Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Τρεις βραδιές όπου η δημόσια τηλεόραση θα βαφτίσει το «τίποτα» ως «εθνική προσπάθεια», με το αζημίωτο φυσικά. Σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ από τον κόπο του Έλληνα φορολογούμενου μετατρέπεται σε προβολείς και καπνούς, για να καλυφθεί η γύμνια μιας παραγωγής που έχει χάσει τον προσανατολισμό της.
Στα προγνωστικά, η εικόνα είναι θλιβερή: Ακύλας ο ΝΙΚΗΤΗΣ: Μια καρικατούρα που θυμίζει το θυμιατό του παπά, σε κατάσταση αμόκ, ψελλίζοντας λέξεις που η ελληνική γλώσσα αρνείται να αναγνωρίσει. Οι υπόλοιποι «μνηστήρες»: Ονόματα και τίτλοι που θυμίζουν κατάλογο ξένου αεροδρομίου. Από τη «Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού» μέχρι την «Parea» με λατινική φορεσιά, η ελληνική λαλιά εξορίζεται στο όνομα μιας αμφίβολης διεθνούς καριέρας. Είναι το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αισθητικής κατάρρευσης, την οποία πληρώνουμε όλοι μας με το «έτσι θέλω», για να βλέπουν οι λίγοι ένα προϊόν που δεν αφορά κανέναν. Ο Αντώνης Κούκεν δεν μπαίνει στο “συνάφι”, στέκεται απέναντί του.
Με μηδενικό κόστος αλλά με ανυπολόγιστο ψυχικό βάρος, παρουσιάζει ένα τραγούδι που δεν χρειάζεται φτιασιδώματα για να ακουστεί.
Φωνή Στεντόρεια: Μια φωνή που βγαίνει από τα σπλάχνα της παράδοσης, που δεν ψιθυρίζει ακατάληπτα, αλλά διαλαλεί την αλήθεια.
Στίχος-Λεπίδι: Εκεί που οι άλλοι «χάνονται» σε ψηφιακούς ήχους, ο Αντώνης θέτει τα ερωτήματα που τσούζουν. Μιλά για την Κατοχή, για την Χούντα, την προσφυγιά, για τις σκιές που η σύγχρονη λήθη πασχίζει να σβήσει. Δεν είναι τραγούδι για να κουνιέσαι ρυθμικά κάτω από τα φώτα. Είναι τραγούδι για να σφίγγεις τη γροθιά και να θυμάσαι.
Ενώ η ΕΡΤ και η εταιρεία παραγωγής θα μοιράζουν τα 587.489,54 ευρώ για να μας πείσουν ότι ο Ακύλας είναι το μέλλον μας και η μουσική που “αντιπροσωπεύει” την Ελλάδα; Ο Αντώνης Κούκεν θα μας θυμίζει πως το μέλλον χωρίς μνήμη είναι μια άδεια σκηνή. Η δωρική του παρουσία είναι η μόνη συμμετοχή που έχει λόγο ύπαρξης, γιατί είναι η μόνη που δεν εξαγοράζεται. Στέκεται σε μια σκηνή, φυσικό τοπίο, που δεν αναλώνεται στο “ferto” μιας μασημένης τσιχλόφουσκας, αλλά προσφέρει την ουσία: σαν το αγνό, παρθένο ελαιόλαδο που, ως μάγειρας του κάμπου, βάζει ο ίδιος στα φαγητά του για να δώσει γεύση, δύναμη και αλήθεια.
Δείτε το τραγούδι και το βίντεο κλιπ στο κανάλι antonis cooken στο youtube