Κάποτε, έξω από το San Francisco, μέσα σε ένα αυτοκίνητο οδηγούσε ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και μέσα είχε μαζί του έναν ρωμαιοκαθολικό θεολόγο και τον αείμνηστο σπουδαίο καθηγητή θεολόγο Νίκο Νησιώτη, οι οποίοι κατευθύνονταν σε ένα συνέδριο. Στα φανάρια σταμάτησε δίπλα τους ένα φορτηγό με νέους ανθρώπους. Ένας από αυτούς φώναξε: ‘’Πάτερ, σου δίνω ένα μήλο. Εσύ τί έχεις να μου δώσεις;’’. Ο Νησιώτης, που διηγούταν το περιστατικό, ομολόγησε πως βρέθηκαν σε αμηχανία.
Τα παιδιά της εποχής μας, τα οποία εμφορούνται ποικίλων κοινωνικών, οικονομικών, θρησκευτικών, πολιτικών, πολιτισμικών καταβολών και αφετηριών, πάντοτε κάτι έχουν να προσφέρουν. Ακόμη κι ένα μήλο. Ας μην υποτιμούμε το γεγονός. Σήμερα, είναι όλοι οι χριστιανοί ευαισθητοποιημένοι από την παραβολή του καλού Σαμαρείτη; Τί προσφέρουν στους άλλους; Τα παιδιά του περιστατικού, το οποίο περιγράφει ο Νίκος Νησιώτης, ενδεχομένως να μην είχαν καμία σχέση και επαφή με την Εκκλησία. Ενδεχομένως να μην ενδιαφέρονταν για τον Χριστό, την πίστη. Ίσως οι ανησυχίες τους ήταν άλλες. Μπορεί να είχαν κάποια εξωτερικά γνωρίσματα, τα οποία στους ανθρώπους της εκκλησίας να φαίνονται αποκρουστικά· tattoo, piercing, μακριά μαλλιά, τζάκετ με κονκάρδες των Led Zeppelin, Pink Floyd, ίσως στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου να έπαιζε το ‘’I Surrender’’ των Rainbow. Πάντως, αυτά τα παιδιά είχαν να προσφέρουν κάτι σε μία ομάδα χριστιανών, οι οποίοι βρέθηκαν σε μεγάλη αμηχανία.
Ποια η ευθύνη του Νίκου Νησιώτη και των χριστιανών αδελφών μας; Τί έχει να προσφέρει στα παιδιά αυτά η Εκκλησία και ο θεολογικός λόγος, όχι απλά ως αντιπρόταση ή αντίδωρο, αλλά ως δώρο; Ο αείμνηστος Νίκος Νησιώτης, έδωσε την εξής ερμηνεία για το περιστατικό αυτό: ‘’Όλος ο αγώνας μας, σκέπτομαι, είναι πως εμείς οι χριστιανοί θα μπορέσουμε να ζήσουμε αληθινά τον Χριστό ως Σωτήρα και να τον προσφέρουμε ως Σωτήρα στον σημερινό κόσμο, που, έστω και ζαλισμένος σαν κι αυτά τα παιδιά, πάντως μας Τον ζητάει’’. Μεγάλη η ευθύνη που προκύπτει με βάση τα λεγόμενα του καθηγητή. Να προσφερθεί ο Χριστός στους ανθρώπους. Ο Χριστός δεν είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι πρόσωπο. Ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου. Πώς μπορεί να προσφερθεί; Ποια τα μέσα διάδοσης του ευαγγελικού Του λόγου; Ποια η ουσία; Ποιο το νόημα;
Ομολογουμένως, τα παιδιά έστειλαν μία πρόσκληση στην Εκκλησία εκείνη την ημέρα. Προσέφεραν με την καρδιά τους αυτό που είχαν. Δεν έχει σημασία εάν πίστευαν, εάν διάβαζαν τον λόγο του Κυρίου, εάν εκκλησιάζονταν. Ο εκκλησιασμός της αγαθής διάθεσης τους ήταν πιο ισχυρός από τον εκκλησιασμό πολλών χριστιανών στις μέρες μας. Ο εκκλησιασμός είναι τρόπος. Τρόπος που δίνει βάθος. Κι αυτό διότι όταν προσφέρει ήθος χριστιανικό, δεν μπορεί παρά να μην έχει βάθος, να μην έχει οντολογία. Τα παιδιά αυτά ήταν πολύ περισσότερο εκκλησιαστικά από πολλούς που σήμερα διαφημίζουν την πίστη τους, τη σχέση τους με τον ξακουστό γέροντα τους, την υστερία που αγγίζει ή και ξεπερνά τα όρια του θρησκευτικού φανατισμού. Τα παιδιά αυτά είχαν και την διάθεση και την πρόταση και το δώρο. Η αξία δεν ανάγεται στην εκτίμηση της υλικότητας που προσέφεραν αλλά στην κίνησή τους να προσφέρουν. Εμείς οι χριστιανοί τί έχουμε να δώσουμε σήμερα; Ποιον Θεό γνωρίζουμε στους ανθρώπους; Σε όσους αναζητούν; Σε όσους αμφιβάλλουν; Σε όσους ακροβατούν μεταξύ πίστης και απιστίας ως ανυπάκουη βεβαιότητα στο δεδομένο;
Η εποχή μας δεν είναι απλά σκληρή. Η εποχή μας αποκαλύπτει με δραματικό τρόπο μία κοινωνία που συνεχώς σαπίζει. Οι άνθρωποι ανατρέχουν στην μαγεία για να κάνουν κακό στον συνάνθρωπό τους. Μπορεί να εκκλησιάζονται και να διαβάζουν ακόμη και τον καφέ, να ξεματιάζουν από το τηλέφωνο, να ταιριάζουν δηλαδή την μαγεία και τον Χριστό μαζί. Οι άνθρωποι διαβάλουν, συκοφαντούν, κατακρίνουν με πολύ εύκολο και συνάμα δόλιο τρόπο. Εξυφαίνουν μηχανορραφίες προκειμένου να πλήξουν και να βλάψουν τους άλλους, ενώ την ίδια στιγμή διαρρηγνύουν με κομπορρημοσύνη τα ιμάτια τους για την καθαρότητα των προθέσεων και κινήσεων τους. Δολοφονούν υπάρξεις, σώματα, ψυχές. Φθονούν με μίσος και με εμπάθεια συμπεριφέρονται. Ο άλλος δεν είναι ο συνάνθρωπος μου, αλλά ο εχθρός μου.
Τί έχει να προσφέρει σήμερα η Εκκλησία σε όλα αυτά; Απλά πράγματα. Την αλήθειά της. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Η αλήθεια του ευαγγελίου είναι η αυθεντικότητα στην ολότητά της. Η αλήθεια θα μας βοηθήσει να προσφέρουμε στους ανθρώπους τον Χριστό του ευαγγελίου, όχι έναν ιδεολογικό Χριστό, στον οποίο φορτώνουμε τους ψυχολογικούς φετιχισμούς και τα απωθημένα μας. Φτάνει πια με την ειδωλική εικόνα που έχουμε δημιουργήσει για τον Θεό εντός κι εκτός της Εκκλησίας, για τον Θεό που θα έρθει να μας κολάσει, να μας ρίξει στην φωτιά και να τιμωρήσει τον άνθρωπο. Αν επιμένουμε σε αυτά, τότε δεν θα προσφέρουμε τον Χριστό στους ανθρώπους, αλλά τον εαυτό μας. Κι αυτό είναι επικίνδυνο.
Πρωτοπρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (θεολόγος, βαλκανιολόγος)
Εφημέριος Διάβας Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων