«Προηγείται ο Γίδας!!!…»
Ήταν αυτή η έκφραση που είχε καρφωθεί στο μυαλό μου, όταν παιδί, μαθητής Δημοτικού, μεταμεσονύκτιες ώρες Κυριακής, ξημερώματα Δευτέρας, στη Λάρισα, στα μέσα της δεκαετίας του 80, έχοντας γυρίσει από την Καλαμπάκα όπου είχαμε πάει το πρωί για να ψηφίσουν οι γονείς μου, άκουγα τον πατέρα μου να μιλά στο τηλέφωνο με τον Λεωνίδα τον Μάη, ρωτώντας με έκδηλη αγωνία στη φωνή του για τη ροή των εκλογικών αποτελεσμάτων στην ιδιαιτέρα μας πατρίδα. Και από την άλλη άκρη της γραμμής η βαθιά φωνή του θείου Λεωνίδα, με μια συγκρατημένη ηρεμία στον σοβαρό, αλλά αισιόδοξο τόνο της να του απαντά:
«Προηγείται ο Γίδας!!!…» ναι, «Προηγείται ο Γίδας!!!…» επαναλάμβανα -και εγώ- μαζί με τον πατέρα μου μέσα στο παιδικό μυαλό μου…
Ήταν εκείνη την αμφίρροπη Κυριακή των Δημοτικών Εκλογών που ο μεγάλος εκλιπών, ο -τελικώς- επί 12 συνεχόμενα έτη Δήμαρχος Καλαμπάκας, Γρηγόρης Γίδας έδινε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες μάχη στήθος με στήθος για το εκλογικό προβάδισμα που στο ξάγρυπνο και ρομαντικό παιδικό μυαλό μου χαράχθηκε ως παράδειγμα, ως χαρμόσυνο και αξιομίμητο άκουσμα, ως πανηγυρισμός, ως αγωνιώδης προσδοκία νίκης, αυτή η φράση:
«Προηγείται ο Γίδας!!!…»
Ήμουν μικρός. Και δεν μπορούσα να συλλάβω όλα όσα έκρυβε μέσα της αυτή η θριαμβική κραυγή, για το προβάδισμα του Γρηγόρη Γίδα που διάλεξε σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, την πιο πένθιμη ημέρα του χρόνου να φύγει από κοντά μας.
Γιατί πάντα προηγείτο ο Γρηγόρης Γίδας. Προηγείτο στην πολιτική λεβεντιά και στο πολιτικό ανάστημα που με τα χρόνια νιώθουμε πως λείπει από τα δρώμενα της χώρας και του τόπου μας.
Προηγείτο στις καθαρές λύσεις και στις καθαρές σχέσεις με τους πολίτες της αγαπημένης του Καλαμπάκας που τόσο πολύ την αγαπούσε, ώστε λες και διάλεξε να φύγει Μεγάλη Παρασκευή, για να μη μαυροφορεθεί η πόλη του για τον μεγάλο, εκλιπόντα, πρώην Δήμαρχό της, καθώς θα ήταν ήδη μαυροντυμένη για να τον επιτάφιο θρήνο του Χριστού.
Ναι, «Προηγείται ο Γίδας», πάντα θα προηγείται, στα καθαρά χέρια, στις καθαρές κουβέντες, στην ικανότητά του να εμπνέει προοπτική και να δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης για την Καλαμπάκα μας.
Στις προσπάθειες των νέων και άφθαρτων προσώπων που θέλουν να ακολουθήσουν το πολιτικό παράδειγμα της προσφοράς του.
Πάντα θα προηγείται στη σκέψη και στην καρδιά μας, καθώς θα θυμάμαι τον εαυτόν μου, μικρό, να ακούει με θαυμασμό τον πατέρα μου να μιλά μαζί με άλλους, παλιούς Καλαμπακιώτες και Καλαμπακιώτισσες, για τα πολιτικά χαρίσματα και για τις ξεχωριστές ανθρώπινες πτυχές του Γρηγόρη Γίδα.
Πάντα θα προηγείται ο Γρηγόρης Γίδας,
καθώς θα φέρνω στο μυαλό μου εκείνη την παιδικά αφελή και πολιτικά ρομαντική σκέψη, να ακολουθήσω το παράδειγμά του. Να εμπνεύσω κι εγώ τους «μεγάλους» που αγωνιούν για την εκλογική του νίκη στο τηλέφωνο και μια μέρα, βράδυ Κυριακής, ξημέρωμα Δευτέρας, ίσως αυτό το «προηγείται» να ακουστεί και για εμένα…
Να ακουστεί για καθετί το νέο που πατά γερά πάνω στους ώμους των γιγάντων μιας γενιάς που πρόσφερε στον τόπο γιατί, πάνω από όλα, είχε έναν κώδικα τιμής «παλιάς κοπής» και ένα όραμα που στόχευε στο συνολικό αποτέλεσμα και όχι στην εξυπηρέτηση φαύλων μηχανισμών και ευνοημένων ημετέρων.
