Πολιτιστικό ταξίδι στην φίλη Τσεχία πραγματοποίησε με την συντροφιά του από 4 έως 8 Ιουν. 2026 ο γράφων, μέλος του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων και της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Τρικάλων. Το ταξίδι (τρίτη επίσκεψη του γράφοντος στην τσεχική πρωτεύουσα) είχε ως σκοπό την ευρύτερη γνωριμία με τον πολιτισμό και την Ιστορία της χώρας.
Το ταξίδι άρχισε με προσγείωση την 4 Ιουν. αργά το απόγευμα στο διεθνές αεροδρόμιο της μεγάλης πρωτεύουσας Πράγας με μόνη δυνατότητα εκείνη την ημέρα μια βόλτα στα πέριξ. Την επόμενη βροχερή ημέρα 5 Ιουνίου ξεκινήσαμε την περιήγηση με επίσκεψη στο Εθνικό Μουσείο της Τσεχίας στο κέντρο της Πράγας, σύμφωνα με τις πάγιες συνήθειες του γράφοντος όταν ευρίσκεται μακράν του τόπου κατοικίας του. Στο μουσείο αυτό παρουσιάζεται όλη η Ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης, δεδομένου οτι η Τσεχία ευρίσκεται στην καρδιά της ηπείρου και ως ταξιδευτής του κόσμου είμαι υποχρεωμένος να την παρουσιάσω περιληπτικώς σε όσους βεβαίως ενδιαφέρονται.
Λοιπόν, οι πρώτοι Σλάβοι (οι Τσέχοι και οι γείτονες Σλοβάκοι ανήκουν στην σλαβική ομοεθνία) εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Ευρώπη κατά τον 6ο αιώνα στα πλαίσια της Μεγάλης Μετανάστευσης των Λαών ερχόμενοι από την Ανατολή και οι χώρες που ονομάζονται σήμερα Τσεχία και Σλοβακία ονομάζοντο τότε Βοημία και Μοραβία αντιστοίχως. Κατά τους προηγούμενους αιώνες πρώτοι οι Κέλτες και μετέπειτα Γερμανοί κατοικούσαν τα εδάφη αυτά. Kατά τον 8ο αιώνα δέχθηκαν τον Χριστιανισμό από τους Γερμανούς. Στην Βοημία οι Πρεμυσλίντ και στην Μοραβία οι Μοϋμίρντ δημιούργησαν τα πρώτα δουκάτα και να δημιουργείται ούτως η βάση για την συγκρότηση εθνικής συνείδησης. Κατά τον 9ο αιώνα ο δούκας της Μοραβίας αντιμετωπίζοντας εισβολές Γερμανών Βαυαρών και επιθυμώντας να επιτύχει πνευματική ανάπτυξη για τον λαό του σε μια εποχή που η μεγαλύτερη εξουσία εκπορευόταν από τον Πάπα της Ρώμης, ζήτησε την βοήθεια του ισχυρότερου ηγεμόνα της εποχής, του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’ της δυναστείας του Αμορίου που κατείχε τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Η κίνηση αυτή περιείχε και πολιτικό σκοπό, την ανεξαρτησία από τους καθολικούς Γερμανούς και η ανεξαρτησία αυτή ήταν βεβαίως συνυφασμένη με την πνευματική ανεξαρτησία από τους καθολικούς Γερμανούς επισκόπους. Πράγματι, ο βυζαντινός Αυτοκράτωρ απέστειλε τους αδελφούς μοναχούς Κύριλλο και Μεθόδιο στην Μοραβία, όπου δημιουργήθηκε το πρώτο σλαβικό αλφάβητο και οι εκχριστιανισμένοι Μοραβοί χρησιμοποιούσαν την σλαβική μητρική τους γλώσσα στην λειτουργία. Αντιστάσεις των Γερμανών επισκόπων και η ανησυχία των Παπών της Ρώμης για ενδεχόμενη επιρροή της Κωνσταντινουπόλεως στα πολιτικά πράγματα της Κεντρικής Ευρώπης οδήγησαν στην κατάργηση της σλαβικής γραφής και λειτουργίας στην Μοραβία με την δικαιολογία οτι η λειτουργία στις χριστιανικές εκκλησίες γίνεται μόνο στις γλώσσες ελληνική, λατινική και εβραϊκή, τις γλώσσες της επιγραφής του Σταυρού του Μαρτυρίου. Κατόπιν όλων αυτών τον 9ο αιώνα η Βοημία έγινε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Κατά τον 10ο αιώνα η γεωργία, η τραπεζική και το εμπόριο είχαν αναπτυχθεί και τα πρώτα νομίσματα είχαν κοπεί, όπως το tolar που σημαίνει πράσινη κοιλάδα(από την ονομασία αυτή προέρχεται και το αμερικανικό dollar). Από το 1085 οι Βοημοί βασιλείς της δυναστείας Πρεμυσλίντ (872-1306) κατείχαν και τον θρόνο της Πολωνίας και από το 1301 κατείχαν και τον θρόνο της Ουγγαρίας. Επίσης κατείχαν και την γερμανική Σιλεσία. Το 1198 ο δούκας Οτάκαρ Πρεμυσλίντ της Βοημίας (η Μοραβία είχε εν τω μεταξύ απορροφηθεί από την ισχυρότερη και πλουσιότερη Βοημία) απέκτησε από τον Πάπα τον τίτλο του βασιλέως και έκτοτε οι Βοημοί βασιλείς είχαν θέση στο εκλεκτορικό σώμα που αναδείκνυε τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Παράλληλα, από τότε άρχισε και η πρώτη καλλιτεχνική δημιουργία στην Βοημία και η Εκκλησία τους είχε και τους πρώτους Αγίους. Κατά τις αρχές του 14ου αιώνα ο Βοημός βασιλιάς της δυναστείας των Πρεμυσλίντ συνέχιζε να έχει και το στέμμα της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Η Πράγα στις όχθες του μεγάλου ποταμού Βιλτάβα (οι Γερμανοί τον ονόμαζαν Μoldau, εξ’ού και το όνομα Μολδάβας) κατά τους αιώνες αυτούς ήταν πάντα το φυσικό κέντρο της πολιτικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ζωής. Το περίφημο Κάστρο της Πράγας κτίζεται τον 10ο αιώνα και το 1344 αρχίζει η κατασκευή του καθεδρικού ναού του Αγίου Βίτου, προστάτη της πόλης. Κατά την διάρκεια της δυναστείας του Λουξεμβούργιων βασιλέων της Βοημίας (1310-1437) η Πράγα έγινε το σημαντικότερο πολιτικό κέντρο της Ευρώπης και οι Τσέχοι βασιλείς Κάρολος Δ’ (1346-1378), Βένσεσλας (1378-1400), Τζομπστ της Μοραβίας (1410-1411) και Σιγισμούνδος (1411-1437) είχαν όλοι τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, μια Χρυσή Εποχή της Βοημίας. Κατά την βασιλεία του Σιγισμούνδου (Sigmund) η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Βουδαπέστη, μάλλον κατά διαταγή του Πάπα, δεδομένου οτι δεν είχε πλέον εμπιστοσύνη στους Τσέχους.
Εν τω μεταξύ όμως ο κόσμος άλλαζε και ακόμη εν τω μέσω του Μεσαίωνος η αύξηση του αλφαβητισμού και η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης παράλληλα με την εμβάνθυνση της εθνικής συνείδησης αμφισβητούσαν την αρχή Αυτοκράτορα-Πάπα και τις κοσμοαντιλήψεις των. Aπό την εποχή του Καρλομάγνου (747-814) ο Αυτοκράτωρ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους και ο Πάπας της Ρώμης ήταν οι μοναδικές και αδιαμφισβήτητες πηγές εξουσίας πολιτικής και θρησκευτικής στην Ευρώπη (πλην Βυζαντίου βεβαίως) και ο ένας θεσμός στήριζε τον άλλον για αιώνες. Στην Αγγλία ο θεολόγος Γουϊκλιφ και στην Τσεχία ο θεολόγος Γιάν Χούς δίδασκαν οτι πρώτον η λειτουργία πρέπει να γίνεται στις εθνικές γλώσσες των λαών και όχι στην λατινική, δεύτερον οτι η θεία κοινωνία πρέπει να περιλαμβάνει οίνο και άρτο και τρίτον οτι η πρακτική των συγχωροχαρτιών είναι αντίχριστη (σ.σ. το παπικό σύστημα της ”εξαγοράς” αμαρτιών μέσω πληρωμής στην Καθολική Εκκλησία δεν ήταν μόνον τρόπος προσπορισμού χρημάτων για την Καθολική Εκκλησία. Ήταν στην πραγματικότητα ένας διαβολικός τρόπος ελέγχου συνειδήσεων των ανθρώπων και αυτός ήταν ο κύριος στόχος του). Οι Χους και Γουϊκλιφ ήταν πρόδρομοι του Μαρτίνου Λούθηρου και του Προτεσταντισμού. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση κατά τον 16ο αιώνα υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές, πνευματικές και πολιτικές επαναστάσεις στην Ιστορία, η οποία ακόμη κινεί τον κόσμο. Η διδασκαλία του Γιάν Χους είχε πίσω της και εθνικές επιδιώξεις. Ο αντι-παπισμός του Χους ήταν στην πραγματικότητα και αντι-γερμανισμός, δεδομένου οτι ένας αυξανόμενος αριθμός Γερμανών ήρχοντο στα τσεχικά εδάφη. Τελικά ο Χους καταδικάστηκε επί αιρέσει στην Σύνοδο της Κωνσταντίας το 1415 και θανατώθηκε στην πυρά. Η φοβερή αυτή θυσία έγινε η αιτία να αφυπνισθεί η εθνική συνείδηση και να ξεκινήσουν στην Τσεχία οι λεγόμενοι Χουσσιτικοί Πόλεμοι, αληθινά εθνικοί πόλεμοι Τσέχων πατριωτών με προεξάρχοντα τον Γιάν Ζίσκα εναντίον Τευτόνων (Γερμανών) Ιπποτών, Τάγμα-όργανο της Καθολικής Εκκλησίας. Αξίζει να σημειωθεί οτι ο τότε Οικουμενικός Ορθόδοξος Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος υποστήριξε ιδεολογικά το κίνημα των Χουσσιτών, δεδομένου οτι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε πρακτικές και πολιτικές εντελώς αντίθετες με τις αντίστοιχες της Καθολικής Εκκλησίας και δεν βαρύνεται ούτε με αντίστοιχο ολοκληρωτισμό της, ούτε με αντίστοιχα εγκλήματα. Οι Χουσσίτες, παρόλα αυτά, παρέμειναν Καθολικοί και δεν ίδρυσαν δική τους Εκκλησία. Η Χουσσιτική Επανάσταση στην Βοημία κατά την εποχή που ο Μεσαίωνας τελείωνε έθεσε την πρώτη εν Ευρώπη αμφισβήτηση της μεσαιωνικής τάξης και αντίληψης οτι ”τρεις είναι οι τάξεις στην κοινωνία