Η τιμή προς τους νεκρούς υπάρχει όσο και ο πολιτισμός. Κατά μία έννοια αυτή ακριβώς αποτελεί το πρώτο, ουσιαστικό, δείγμα πολιτισμού. Η τιμή και ο σεβασμός στη μνήμη. Στον τόπο τούτο υπάρχουν πλήθος μυθολογικές και λαϊκές αναφορές που τονίζουν τη σημασία των παραπάνω.
Και ένα βασικό χαρακτηριστικό είναι πως οι ψυχές δεν βρίσκουν αναπαμό όταν είναι αδικαίωτες. Έτσι όπως αδικαίωτες είναι εδώ και 3 χρόνια οι 57 αθώες ψυχές, θύματα της ασυνειδησίας, της διαφθοράς, του πελατειακού κράτους/λάφυρο, της αλαζονείας, της ατιμωρησίας. Οι 57 ψυχές που βλέπουν να δικάζονται οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης και όχι οι αμαξάδες.
Οι 57 ψυχές που αδικαίωτες βλέπουν να αποκαθίστανται θεσμικά, και άρα εν τέλει να «δικαιώνονται» επί της ουσίας, όσοι τις οδήγησαν στον θάνατο. Αυτές οι 57 ψυχές στοιχειώνουν τις καθαρές συνειδήσεις , αυτές οι 57 ψυχές φωνάζουν για πραγματική δικαιοσύνη και όχι συγκαλύψεις και ξεπλύματα αμαρτιών.
Για αυτές τις ψυχές και με αυτή την απαίτηση θα είμαστε και εμείς εκεί και θα φωνάζουμε για όσο χρειαστεί. Γιατί πάνω και πέρα από επιστήμονες, συνδικαλιστές ή οτιδήποτε άλλο είμαστε άνθρωποι. Και αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν πρέπει να πάψεις ποτέ να φωνάζεις για το δίκιο.