Πράγματι το θέμα αυτό απασχολεί όλους τους συναδέλφους δημοσίους υπαλλήλους και ιδιαίτερα τα συνδικαλιστικά όργανα που τους εκπροσωπούν, τους υπουργούς, περιφερειάρχες και δημάρχους.
Οι συνάδελφοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θέλουν με τίποτα να αξιολογηθούν ως μη επαρκείς (ποσοστό 15%) για το λόγο ότι ελοχεύει η διαθεσιμότητα και η πιθανή απόλυση.
Τα συνδικαλιστικά όργανα προσπαθούν να πιέσουν για να πείσουν για την αλλαγή του νομοσχεδίου και να γίνει η αξιολόγηση με κάποιον άλλο τρόπο, τον οποίο βέβαια και δεν προτείνουν.
Οι πολιτικοί προϊστάμενοι όλου του δημοσίου τομέα δεν τοποθετούνται, αλλά και αν το κάνουν χρησιμοποιούν το πατροπαράδοτο τρόπο του “εάν και εφόσον”.
Ουσιαστικά κανένας δεν έχει προτείνει το παραμικρό, τη μέθοδο δηλαδή της αξιολόγησης, αλλά και από ποιους θα γίνει. Οι δημόσιοι υπάλληλοι τονίζουν ότι δεν μπορούν να τους κρίνουν οι προϊστάμενοι γιατί και αυτοί δεν έχουν κριθεί όπως ορίζεται από τον νόμο (κρίσεις προϊσταμένων), παρά είναι πολιτικά τοποθετημένοι στις θέσεις με βάση τα χρόνια υπηρεσίας.
Οι περιφερειάρχες και δήμαρχοι, τονίζουν ότι δεν είναι αυτοί οι αξιολογητές, οπότε το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να συμφωνήσουν με την αρνητική στάση των συνδικάτων για αξιολόγηση. Οι υπουργοί το ψήφισαν, πολλοί βουλευτές το ψήφισαν, αλλά και αυτοί που φωνάζουν για το εν λόγω νομοσχέδιο, στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την “παραλία” της αντιπολίτευσης.
Όμως πρέπει να συνομολογήσουμε ότι κάτι πρέπει να υπάρξει, μια αξιολόγηση με αξιοκρατική δομή που να πραγματοποιηθεί ώστε να εκσυγχρονιστεί το δημόσιο, από ανθρώπους που γνωρίζουν να αξιολογούν, δηλαδή ξέρουν από διοίκηση προσωπικού.
Πρέπει να προστεθεί ότι η όλη διαδικασία της κατάρρευσης του δημοσίου, ξεκίνησε από το περιβόητο “ενιαίο μισθολόγιο” το οποίο και ενιαίο δεν ήταν, και άδικο ήταν και πρόχειρο. Αντί να διαχωρίσουν τους υπαλλήλους σε στελέχη και διεκπεραιωτές και ουσιαστικά να φτιάξουν ένα ενιαίο για τα στελέχη (μηχανικοί, γεωτεχνικοί, οικονομολόγοι, ιατροί, νοσηλευτές, νομικοί, διοικητικοί κλπ) μισθολόγιο που θα ανταποκρίνεται στις ευθύνες τους (αυτοψίες, επιβλέψεις έργων, μελέτες, ιατρικά περιστατικά, νοσηλεία ασθενών, οικονομική διαχείριση κλπ) και ένα ενιαίο μισθολόγιο για τους υπαλλήλους ΔΕ και ΥΕ που διεκπεραιώνουν υποθέσεις του δημοσίου (υπάλληλοι ΚΕΠ, γραμματειακή υποστήριξη, οδηγοί, καθαρίστριες κλπ), πήραν τη “μεγάλη” απόφαση της οριζόντιας λύσης, με μπόλικες εξαιρέσεις και αδικίες.
Έτσι έφτασε ο Αστυνομικός Δ/ντης μιας πόλης με τόσες ευθύνες και τόση υπερωριακή εργασία να λαμβάνει τον ίδιο μισθό με πολλούς που στις 3:00 το μεσημέρι πηγαίνουν σπίτι τους και δεν ενοχλούνται από κανέναν.
Ερχόμενοι τώρα στο θέμα της αξιολόγηση και ενώνοντας τα κομμάτια του πολιτικού παζλ, το προοίμιο της άδικης αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, ήταν η ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο. Πως θα κρίνει ανομοιότητες, πως θα κρίνεις ανθρώπους που συντάσσουν 3 μελέτες το χρόνο και κάποιον που διεκπεραιώνει 5000 έγγραφα λόγω φύσης εργασίας.
Εδώ έρχεται η πρόταση για να γίνει ορθή διαχείριση του προσωπικού του δημοσίου τομέα. Τα στελέχη του δημοσίου πρέπει να κρίνονται μόνο βάση στόχων που θα ορίζονται από τη αρμόδια Δ/νση κι από ανεξάρτητους αξιολογητές (εντεταλμένους συμβούλους Γενικών Δ/νσεων). Οι δε διεκπεραιωτές του δημοσίου μπορούν αν αξιολογούνται με βάση απλά κριτήρια όπως τήρηση ωραρίου, είσοδος-έξοδος εγγράφου, αριθμός πρωτοκόλλων ανά έτος κλπ), δηλαδή από μετρήσιμους δείκτες..
Κλείνοντας πρέπει να τονιστεί ότι την ευθύνη για αυτό το “μπάχαλο” που επικρατεί την έχουν οι πολιτικοί, αυτοί που αποφασίζουν να νομοθετήσουν και ψηφίζουν νόμους στα έδρανα της Πλατείας Συντάγματος.
Στέφανος Φωλίνας
Δημόσιος Υπάλληλος, Αντιπρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΠΕ Τρικάλων, Τοπικός Σύμβουλος Δήμου Τρικκαίων
.