Εμείς που μένουμε τον Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα μιλάμε χαμηλόφωνα. Είναι που κανένας θόρυβος δεν μπορεί να βγει πάνω από την ησυχία της πόλης όταν έρχεται και πέφτει βαριά, μαζί με τη ζέστη. Αφήνουμε την πόλη να ησυχάσει. Μόνο τότε μπορεί να το κάνει. Οχι δεν λέω για τους ανθρώπους, ποιος μίλησε για τους ανθρώπους; Σας λέω για την ευκαιρία της πόλης, για το θαύμα που της χάρισε η Παναγιά.
Δεν συμβαίνει, βέβαια, μόνο με τα τσιμέντα. Είναι και οι συσκευές εκεί μέσα που ανασαίνουν εκτός πρίζας ή κερδίζουν ένα νηφάλιο stand by. Το ρούτερ δεν κουβαλάει ούτε kilobyte, η τηλεόραση μένει δροσερή και το laptop κλείνει σαν στρείδι.
Και οι άνθρωποι; Τι άλλο κάνουν εκτός από ησυχία; Οι άνθρωποι αυτές τις μέρες μπορούν να κάνουν μικρές και μεγάλες αλητείες. Να πατήσουν το γκάζι περισσότερο, να κάνουν και τα ανομολόγητα που στερούνται ή φοβούνται την υπόλοιπη χρονιά. Αρκεί να είναι ήσυχοι.
H πόλη, που λέτε, δεν είναι νεκρή τον Δεκαπενταύγουστο. Είναι πιο ζωντανή από ποτέ. Τα κτίρια αναπνέουν, οι δρόμοι χαλαρώνουν, είναι πιο μαλακοί αν τους πατήσεις και τα φανάρια μένουν πράσινα λίγο παραπάνω. Και εμείς που κυκλοφορούμε και τα πόδια μας βουλιάζουν σε μαλακά πεζοδρόμια, απολαμβάνουμε τη μοναξιά, τις μακρινές ματιές, τις μικρές και μεγάλες αμαρτίες μας. Και όχι, δεν μας λείπετε καθόλου. Γιατί όταν γυρίσετε, θα φέρετε μαζί σας το φθινόπωρο.
protagon.gr