Γιατί στην πολιτική δεν πρέπει να υπάρχει χώρος μόνον για τους “σημαντικούς δικούς σου”.
Το ήξερε και το δίδαξε αυτό καλά ο γίγαντας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ο Πολυνίκης Δήμαρχος των έργων και των επιτυχιών, Γρηγόρης Γίδας.
Ήξερε πώς το «αύριο» δεν μπορεί να ανήκει μόνον στα “δικά μας παιδιά” που θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να νέμονται διαδοχικώς τις θέσεις της φαυλότητας και του ρουσφετιού.
Με το παράδειγμά του μας έδειξε ότι το «αύριο» ανήκει σε όλες τις Ελληνίδες και σε όλους τους Έλληνες και οφείλει να είναι τόσο κρυστάλλινο και καθαρό, όσο ο τρόπος με τον οποίο ο εκλιπών υπηρέτησε το δημόσιο αξίωμα που του εμπιστεύθηκαν οι πολίτες της Καλαμπάκας.
Της αγαπημένης μας Καλαμπάκας που σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, καθώς ετοιμάζει τους Επιταφίους της στις εκκλησιές της, προετοιμάζεται να αποχαιρετίσει και εσένα, Δήμαρχε Γρηγόρη Γίδα,…κάτω από τους αγιασμένους βράχους των Μετεώρων, για τους οποίους έγραψα, στο «Δάκρυα του Περσέα»:
«Πάνω στους βράχους είχαν σφηνώσει τα μοναστήρια τους και οι καλόγεροι· εκεί ψηλά, μακριά απ’ τους ανθρώπους, κοντά στον ουρανό, μέσα στην πετρωμένη ερημιά, χτυπούσανε καμπάνες και σήμαντρα, ξυλοχτυπούσαν τάλαντα, τραγουδούσαν ψαλμούς και πάσχιζαν πότε να κατεβάσουν τον Θεό στους ανθρώπους, πότε να ανεβάσουν τους ανθρώπους στον Θεό και πότε να ανταμώσουν τον Θεό με τους ανθρώπους στην κορυφή των βράχων.
Πότε γοργοχτυπώντας, αναστάσιμες καμπάνες, πότε αντιλαλώντας πένθιμα στις ώρες της Μεγάλης Παρασκευής, οι βράχοι μετρούσαν τις ώρες της ζωής της μικρής πολιτείας των ανθρώπων. Έτσι ζούσανε αδελφωμένοι βράχοι και άνθρωποι, πέτρες και ψυχές μοιράζονταν τον τόπο, τον καιρό, τους ήλιους, τις βροχές, τις χαρές και τις λύπες».
Αυτή τη Μεγάλη Παρασκευή, στην ιερή γη των Μετεώρων, ο πένθιμος ήχος από τις καμπάνες που θρηνούν για τον Ιησού που κατεβαίνει στον Άδη, ενώνεται βουβά με το κλάμα της Καλαμπάκας για τη δικιά σου απώλεια. Με τον θρήνο των καμπαναριών που όποτε και αν έφευγες θα αντηχούσαν πένθιμα ξεπροβοδώντας τον Δήμαρχο τους.
Τον Δήμαρχο που πάντα προηγείται…Ίσως για αυτό, φέτος, ο χαμός σου προηγήθηκε ακόμη και του ίδιου του Επιταφίου…
Δήμαρχε, απόψε, τη μέρα της Μεγάλης Παρασκευής που έφυγες αφήνοντας φτωχότερη την Καλαμπάκα, αλλά και το πολιτικό κεφάλαιο του νομού των Τρικάλων, σε όλη τη χώρα, οι Δήμαρχοι και οι τοπικοί Άρχοντες θα έπονται των στολισμένων Επιταφίων. Στην Καλαμπάκα μας, κάτω από τα Μετέωρα, όπου εγώ δεν θα μπορέσω να σε αποχαιρετίσω, εξαιτίας την εφημερίας μου στην Αλεξανδρούπολη, μαζί με τον λαό της πόλης που υπηρέτησες, ο θρήνος για τον Δήμαρχο Γρηγόρη Γίδα προηγείται του Επιταφίου.
Γιατί όπως άκουγα και επαναλάμβανα στο μυαλό μου μικρός, μαθητής Δημοτικού, πλάι στον πατέρα μου που έφυγε νωρίς:
«Προηγείται ο Γίδας!!!…»
Καλό σου ταξίδι Δήμαρχε!
Σε κατευοδώνουμε, αύριο, Μεγάλο Σάββατο, με την προσδοκία της Ανάστασης, για κάθετί αγαπημένο μας, μια Κυριακή Λαμπρή, για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του που τόσο αγάπησες και σε αγάπησαν, πολύ!
Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD
Eπικ. Καθηγητής Ψυχιατρικής Δ.Π.Θ.
Αναπλ. Πρόεδρος Επιστημονικού