και είναι αμετάβλητες, αυτοί που δουλεύουν, αυτοί που προσεύχονται και αυτοί που πολεμούν”, σύμφωνα με την άποψη του αρχαίου φιλοσόφου Βοήθιου, την οποία Αυτοκράτορες και Πάπες υιοθέτησαν και εφύλαξαν ως κόρη οφθαλμού. Βάσει αυτής, οι δουλοπάροικοι οφείλουν νομιμότητα στον ευγενή γαιοκτήμονα, ο τελευταίος στον Αυτοκράτορα και οι ιερείς στους επισκόπους και αυτοί στον Πάπα. Οι Χουσσιτικοί Πόλεμοι έληξαν το 1434 με ήττα των Τσέχων από τον Αυτοκράτορα Σιγισμούνδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που διέμενε στην Βουδαπέστη σε μια εποχή που το άστρο της κάποτε ένδοξης Βοημίας έσβηνε και η ίδια η χώρα άλλαξε χέρια και πέρασε στα χέρια άλλων κυριάρχων, Ούγγρων και μετά των Αυστριακών. Κατά την επόμενη περίοδο και το μοιραίο 1526 ο Οθωμανός σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής κατέστρεψε και διέλυσε το μεγάλο ουγγρικό βασίλειο, το οποίο περιελάμβανε την Τσεχία ήδη πριν έναν αιώνα με αποτέλεσμα τα εδάφη της Τσεχίας, Μοραβίας και ενός μέρους της Ουγγαρίας να περάσουν στον έλεγχο του Αψβούργου βασιλιά της Αυστρίας και η πολιτική κατάσταση της Κεντρικής Ευρώπης άλλαξε αυτή την φορά προς όφελος της Αυστρίας, ο βασιλιάς της οποίας έλαβε τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εγκαινιάζοντας την Εποχή των Αψβούργων (1516-1918). Η Αναγέννηση των Τεχνών έφθασε μέχρι την Τσεχία επίσης και η βασιλεία της Μαρίας Θηρεσίας, μιας πράγματι πεφωτισμένης ηγεμόνος αύξησε το επίπεδο εκπαίδευσης. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο Εθνικό Μουσείο οι Τσέχοι και Σλοβάκοι κατά την Εποχή του Μεγάλου Φόβου (δηλαδή του τουρκικού κινδύνου) έμειναν πιστοί υπήκοοι του Αυστριακού Αυτοκράτορα. Την ίδια νομιμότητα επέδειξαν και κατά τον Μεγάλο Θρησκευτικό Τριακονταετή Πόλεμο 1618-1648 μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών που συνετάραξε την Κεντρική Ευρώπη, προκάλεσε 9 εκατομμύρια θανάτους (αριθμός φοβερός για τα δημογραφικά δεδομένα της εποχής) και άφησε πολλές περιοχές της Γερμανίας κενές πληθυσμού, δεδομένου οτι οι συγκρούσεις Γάλλων Καθολικών, Ολλανδών και Σουηδών Προτεσταντών και λοιπών παπικών και αντι-παπικών δυνάμεων έλαβαν χώρα κυρίως στην δύστυχη Γερμανία της εποχής(σ.σ. λέγεται οτι τα φοβερά δεινά του γερμανικού λαού κατά τον πόλεμο αυτόν δημιούργησαν ένα τέτοιο βάρος στο συλλογικό τους υποσυνείδητο, ώστε αυτό ξέσπασε με την βαρβαρότητα (έως αγριότητα) που επέδειξαν οι Γερμανοί στους δυο Παγκοσμίους Πολέμους). Η ιδέα του κράτους-έθνους στις ευρωπαϊκές συνειδήσεις έχει την απαρχή της στον φοβερό αυτόν πόλεμο (σ.