Οι εικόνες του σήμερα και του χθες παλεύουν, χωρίς νικητή, χωρίς γήπεδο, χωρίς διαιτητή, ίσως και χωρίς θεατές.

Η κοινωνία, η τεχνολογία, η μόδα, η διασκέδαση, η ενημέρωση,

η πολιτική, οι πολιτικοί, η βία, ο πόλεμος, η οικογένεια,

η επικοινωνία, η εκπαίδευση, το χάσμα των γενεών, όλο διαστέλλονται αόριστα, χωρίς η αιτιολογία να είναι πάντα πειστική. Η εξωτερική αρμονία φαίνεται να διαφωνεί με τον εσωτερικό μαέστρο, αλλά ποιος νοιάζεται.

Και για να παραφράσω την Κατερίνα Γώγου :

Τα παιδιά της ορχήστρας κρατάνε βαριές αλυσίδες και καδρόνια,
πηγαίνοντας στην απαγορευμένη συναυλία, γιατί ξέρουν πως θα ΄ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς.

Άλλοι άνθρωποι θα μιλάνε με χρώματα και άλλοι με κινητά

Στο μάθημα της ιστορίας οι δάσκαλοι θα παραδίδουν αποσπάσματα από το φυλλάδιο ανεργίας.

Οι αστυνομικοί θα είναι παγιδευμένοι από το περίστροφό τους,

Οι γυναίκες όμως θ’ απελευθερωθούν από το φύλο τους,

Η δικαιοσύνη θ’ απελευθερωθεί από τους νόμους,

Οι γιατροί θα κάνουν ηλεκτροσόκ στην υγεία

Και οι ήρωες δεν θα νικούν πάντα στο τέλος.

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΒΟΛΟΓΚΑΣ