Θανάσης Ευαγγελόπουλος: Συμφέρει η συνεκμετάλλευση των θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία και πως;

Είμαστε συνεχώς μάρτυρες εντάσεων με την Τουρκία και κατά περιόδους επεισοδίων και παραβιάσεων.
 
Οι εταίροι μας Ευρωπαίοι προτάσσουν το «συμφέρον» και δεν σέβονται τα κρίσιμα εθνικά μας θέματα και τους κινδύνους που διαρκώς προκαλούν στην θαλάσσια και συνοριακή μας γραμμή , που είναι και δικά τους Ευρωπαϊκά σύνορα.
 
Πρόσφατα η Γερμανία ευχήθηκε η Τουρκία να συμμετάσχει στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Ποια; η Τουρκία που απειλεί ευθέως την Ελλάδα ότι «θα έρθει μια νύχτα».
 
Πώς μπορεί όμως αυτή η διαμάχη να λυθεί και οι δύο λαοί να ζήσουν ως καλοί γείτονες;
Διαχρονικά, παρά την σκληρή κριτική που ασκώ ως αρθρογράφος στην Τουρκία, είμαι υπέρ της συνεννόησης και συνεκμετάλλευσης σε ό,τι παραγωγικό μπορεί να συμφέρει και συμφωνηθεί με την Τουρκία υπό την προϋπόθεση ότι θα φύγει η αιτία πολέμου, θα γίνουν τα 12μιλια και θα οριστεί η ΑΟΖ με το διεθνή κανόνα. Η συνεκμετάλλευση προφανώς θα έχει «εταιρικό χαρακτήρα» και ως τέτοια δεν θα δημιουργεί κυριαρχικά δικαιώματα. Θα νοικιάσουμε δηλ εμείς το θαλάσσιο οικόπεδο στην αστική ανώνυμη εταιρία με μετόχους την Ελλάδα και την Τουρκία για ένα ευρώ έστω και για Α χρόνο. Οι νομικοί ξέρουν ότι έτσι δεν δημιουργείται ιδιοκτησιακό δικαίωμα δηλ χρησικτησία. Ας μοιράσουμε το κέρδος. Έτσι και αλλιώς μόνοι μας δεν μπορούμε το κάνουμε. Θα το μοιραστούμε και θα πάρουμε ως αντιπαροχή -πέρα από το όποιο κέρδος της επένδυσης-την ειρήνη και πολλά δις από εξοπλισμούς.
 
Η ειρήνη , η δύναμη και η πρόοδος έτσι επιτυγχάνονται. Με βάση το συμφέρον . Οι δύο χώρες με όλο τον ζωτικό χώρο που θα διαθέτουν και την γεωστρατηγική τους θέση δημιουργούν «υπερδύναμη». Οι Τούρκοι όμως με τις εθνικιστικές ανοησίες τους και τα πολιτικά τους παιχνίδια ενσπείρουν το μίσος.
 
Η οθωμανική τους προϊστορία όμως δείχνει ότι είναι επιρρεπείς στο «μπαχτσισι» , στο κέρδος δηλαδή. Η συνεκμετάλλευση θα φέρει κέρδη και στα δύο μέρη, μεγαλύτερα από την συνεκμετάλλευση με άλλες δυνάμεις. Βέβαια πρέπει να γιατρευτεί το «καρκινικό» πρόβλημα της επίκλησης και εκμετάλλευσης του «εθνικού» θέματος για πολιτικούς λόγους και σκοπιμότητες και από τις δύο πλευρές. Αυτό όμως είναι στο χέρι των δύο πλευρών.
Το πιο δύσκολο είναι να μας αφήσουν οι μεγάλες δυνάμεις να το κάνουμε.