σ. ο Τριακονταετής Πόλεμος άρχισε με την λεγόμενη Εκπαραθύρωση της Πράγας , όταν το 1618 κάποιοι Προτεστάντες ευγενείς Τσέχοι πέταξαν από ένα παράθυρο του Κάστρου της Πράγας δυο Καθολικούς εκπροσώπους του Καθολικού Αυτοκράτορα Φερδινάνδου που τότε είχε έδρα την Βουδαπέστη, λόγω του οτι οι τελευταίοι καταπατούσαν τα θρησκευτικά τους δικαιώματα. Τελικά οι εκπαραθυρωθέντες επέζησαν προσγειωθέντες επί σωρού κοπριάς αλόγων, πλην όμως μετά από αυτό ο πόλεμος ξέσπασε στην Κεντρική Ευρώπη). Οι Τσέχοι επέδειξαν την ίδια νομιμότητα απέναντι στους Αψβούργους και κατά τους Ναπολεοντείους Πολέμους (1798-1815) προασπίζοντας την χώρα εναντίον των Γάλλων. Όμως, οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης (και αυτή επίσης εξακολουθεί να κινεί τον κόσμο) Ισότητα, Ελευθερία, Αδελφότητα και πίσω από αυτές η Ιδέα του Κράτους- Έθνους δεν άφησαν ανεπηρέαστους τους Τσέχους και Σλοβάκους, όπως και ΟΛΟΥΣ τους ευρωπαϊκούς λαούς. Οι αστικές επαναστάσεις 1848 και μετέπειτα στην Τσεχία και αλλού εμπέδωσαν στην σκέψη των ανθρώπων οτι η εποχή των Αυτοκρατοριών που ξεκίνησε από τον Πατέρα της Ευρώπης Καρλομάγνο περί το έτος 800 και της πνευματικής εξουσίας των Παπών της Ρώμης έφθασε επιτέλους στο τέλος της και ήλθε η ώρα για την δημιουργία του δικού τους κράτους βασιζόμενο στην δική τους Εκκλησία με την δική τους γλώσσα στην λειτουργία, στην Ιστορία, παραδόσεις, κουλτούρα και λογοτεχνία. Η Γερμανική Ενοποίηση και η Ιταλική Ενοποίηση έλαβαν χώρα το 1870-1. Είναι χαρακτηριστικό οτι εκείνη την εποχή σε μια τσέχικη περιοχή ονόματι Σλαβίν συναντούμε μνημείο τύπου Πανθέου με τους προγόνους, τους ήρωες και τους αγίους της Τσεχίας (αντίστοιχα στο Ρέγκενσμπουργκ της Γερμανίας συναντούμε γερμανικό Πάνθεον με το όνομα Βαλχάλα). Από το 1848 και μετέπειτα οι αντίθετες κουλτούρες και οι εθνικές επιδιώξεις των Γερμανών της Τσεχίας (35% του πληθυσμού) και των ίδιων των Τσέχων (65% του πληθυσμού) έγιναν εμφανείς και οξείες με τις σχέσεις των δυο εθνών πλέον ανταγωνιστικές. Το Σύνταγμα των Αψβούργων το 1867 δεν βοηθούσε τις τσεχικές επιδιώξεις, παρά μόνον τις γερμανικές και ουγγρικές.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος που σάρωσε τις Αυτοκρατορίες στην Ευρώπη και όλα τα μεσαιωνικά τους κατάλοιπα δημιούργησε συν τοις άλλοις και το δημοκρατικό κράτος της Τσεχοσλοβακίας (παλαιά Βοημία και Μοραβία μαζί, όπως ξεκίνησαν). Δυστυχώς για το κράτος, η ναζιστική Γερμανία το κατέλαβε το 1938 στα πλαίσια της κατάπτυστης και μέλλουσας να καταρρεύσει Συμφωνίας Τσάμπερλεν-Χίτλερ στο Μόναχο. Το 1945 οι κατακτητές Γερμανοί αντικαταστάθηκαν από τους κομμουνιστές του Στάλιν της Σοβιετικής Ένωσης και η Τσεχοσλοβακία ετέθη σε κομμουνιστικό καθεστώς. Οι πατριώτες Τσέχοι ξεσηκώθηκαν ηρωϊκά το 1968 εναντίον του κομμουνιστικού καθεστώτος απαιτώντας αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Τσεχία (Άνοιξη της Πράγας) και αποδεικνύοντας οτι ο Κομμουνισμός δεν είναι σύστημα συμβατό με τις αξίες και τον τρόπο ζωής ευγενών λαών, όπως ο τσεχικός. Στην Πλατεία Βένσεσλας, έμπροσθεν του Μουσείου έγιναν φοβερές διαδηλώσεις, πλην όμως η εξέγερση απέτυχε. Κατά την Άνοιξη της Πράγας, βασική επιδίωξη της οποίας ήταν ”ο σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο” και μια οικονομία που να μην απέκλειε την ιδιωτική πρωτοβουλία και ιδιοκτησία και την ελεύθερη έκφραση έχασαν την ζωή τους 98 Τσέχοι και Σλοβάκοι και 50 Σοβιετικοί στρατιώτες. Επίσης, περίπου 161. 000 Τσέχοι και Σλοβάκοι πολίτες εγκατέλειψαν την χώρα τους προς Αυστρία και άλλες δυτικές χώρες. Η Απελευθέρωση έγινε τον Νοέμβριο 1989 με την κατάργηση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας. Είχε προηγηθεί η Πτώση του Τείχους του Βερολίνου για την οποία η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας, αν και κομμουνιστική, είχε παίξει καίριο ρόλο, επιτρέποντας χιλιάδες Ανατολικογερμανούς να περάσουν στην Δυτική Γερμανία μέσω Τσεχίας. Τον Ιαν. 1993 η Τσεχία και η Σλοβακία χωρίστηκαν πολιτισμένα και αναίμακτα με τον χωρισμό να λαμβάνει τον ρωμαντικό όνομα ”Βελούδινο Διαζύγιο”. Έκτοτε τα δυο αυτά κράτη είναι μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και-όπως επανειλημμένως είδα-ευημερούν (καμία σχέση έχει η Πράγα το 2026 με την Πράγα του 1990, οπότε την επισκέφθηκα για πρώτη φορά και πολλοί νέοι ζητούσαν την βοήθεια των ξένων για να εύρουν δουλειά στην δυτική Ευρώπη (σ.σ. ο γράφων μπόρεσε να βοηθήσει έναν να εύρει εργασία στην Πελοπόννησο).
Η Πράγα σήμερα αποτελεί διεθνή τουριστικό προορισμό και τις ημέρες της επισκέψεώς μας εκεί οι τουρίστες ήταν εκατοντάδες χιλιάδες, κυρίως Ευρωπαίοι. Η αρχιτεκτονική της είναι χαρακτηριστική της Κεντρικής Ευρώπης με συνήθως τριώροφα κτίρια κτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο και με διάφορους χρωματισμούς, λευκό, κίτρινο, ροζ ή καφέ που δίνουν ένα σύμπλεγμα εξαίσιας ομορφιάς. Οι πλατείες και τα πεζοδρόμια μεγάλα και άνετα. Στο ιστορικό κέντρο εκτός από το Μουσείο δεσπόζει το άγαλμα του βασιλιά Βένσεσλας και η ομώνυμη πλατεία και στην κεντρική πλατεία το περίφημο Αστρονομικό Ρολόϊ στο οποίο κάθε ώρα ένα γλυπτό κάνει μια κίνηση. Στην πλατεία υπάρχει ο καθεδρικός ναός και παραπλεύρως το μνημείο του εθνομάρτυρα Γιάν Χους. Αυτό όμως που κανείς επισκέπτης δεν πρέπει να χάσει είναι η επίσκεψη (με ειδικά λεωφορεία) στο περίφημο Κάστρο Χρατσάνι της Πράγας, έδρα του Προέδρου της χώρας, σύμπλεγμα ιστορικών κτιρίων και κυρίως ο τεράστιος ναός του προστάτη της πόλης Αγίου Βίτου, όλα υπό την προστασία της Ουνέσκο. Κατά την κάθοδο από το σύμπλεγμα του Κάστρου και επί του ποταμού Βιλτάβα ή Μολδάβα υπάρχει η διάσημη Γέφυρα του βασιλιά Καρόλου με πλήθος αγαλμάτων Αγίων και Βασιλέων εκατέρωθεν, θέαμα καταπληκτικό.
Την επομένη, 6 Ιουν. επισκεφθήκαμε την ωραιότατη και γραφικότατη μικρή πόλη Τσέσκυ Κρούμλοβ με χαρακτηριστική τσέχικη αρχιτεκτονική, έχοντας απολαύσει μια διαδρομή στην επίσης ωραιότατη κατάφυτη και κατάσπαρτη τσεχική ύπαιθρο (η Τσεχία δεν έχει βουνά όπως η Σλοβακία). Το Κρούμλοβ διαθέτει μουσείο, καθεδρικό ναό και κάστρο και πλούσια Ιστορία. Οι Κέλτες που πρωτοήλθαν στην περιοχή αιώνες προ Χριστού έφεραν σημαντικές καινοτομίες, όπως την καλλιέργεια σίτου, την κεραμική, την νομισματοκοπία και τις πρώτες οχυρώσεις. Εκεί περί το 1094 με την απαγόρευση των παγανιστικών θρησκειών κτίστηκαν οι πρώτες εκκλησίες ρωμανικού ρυθμού. Το Κρούμλοβ, ΝΑ της Πράγας ήταν πάντα διοικητικό κέντρο και ανήκε στην αρχοντική οικογένεια των Βίτιγκο (Βοημοί) επί Μεσαίωνα και στην οικογένεια Ρόζενμπεργκ (Αυστριακοί) επί Αυστρο-ουγγρικής Μοναρχίας. Το ποτάμι που διασχίζει την όμορφη πόλη με τα συνήθως διώροφα κτίρια φιλοξενεί ποτάμιες δραστηριότητες.
Η 7 Ιουν. ήταν αφιερωμένη στο σήμα κατατεθέν της Τσεχίας, το οποίο όλοι επισκέπτονται, το περίφημο Κάρλοβυ Βάρυ. Το τελευταίο τελεί επίσης υπό την προστασία της Ουνέσκο και τραβά ως μαγνήτης πλήθη τουριστών ετησίως. Το Κάρλοβυ Βάρυ αποτελεί ωραιότατης αρχιτεκτονικής λουτρόπολη με ιαματικά νερά για ευεξία και ο γράφων σημείωσε τουλάχιστον δυο συγκροτήματα ιαματικών λουτρών. Πάνω από 80 πηγές υπάρχουν στην περιοχή με θερμοκρασίες νερού πάνω από 74 βαθμούς Κελσίου. Το νερό αναδύεται σε ακτίνα 1700μ. μήκος και 150μ. πλάτος. Η υψηλή θερμοκρασία επηρεάζει την ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα στο νερό
και την αυξάνει περνώντας από διάφορα ιζήματα πριν αναδυθεί στην επιφάνεια. Η κωμόπολη έλαβε το όνομα του Βασιλιά Καρόλου το 1347, ο οποίος προσκάλεσε πολλούς κατοίκους των γύρω περιοχών να μετοικήσουν στην περιοχή των θερμών πηγών και να την μετατρέψουν σε κέντρο θεραπείας δερματικών παθήσεων, δίνοντας στην πόλη σημαντικά προνόμια, τα οποία η Αυτοκράτειρα της Αυστρίας Μαρία Θηρεσία ανανέωσε το 1747. Καθόλο το διάστημα αυτό το Κάρλοβυ Βάρυ ήταν ένα από τα σημαντικότερα θεραπευτικά κέντρα της Ευρώπης. Είναι χαρακτηριστικό οτι το πόσιμο νερό του είναι όξινο.
