«Πάλι τόν καύκον έπιον, πάλιν τόν νούν απώλεσαν…»
ή
η φυλή των συνδικαλι(η)στών.
Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που πρόσφερες.
Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το΄ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
Τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν΄ ειρήνη. Δε θα ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Κοιμού εν΄ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή:
Ο καλός, ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θα σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.
(Επιτύμβιον, Μ. Αναγνωστάκης)
Δεν έχω σκοπό να κάνω μάθημα λογοτεχνίας! Βρίσκω απλώς το ποίημα του Αναγνωστάκη πιο επίκαιρο από ποτέ. Μου ήρθε συνειρμικά στο νου καθώς έλαβα μαζί με άλλους τριακόσιους εβδομήντα αποδέκτες (εξίσου έκπληκτους, φαντάζομαι…!)
ένα απροσδόκητα δακρύβρεκτο ηλεκτρονικό μήνυμα από τους εγνωσμένης συνδικαλιστικής δράσεως αιρετούς αντιπροσώπους του κλάδου. Η έκπληξή μου συνεχίστηκε, όταν οι δύο υπογράφοντες το ηλεκτρονικό μήνυμα , αντί να αρκεστούν σε αυτό, προχώρησαν ανενδοίαστα και σε δημοσίευση του κειμένου τους στον τοπικό τύπο, κραδαίνοντας την υποκρισία που διακρίνει εκείνους, οι οποίοι φροντίζουν να φαίνονται αξιοπρεπείς, να δείχνουν ότι ενδιαφέρονται για το συλλογικό συμφέρον, αλλά κατά βάθος είναι οπορτουνιστές διψασμένοι για προσωπική καταξίωση στα όρια της ματαιοδοξίας και του ξιπασμού. Α, ναι, διψασμένοι και επί σειρά ετών και για την ακριβοπληρωμένη ψήφο μας! Καρικατούρες σαν τον Λαυρέντη του ποιήματος, αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της εποχής, φανέρωμα της παρακμής που μαστίζει την ελληνική καθημερινότητα αδιακρίτως. Κι αν ο ποιητής επιβάλλει με τους στίχους του τον στοιχειώδη σεβασμό στον Λαυρέντη, –έστω κι αν δεν έχει κερδηθεί με άξιο τρόπο- η γράφουσα δεν θα λειτουργήσει αναλόγως.
Ως άλλοι «Λαυρέντηδες» οι δύο αιρετοί του κλάδου αποφάσισαν με επιστολή, να κάνουν ότι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα έργα και τις ημέρες του ΠΥΣΔΕ Τρικάλων και να μας «διαφωτίσουν» ότι «πλήττεται η αξιοπιστία του από τις ίδιες του τις αποφάσεις»!
(O tempora! o mores! …)
Γιατί δεν παραιτούνται , μήπως και μας ξαναπείσουν να τους ξαναεκλέξουμε; Είναι ο πιο εύσχημος τρόπος να ξεπλύνουν το άγος «των κακών επιλογών» του κακού ΠΥΣΔΕ. Μήπως συνήθισαν το αξίωμα και δυσκολεύονται να το αποχωριστούν; Μήπως είχαν συνηθίσει επί σειρά ετών κάπως αλλιώς και όταν –επιτέλους- εφαρμόστηκε η κείμενη νομοθεσία αντί να πράξουν το αυτονόητο αντέδρασαν με διαρρήξεις ιματίων;
Που ήταν οι δύο «Λαυρέντηδες», όταν επί σειρά ετών δεν εφαρμόζεται ο νόμος για τις αποσπάσεις των συναδέλφων ΠΕ11, οι οποίοι με άκαμπτο ηθικό, απόλυτη επαγγελματική ευσυνειδησία και παρότι στερούνται την οικογένεια υπηρετούν άλλα ΠΥΣΔΕ (και όχι όμορων νομών…);
Που ήταν οι δύο «Λαυρέντηδες», όταν παράνομα αποσπάστηκε εκπαιδευτικός ΠΕ11 σε εσπερινό σχολείο, όπου βάσει προγράμματος (φευ!) δεν διδάσκεται καν το μάθημα της φυσικής αγωγής;
Που ήταν οι δύο «Λαυρέντηδες», όταν προ τριετίας στις διευθυντικές κρίσεις απορρίφθηκε ως ανεπαρκής για διευθυντική θέση εκπαιδευτικός υψηλών τυπικών προσόντων, ενώ σήμερα κόπτονται και κοινοποιούν επιστολές οι ίδιοι , για το ίδιο άτομο, κροκοδειλίζοντας φαιδρά διδάσκοντάς μας δήθεν δικαιοσύνη;
Άραγε, πόσα από τα ίδια υψηλά τυπικά προσόντα , για τα οποία τραβούν τα μαλλιά τους, διαθέτουν οι ίδιοι και τα καταφέρνουν μια χαρά με τους διευθυντικούς θώκους για χρόνια ;;;
Επιτέλους, κύριοι Λαυρέντηδες του κλάδου, σταματήστε να εκτίθεστε ανερυθρίαστα, διότι σας μάθαμε πια!
Σταματήστε να πράττετε με τα λόγια σας , διότι μιλούν τα έργα σας!
Σταματήστε να νομίζετε ότι απευθύνεστε σε κρετίνους που, αν και σπαταλούν χρόνο και χρήμα για να σας ψηφίζουν, γνωρίζουν από την καλή τί σημαίνει κάλπικος παράς. Καιρός πια να αναρωτηθείτε, τι νόημα έχει άραγε να προσπαθείς να κρατήσεις τα νύχια των χεριών σου καθαρά, όταν βουλιάζεις μέχρι το λαιμό στη λάσπη;
Μαρία Αγναντή, φιλόλογος στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων