόλους, φούσκωσε ένα κύμα ιδιότυπης εσωκομματικής αντιπολίτευσης, με τη μορφή πλειοδοσίας, από πικραμένους, είτε λόγω ανασχηματισμού είτε λόγω άλλων παραμέτρων, και πάντως με ξεκάθαρη μικροκομματική υστεροβουλία.
Πρώτος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και εν συνεχεία οι υπουργοί Αδωνις Γεωργιάδης και Βασίλης Κικίλιας ζήτησαν με δημόσιες παρεμβάσεις τους να δοθούν αυξήσεις και στα σώματα ασφαλείας. Κατά πληροφορίες, αυτό το τροπάρι δεν άρεσε καθόλου στον Μητσοτάκη, ο οποίος λέγεται ότι επέπληξε και τους «ευαίσθητους» υπουργούς του, ενώ ματαίωσε και μία επίσκεψη στο υπουργείο Υγείας, που είχε προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 31/3.
Με αυτόν τον τρόπο άνοιξε όμως ένας χορός, με τον ρυθμό να δίνεται φάλτσα, όχι από τον Πρωθυπουργό, αν υποθέσουμε ότι είναι ο μαέστρος, αλλά από κάποια δεύτερα βιολιά της ορχήστρας. Μοιάζει με ένα πολιτικό σαμποτάζ αυτό που συμβαίνει· ξεκίνησαν όμως όλα από ένα στρατηγικό λάθος. Και αυτό ήταν οι εξαιρετικά πρόωρες εξαγγελίες για τις επικείμενες φοροελαφρύνσεις στη ΔΕΘ του προσεχούς Σεπτεμβρίου, έξι ολόκληρους μήνες από σήμερα. Τις σχετικές δηλώσεις είχε κάνει λίγο προτού αποχωρήσει από το υπουργείο Οικονομικών ο Κωστής Χατζηδάκης.
Τώρα, από άλλη θέση ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, είναι αναγκασμένος είτε να «μαζεύει» όσους σπεύδουν να ζητούν και να προαναγγέλλουν αυξήσεις ή οτιδήποτε άλλο, είτε να καταστρώσει μία νέα στρατηγική. Αν συνεχιστεί έτσι η κουβέντα, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν: είτε ο Μητσοτάκης θα πάει στη ΔΕΘ με όλα προεξοφλημένα είτε θα έχει ήδη τινάξει την μπάνκα στον αέρα μοιράζοντας δεξιά και αριστερά σε όλους όσοι, με μαθηματική ακρίβεια, θα σπεύσουν να ζητήσουν αυξήσεις.
Εχει κανείς αυταπάτες ότι δεν θα απαιτήσουν «ίση μεταχείριση» οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, οι υγειονομικοί, οι εργαζόμενοι στο ΕΚΑΒ, στους δήμους, στον στενότερο και ευρύτερο δημόσιο τομέα και όλοι όσοι έχασαν (τουλάχιστον) δύο μισθούς στα χρόνια των μνημονίων; Για να μη συζητήσουμε μία άλλη παράμετρο: αν η κυβέρνηση μπλέξει σε αυτήν τη διαδικασία, θα βρεθεί εγκλωβισμένη σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο αδιέξοδο.
Αν απαιτήσουν όλοι αυξήσεις ανάλογες με εκείνες των στρατιωτικών και υποθέσουμε ότι τις έπαιρναν, είναι προφανές ότι θα έσκαγε μια πυρηνική δημοσιονομική βόμβα, το πληθωριστικό τσουνάμι θα ήταν ανεξέλεγκτο, ενώ ο κατώτατος μισθός ο οποίος πολυδιαφημίζεται, θα πήγαινε άκλαυτος από κάθε άποψη.
Αν, από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση εμφανιστεί λιγότερο γενναιόδωρη για άλλες επαγγελματικές κατηγορίες απ’ ό,τι με τους ενστόλους, το πολιτικό/εκλογικό ισοζύγιο ικανοποιημένων-δυσαρεστημένων από τις μισθολογικές αυξήσεις θα είναι ελλειμματικό. Γίνεται φανερό ότι όλα αυτά εξελίσσονται δίχως κάποιον κεντρικό σχεδιασμό και έλεγχο.
Ο χορός των αυξήσεων έχει ξεκινήσει δίχως προετοιμασία και μελέτη και το ερώτημα είναι πόσο αντέχουν όλα αυτά, στην πολιτική αιωνιότητα που μεσολαβεί έως τη ΔΕΘ. Ο πρόχειρος, όπως αποδεικνύεται, αρχικός σχεδιασμός μαρτυρά όμως, κατά τις εκτιμήσεις πολιτικών παραγόντων, και τις διαθέσεις του Μεγάρου Μαξίμου ως προς τον χρόνο των εκλογών.
Σύμφωνα με αυτές τις αναλύσεις, στόχος του Πρωθυπουργού είναι να αξιοποιήσει ένα μέρος του δημοσιονομικού περιθωρίου, να δει πώς αυτό θα «μετρήσει» και να αποφασίσει αν και πότε θα στηθούν πρόωρες κάλπες. Οπως εξελίσσονται τα πράγματα, ένα τέτοιο σχέδιο κινδυνεύει να «καεί» πολύ σύντομα
Πηγή: Protagon.gr