Το Κάρλοβυ Βάρυ ήταν από τα μεσαιωνικά χρόνια εμπορικό πέρασμα μεταξύ Πράγας και γερμανικών πόλεων, όπως αναγράφεται στο τοπικό μουσείο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ήδη από τα τέλη του 12ου αιώνα τον αυξανόμενο αποικισμό του από Γερμανούς με το όνομα Σουδήτες (Sudeten). Σταδιακά, οι διαφορετικές κουλτούρες Σλάβων και Γερμανών και ο αυξανόμενος αριθμός Γερμανών αποίκων στα τσεχικά εδάφη έγιναν αιτία της καχυποψίας και της χειροτέρευσης των σχέσεων μεταξύ των λαών αυτών. Μετά την δημιουργία της Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας το 1918 ακολούθησε η Μεγάλη Ύφεση το 1929 και η έλλειψη απασχόλησης έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Αν και πολλοί Γερμανοί της Τσεχίας έμειναν πιστοί στο κράτος ήδη από το 1935 ιδρύθηκε στην χώρα το Sudeten deutsche Partei, κόμμα γερμανο-εθνικιστικό, υποστηριζόμενο από το Ναζιστικό Κόμμα της χιτλερικής Γερμανίας, το οποίο υποστήριζε ανοιχτά την απόσχιση των γερμανικών περιοχών από την Τσεχοσλοβακία και την προσάρτησή τους στην Γερμανία, αποδεικνύοντας πόσο μακρυά έβλεπε ο δύστυχος Γιάν Χους που δεν ήθελε Γερμανούς στην πατρίδα του. Τελικά με την Συμφωνία του Μονάχου το 1938 η Τσεχοσλοβακία κατελήφθη από την Γερμανία και μια ανηλεής καταδίωξη πατριωτών Τσέχων διήρκεσε μέχρι την Απελευθέρωση το 1945 από τους Αμερικανούς. Όλοι γνωρίζουμε την φρίκη του ναζισμού. Αποτέλεσμα, οι Γερμανοί Σουδήτες της Τσεχίας (πολλοί σκοτώθηκαν από τις δικαιολογημένες αντεκδικήσεις) πήραν πόδι από την Τσεχία οριστικά, προσθέτοντας μια ακόμη χαμένη πατρίδα για το γερμανικό έθνος, ένα έθνος πραγματικά κακής μοίρας, όπως ο Τσώρτσιλ τους ονόμαζε. Σύμφωνα με τα γραφόμενα στο Μουσείο του Κάρλοβυ Βάρυ, μόνο από την περιοχή του έφυγαν μισό εκατομμύριο Σουδήτες, τερματίζοντας χίλια χρόνια -προβληματικής-συνύπαρξης. Το 1948 εγκαθιδρύθηκε στην Τσεχοσλοβακία κομμουνιστικό καθεστώς πλήρως ελεγχόμενο από την Σταλινική Ρωσία. Η μυστική αστυνομία ήδη από το 1950 επέβαλε καθεστώς τρόμου στην κοινωνία από το οποίο δεν εξαιρούντο ούτε καν τα υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος. Μόνο στην περιοχή του Κάρλοβυ Βάρυ λειτουργούσαν δυο στρατόπεδα εργασίας, αληθινά κέντρα μετατροπής της αστικής τάξης της Τσεχίας σε δούλους. Η Άνοιξη της Πράγας το 1968 ήταν από τις μεγαλύτερες δράσεις αντίστασης στην Ανατολική Ευρώπη εναντίον του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και της φτωχοποίησης. Φυσικά, όλα αυτά έλαβαν τέλος το 1989-90 για όλη την Ευρώπη. Καμία τυραννία δεν επιζεί πολύ.
Αποχαιρετήσαμε την Τσεχία αφού πρώτα το πρωϊνό της 8 Ιουν. περιηγηθήκαμε στον Ζωολογικό της Κήπο, που σε μια τεράστια έκταση φιλοξενούνται ζώα, πτηνά και ερπετά από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, πλήρεις γνώσεων και εντυπώσεων με το ταξίδι να συνεχίζεται για κάποιους αρχαιολογικούς χώρους της Αττικής και της Σπάρτης και την Λακωνική Μάνη. Οι Τσέχοι είναι λαός ευγενής και πολιτισμένος με μεγάλη συνεισφορά στην λογοτεχνία. Ποιος λησμονεί τον Φραντς Κάφκα; Είναι κοντινός προορισμός και εύκολα προσβάσιμος για όποιον ενδιαφέρεται να γνωρίσει έναν μεγάλο πολιτισμό και την Ιστορία όλης της Κεντρικής Ευρώπης και ο γράφων τον συνιστά.
Ειρήνη σοι, ω Τσεχία.
Ιωάννης Ξηρός