Η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο Kontra Channel δεν είχε το στοιχείο που συνήθως καθηλώνει το ελληνικό κοινό: τη συναισθηματική έκρηξη. Δεν υπήρξε ούτε ράγισμα στη φωνή ούτε βλέμμα που να προδίδει εσωτερική κατάρρευση.
Δεν είχε –έστω μια φορά– εκείνη την αμήχανη παύση που δείχνει ότι ο συνεντευξιαζόμενος δεν είναι ρομπότ, αλλά άνθρωπος με εσωτερικές αντιφάσεις και υπόγειες ταραχές. Αντιθέτως, όλα σε κείνο το στούντιο ήταν μετρημένα. Σχεδόν υποδειγματικά. Αυτό ήταν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της εμφάνισής της.
Η Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως τραγική μάνα που σπρώχτηκε στην πολιτική από το πένθος. Εμφανίστηκε ως πολιτικό υποκείμενο που έχει αποφασίσει πώς θα μιλήσει, πού θα μιλήσει και, κυρίως, τι δεν θα πει. Οι απαντήσεις της ήταν μελετημένα ασαφείς, συνειδητά αόριστες, ώστε να χωράνε μέσα τους σχεδόν κάθε πολιτική προσδοκία. Αυτός ο «επαγγελματισμός» δεν αφορούσε μόνο το περιεχόμενο. Αφορούσε πρωτίστως την εικόνα.
Η στάση του σώματος, το βλέμμα στην κάμερα, ο ρυθμός της ομιλίας, οι παύσεις, όλα έδειχναν άνθρωπο που ξέρει ότι η πολιτική, πριν γίνει πρόγραμμα, είναι παράσταση. Οχι υποχρεωτικά με την έννοια της απάτης, σίγουρα όμως με την έννοια του ελέγχου. Τίποτα δεν αφέθηκε στη στιγμή. Κι εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα.
Η Καρυστιανού διακινεί αναπόφευκτα το πένθος για το παιδί της, αυτό είναι το ηθικό της κεφάλαιο. Ομως το κάνει χωρίς να το αφήνει να ξεχειλίσει. Είτε διότι δεν θέλει είτε διότι δεν μπορεί. UnmuteRemaining Time -0:00 Fullscreen Το πένθος της δεν εμφανίζεται ως συναίσθημα, αλλά ως αφήγηση. Ως πλαίσιο. Ως λόγος νομιμοποίησης. Είναι παρόν, αλλά αποστειρωμένο. Πειθαρχημένο. Ετοιμο να μετατραπεί σε πολιτική ύλη χωρίς απώλειες.
Η ελληνική κοινωνία έχει μάθει να εμπιστεύεται τον πόνο όταν «φαίνεται». Οταν τρέμει, όταν ξεφεύγει, όταν γίνεται άβολος. Εδώ είδαμε το αντίθετο. Εναν πόνο πλήρως ελεγχόμενο. Και αυτό ξενίζει. Οχι επειδή είναι ανήθικο, αλλά επειδή είναι ασυνήθιστο. Αλλόκοτο. Και για πολλούς ύποπτο. Δεν προκύπτει από τη συνέντευξη αν η Καρυστιανού θα πετύχει πολιτικά. Προκύπτει όμως κάτι άλλο.
Οτι δεν μπήκε στην πολιτική κατά λάθος. Μπήκε προετοιμασμένη. Με εικόνα, με λόγο, με στρατηγική. Πολύ πριν ανακοινώσει κόμμα, είχε ήδη υιοθετήσει τον ρόλο. Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν είναι ειλικρινής. Αλλά αν μια κοινωνία κουρασμένη από κραυγές, είναι έτοιμη να εμπιστευτεί έναν πόνο που δεν φωνάζει. Εναν πόνο που δεν ραγίζει μπροστά στην κάμερα, αλλά οργανώνεται.
Πηγή: Protagon.gr