Ορεινά χωριά: η ώρα του λογαριασμού
Στα ορεινά χωριά των Τρικάλων, αυτές τις ημέρες, ο πραγματικός πληθυσμός δεν έχει καμία σχέση με τους αριθμούς της απογραφής. Τα εξοχικά ανοίγουν, οι επισκέπτες πολλαπλασιάζονται και χωριά που τον χειμώνα μετρούν ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, το καλοκαίρι καλούνται να εξυπηρετήσουν έναν εντελώς διαφορετικό πληθυσμό.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Υπάρχει σχέδιο ή απλώς ελπίζουμε να μη φανεί το πρόβλημα;
Υπάρχει επάρκεια νερού; Υπάρχει οργανωμένη αποκομιδή απορριμμάτων; Υπάρχουν υποδομές που αντέχουν; Υπάρχει επαρκής εξυπηρέτηση σε καταστήματα και ταβέρνες; Ή τελικά ζητάμε από τα χωριά να υποδεχθούν κόσμο χωρίς να τους εξασφαλίζουμε ούτε τα στοιχειώδη;
Γιατί ανάπτυξη με γεμάτα καφέ και ταβέρνες μόνο στις φωτογραφίες είναι εύκολη υπόθεση.
Το δύσκολο είναι να λειτουργεί ένας τόπος όταν ο πληθυσμός του πολλαπλασιάζεται μέσα σε λίγες ημέρες.
Και το ακόμη δυσκολότερο είναι να υπάρχει πρόβλεψη πριν εμφανιστεί το πρόβλημα, όχι ανακοινώσεις και δικαιολογίες αφού οι κάδοι ξεχειλίσουν, το νερό αρχίσει να πιέζεται και οι επισκέπτες αρχίσουν να διαμαρτύρονται.
Αν θέλουμε τα ορεινά χωριά των Τρικάλων να αποτελέσουν πραγματικό τουριστικό προορισμό, κάποιος πρέπει να ασχοληθεί και με την πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα.
Γιατί οι επισκέπτες μπορεί να έρχονται για το βουνό, τα χωριά και την παράδοση.
Αν όμως φύγουν με την εικόνα των σκουπιδιών, της ταλαιπωρίας και των ανεπαρκών υποδομών, δεν θα φταίνε οι επισκέπτες. Θα φταίνε εκείνοι που ήξεραν ότι θα έρθουν και δεν φρόντισαν να είναι όλα έτοιμα.
Και επειδή το καλοκαίρι δεν είναι απρόβλεπτο φαινόμενο, καλό θα ήταν φέτος να μην ψάχνουμε εκ των υστέρων ποιος φταίει.
Να δούμε από τώρα ποιος είναι υπεύθυνος και τι ακριβώς έχει κάνει.