Το πρόσφατο τραγικό περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, με την απώλεια μιας εκπαιδευτικού, μας έχει συγκλονίσει όλους. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να απαλύνουν μια τέτοια απώλεια. Υπάρχει όμως η ευθύνη να σταθούμε απέναντι σε αυτό που συμβαίνει με ειλικρίνεια και ανθρωπιά.
Ως άνθρωπος 34 ετών, ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με όνειρα, αξίες και διάθεση να προχωρήσει μπροστά. Μια γενιά δραστήρια, που θέλει να δημιουργεί και να προσφέρει.
Και σήμερα, ως δημοτικός σύμβουλος, νιώθω ακόμη πιο έντονα το βάρος αυτής της ευθύνης απέναντι στα παιδιά, στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς της κοινωνίας μας.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια. Οι συμπεριφορές στα σχολεία έχουν αλλάξει, και πολλές φορές μας προβληματίζουν βαθιά. Η ένταση, η έλλειψη σεβασμού, η δυσκολία στην επικοινωνία – όλα αυτά δεν είναι απλά “φάσεις”. Είναι σημάδια που μας καλούν να δράσουμε, πριν τα πράγματα ξεφύγουν ακόμη περισσότερο.
Όμως, δεν χρειάζεται φόβος. Χρειάζεται σύνδεση. Τα παιδιά μας δεν είναι το πρόβλημα — είναι ο καθρέφτης μας. Χρειάζονται χρόνο, ουσιαστική παρουσία, όρια αλλά και κατανόηση. Χρειάζονται να νιώσουν ότι τα ακούμε πραγματικά.
Ως κοινωνία, ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί και ως τοπική αυτοδιοίκηση, οφείλουμε να σταθούμε δίπλα τους. Να επενδύσουμε στην παιδεία, όχι μόνο ως γνώση αλλά ως στάση ζωής. Να ξαναχτίσουμε τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και την ανθρώπινη επαφή μέσα στα σχολεία.
Η απώλεια αυτή δεν πρέπει να μας αφήσει ίδιους.
Ας γίνει μια αφορμή να έρθουμε πιο κοντά, να μιλήσουμε ουσιαστικά και να δώσουμε στα παιδιά μας το περιβάλλον που αξίζουν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι μόνο θέμα παιδείας. Είναι θέμα ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ.
Θωμάς Μερτσιώτης
Δημοτικός Σύμβουλος Τρικκαίων