Έτσι ξυπνάμε άλλη μια μέρα, έτσι γυρνάμε ή μάλλον δεν γυρνάμε από τις δουλειές μας μέρα ή νύχτα στον κόσμο της εργοδοτικής απληστίας και της εκκωφαντικής κρατικής αδιαφορίας, στον κόσμο της μνημειώδους υποστελέχωσης των επιθεωρήσεων – ή της εγκληματικής ανυπαρξίας και αδιαφορίας τους – στον κόσμο της ασύμμετρης εντατικοποίησης της δουλειάς.
Στον κόσμο αυτό, τα «ατυχήματα» των εργατριών είναι δολοφονίες των αφεντικών. Αυτός είναι ο ακήρυκτος πόλεμος των ημερών μας, ο πόλεμος που δεν τον βλέπει κανείς και καμιά, που δεν ακούγεται ποτέ και πουθενά. Αυτός είναι ένας καθημερινός πόλεμος που δεν θα τρέξουν να τον καταδικάσουν οι κάθε λογής αρμόδιοι, οι πάσης φύσεως υπεύθυνοι, είναι ένας πόλεμος που δεν θα γίνει πρώτη είδηση στα δελτία και δεν θα σπεύσουν τα κανάλια να φιλοτεχνήσουν γκράφικς για να τον περιγράψουν.
Μόνο το περασμένο έτος σημειώθηκαν 200 δολοφονίες στους χώρους δουλειάς με ερευνητικούς φορείς να κάνουν λόγο για τις αιτίες, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, την ανυπαρξία ελέγχων, την εντατικοποίηση της δουλειάς και τα 6ήμερα με βάρδιες, την αύξηση άγχους και κόπωσης.
Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες των εργαζόμενων.
Δεν είναι η “κακιά η ώρα”, είναι ανθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους.
Όλοι/ ες / α στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην πλατεία Ρήγα Φεραίου.
Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος «Rossonero»