Στο Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Blue Sky εμφανίστηκε ο Επικ. Καθηγητής Ψυχιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και Αναπλ. Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΚΕΘΕΑ, Χρίστος Λιάπης για το θέμα της επικινδυνότητας των ψυχικώς πασχόντων, με αφορμή το έγκλημα στη Γλυφάδα.
Ο Πανεπιστημιακός γιατρός ξεκίνησε την παρέμβασή του με αναφορά στην τραγωδία που έλαβε χώρα στο εργοστάσιο της “ΒΙΟΛΑΝΤΑ” στα Τρίκαλα.
Δείτε όλη τη συνέντευξη στον παρακάτω σύνδεσμο:
Δελτίο Ειδήσεων BLUE SKY 26-01-26
Από: 30:14 έως 39:40 και από 46:00 έως 47:00.
Ο Δρ. Λιάπης τόνισε ανάμεσα στα άλλα:
-Επειδή η ζωή είναι γεμάτη από απρόοπτα τραγικά συμβάντα, όταν κάτι μπορούμε να το προλάβουμε, αποτρέποντας την τραγικότητα και την αποκοτιά της συγκυρίας, οφείλουμε να είμαστε διπλά και τριπλά προσεκτικοί και σωστοί απέναντι στις επιστημονικές επιταγές του ρόλου μας και, εν προκειμένω, του λειτουργήματός μας.
-Κάθε Ψυχίατρος και κάθε λειτουργός Ψυχικής Υγείας οφείλει να σταθμίζει και τον παράγοντα της επικινδυνότητας των ψυχικώς πασχόντων, παράλληλα με την προσπάθεια για τη διαφύλαξη και την προαγωγή της διαχρονικής επιστημονικής αναγκαιότητας και κοινωνικής κατάκτησης της αποασυλοποίησης.
-Ο κόσμος θέλει την εφαρμογή των ορθών πρακτικών που θεμελιώνονται πάνω στις σωστές επιστημονικές θεωρίες, αλλιώς απλώς παρασυρόμαστε από το ποτάμι του λαϊκισμού και ενός αχαλίνωτου κοινωνικού αυθορμητισμού που ξαφνικά θέλει να διατυμπανίσει ότι: “κάποιοι δεν κάνανε σωστά τη δουλειά τους” και ότι: η σωστή πρακτική θα ήταν “να κλείσουμε όλους τους δυνητικώς επικίνδυνους ψυχιατρικούς ασθενείς, δια βίου, σε κάποια άσυλα, μακριά από την κοινωνία”
-Ο νόμος (ν. 4489/1979 – ευρύτερα γνωστός ως “Νόμος Παρασκευόπουλου”) με τον οποίο ο δράστης της πατροκτονίας στη Γλυφάδα είχε αποφυλακιστεί, παρότι το 2014 είχε σκοτώσει και τη μητέρα του, είναι ένα νομοθέτημα που έχει καταδικασθεί στη συνολική συνείδηση της κοινωνίας, νομίζω και στην επιστημονική συνείδηση του νομικού κόσμου που είναι αρμοδιότερος εμού να κρίνει.
-Η Ψυχιατρική είναι μία Ειδικότητα της Ιατρικής η οποία ασχολείται με χρόνιες και υποτροπιάζουσες παθήσεις, οπότε -χωρίς αυτό να απαλλάσσει από τις όποιες ευθύνες ενδεχόμενου ιατρικού λάθους- το να πιστεύουμε ότι θα ξημερώσει κάποτε μία ημέρα κατά την οποία ούτε ένας από τους βαρέως ψυχιατρικώς πάσχοντες που λαμβάνουν εξιτήριο από τις Ψυχιατρικές Κλινικές, επειδή η νόσος τους υφέθηκε, δεν θα κινδυνεύει να παρουσιάσει εκ νέου αυτοκτονική ή ετερο-επιθετική συμπεριφορά, είναι σαν να λέμε ότι μία καρδιολογική κλινική θα εξαλείψει δια παντός τον κίνδυνο μελλοντικού εμφράγματος σε όλους τους ασθενείς στους οποίους δίνει εξιτήριο, μετά από αντιμετώπιση οξέων καρδειαγγειακών συμβαμάτων, ή ότι θα πρέπει να τους κρατήσει όλους μέσα, για πάντα, από τον φόβο μήπως κάποιοι από αυτούς πεθάνουν αιφνιδίως.